ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ...

Άγραφες λέξεις 6

2009-03-16T01:31:00.007+02:00

Άγραφες λέξεις 5

2009-03-16T01:23:00.009+02:00

Άγραφες λέξεις 4

2009-03-16T01:18:00.008+02:00

Άγραφες λέξεις 3

2009-03-16T01:12:00.006+02:00

Άγραφες λέξεις 2

2009-03-16T01:09:00.005+02:00

Άγραφες λέξεις 1

2009-03-16T00:59:00.013+02:00

Άγραφες λέξεις

2009-03-16T00:53:00.006+02:00

"....θα δώσω φως!"

2008-11-15T00:42:00.002+02:00

Σάββατο, Ιούλιος 29, 2006

"....θα δώσω φως!"

Ήταν Παρασκευή 28 Ιουλίου 2006

Ώρα 8 π.μ.
«Έλα ρε Βασίλη. Δεν σε έριξα! Σου είπα: Θα πάω στην Ζαγορά να δώσω φως κι άμα ξεμπλέξω νωρίς, θα έρθω να σου βάλλω τις καινούργιες μπρίζες......»

Ώρα 12 π.μ.
«Άσε με ρε Βασίλη! Έχω μπλέξει με τα καλώδια. Έχω μπλέξει τα μπούτια μου εδώ πέρα. Έχω και σένα! Ακόμα δεν άρχισα! Δεν ξέρω τι ώρα θα τελειώσω. Άσε με κι εσύ στον πόνο μου».

Ώρα 7 μ.μ.
«Δε μ΄αφήνεις ρε Βασίλη κι εσύ κι οι μπρίζες της γυναίκας σου!.....»

Ώρα 8 και...
«Κατερίνα, άσε το σκάψιμο και Κοίτα! Ήρθε το φως! Καλορίζικο! Να ζήσετε να το χαρείτε το νέο σπίτι!»

Σήκωσα το κεφάλι, και είδα το πρώτο αναμμένο φως στην νέα οικοδομή που αντικατέστησε το παλιό αγαπημένο σπίτι.
Μεγάλη η οικοδομή και στην μεσαία εξωτερική πόρτα, στην καρδιά του νέου και παλιού σπιτιού, ένα μαύρο φαναράκι φώτιζε σα φάρος την αυλή (που ήταν γεμάτη σιδεριές, ξύλα, μπετονιέρες και λουλούδια) και την ψυχή μου.
Κουρασμένη, σκούπισα τον ιδρώτα που κυλούσε στο πρόσωπό μου και σήκωσα το κεφάλι ψηλά, να δω.

Να δω το φως που μου έδωσε ο Κώστας σήμερα.

Άμαθη στο τσαπί, άυπνη, νηστικιά, έτρεμαν ήδη τα πόδια μου απ΄το μεσημέρι.
Είδα το φως, τα πόδια μου λύγισαν, ένιωσα να χάνω το δικό μου φως, πράγμα που μου συνέβει κι άλλες φορές απ΄το σκίψιμο και την ένταση και κάθησα κάτω στην πεζούλα να μην πέσω.
Ο Γιώργος ανησύχησε τώρα πιο πολύ.
«Σου είπα σταμάτα Κατερίνα! Θα πάθεις τίποτα σήμερα!»
Σε δευτερόλεπτα σήκωσα ξανά το κεφάλι, άνοιξα τα μάτια και το κοίταζα βουβή, σα να μην είχα ξαναδεί αναμμένη λάμπα στη ζωή μου......
«Τι το κοιτάς; Φέρε γλυκά. Δεν θα την βγάλεις έτσι.....»
«Να πάει ένας να πάρει! Ότι θέλετε! Εγώ είμαι μέσ΄ τα χώματα και έχω πιαστεί ολόκληρη. Δε μπορώ να έρθω ούτε μέχρι εκεί να σε φιλήσω, Κώστα!»
«Καλά! Εμείς έχουμε πολλή δουλειά ακόμα. Πρέπει να κάνω και τις συνδέσεις μέσα. Θα τα φάμε όλα τα γλυκά άλλη στιγμή, μαζεμένα! Κάνε δουλειά σου εσύ. Φύτεψε τα λουλούδια σου. Έχει κι άλλο μπετό η αυλή να σπάσετε ακόμα....», είπε ο Κώστας ειρωνικά, μπήκε μέσα και έσβησε το φως, γιατί ήταν μέρα ακόμα.

«Κώστα! Το φως! Μην το σβήνεις! Θέλω να το βλέπω!.....»
Ο Κώστας ξανάναψε το φως και εξαφανίστηκε μέσ΄ το σπίτι.
Εγώ σηκώθηκα, ένιωσα ότι η σύνδεση του ρεύματος πέτυχε και ότι έδωσε και σε μένα ηλεκτρική ενέργεια.
Ξεπιάστηκε η μέση μου, δεν πόναγαν πια τα χέρια μου, ούτε έτρεμαν τόσο τα πόδια μου.
Πήρα το τσαπί κι συνέχισα με πολύ πάθος, να πετύχω αυτό που ξεκίνησα.
Να μεγαλώσω το παρτέρι μου και το έδαφός του να είναι κατάλληλο για τις ρίζες των φυτών μου.

Ο Γιώργος με το μηχάνημα έσπαζε το μπετό, εγώ σκάλιζα τα κομμάτια, τα πέταγα, ξεδιάλεγα καθαρό χώμα, ο Γιώργος έφερνε με τα καρότσια καινούργιο χώμα, εγώ το έστρωνα, φύτευα, κι άντε παραπέρα.
«Άντε παραπέρα, άντε λίγο ακόμα Γιώργο, άντε και το φάγαμε το μπετό!»
Πόσα το πλήρωσα αυτό το μπετό που σκέπασε όλη την παλιά αυλή μου κατά λάθος;
Πόσα;
«Πεταμένα λεφτά", θα έλεγε η Μάννα. "Οικονομία!"
Άκουγα την φωνή της, μα δεν με ένοιαζε.
Αρκεί να μη βλέπω μπετό, αντί για λουλούδια.
Θέλω να κάθομαι στο σκαλί το πρωί και να βλέπει η ματιά μου το μπλέ της θάλασσας, με φόντο κόκκινα τριαντάφυλλα.
Αυτό θέλω και το θέλω πολύ!
Θα έδινα και την ζωή μου γι΄αυτό.
Και να πέθαινα εκείνη τη στιγμή, θα έβλεπαν την εικόνα που λαχταράω εγώ, ο άντρας μου, τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου.

Ήταν στιγμές που ο κόσμος γύριζε ανάποδα και κόντευα να «φυτευτώ» εγώ στο μεγάλο παρτέρι που άνοιξα, κοίταζα όμως μία το φως, μία τις τριανταφυλλιές και τις ορτανσίες που είχα ήδη φυτέψει και συνέχιζα, συνέχιζα, πέρα απ΄ τα όρια, πέρα απ΄τις δυνάμεις μου.

Ιδρώτας πολύς, δάκρυα χαράς ονείρων και ελπίδας, ενώνονταν με το χώμα, με τις ρίζες των λουλουδιών μου, με την ίδια την ψυχή μου!

Ερχόταν μελλοντικές εικόνες στο μυαλό μου, ένα σπίτι, τρία σπίτια μικρά, ενωμένα, με πολλά φώτα να κοιτάζουν προς τα κάτω και γύρω γύρω να είναι περιτυλιγμένο με λουλούδια.

Θα τ΄αγαπήσω αυτό το σπίτι!
Θα δεις!
Θα τ΄αγαπήσω!

Το φτωχικό σπίτι της Μάννας με δύο ν, άλλαξε πολύ, μα θα καταφέρω να μεταφέρω την ουσία του χθες, που ήταν η «ζεστασιά του» και μια αυλή γεμάτη λουλούδια.
Και πολύ κόσμο αγαπημένο μεταξύ τους.
Θα το κάνω αυτό το σπίτι να θυμίζει στα παιδιά μου δυο μάνες.
Μία με δύο ν και μία με ένα.
Να μας αγαπούν και να μας θυμούνται και τις δυο......

Φανταζόμουν τα λουλούδια μου σε λίγα χρόνια να έχουν μεγαλώσει, να καλύψουν τον χώρο και τα γιασεμιά, που θα φυτέψω στα πήλινα αργότερα, να μεγαλώνουν και να φτάνουν στα μπαλκόνια, να μπερδεύουν τα όρια των τριών σπιτιών και να τα κάνουν ένα!

Τόσο που να τους πνίγει η μυρουδιά τους, να τους ενώνει και να είναι αγαπημένα τα παιδιά μου και οι οικογένειές τους, για μια ζωή!

Ώρα 10 το βράδυ,
τα φώτα ήταν αναμμένα σε όλο το μεσαίο σπίτι.
Καθόμουν εξαντλημένη και βρώμικη σταυροπόδι στο μπετό της αυλής και κοίταζα....
Έβλεπα την καινούργια πόρτα και την ασφάλεια της, το παράθυρο με το παντζούρι του, θυμόμουν τα μπλε ναύλον, τα τεχνητά παντζούρια της Μάννας, σύγκρινα το κάθε τι με το χθες, το τώρα και το αύριο.....
«Κατερίνα ακούς; Είσαι καλά; Πάλι ζαλίστηκες; Φεύγουμε! Θα ΄ρθεις; Ή θα μείνεις εδώ; Θα κλειδώσεις καμιά φορά;»
Ο Κώστας με τον φίλο του φόρτωναν ήδη το αυτοκίνητο.

Δεν τους είχα δει.
Δεν τους είχα προσέξει.
Από μπροστά μου πέρασαν τόσες φορές.
Εγώ όμως ήμουν «αλλού».

Σηκώθηκα, μπήκα μέσα στο σπίτι, πήρα τα πράγματά μου, έσβησα το φως, το καινούργιο φως, κλείδωσα την καινούργια πόρτα του καινούργιου σπιτιού, για πρώτη φορά στη ζωή μου και πήγα κοντά τους.

Θα τ΄αγαπήσω αυτό το σπίτι!
Θα το δεις!

Φτάνοντας στην Περαχώρα, λίγο πριν βγούμε απ΄τα τα σύνορα του χωριού,
«Τι κάνει; Βρέχει; Ε! δεν είμαστε καλά»,
άκουσα να λέει ο Τριαντάφυλλος στον Κώστα.
Κοιτάξαμε όλοι στο παμπρίζ μπροστά.
Υπήρχαν χοντρές σταγόνες νερού, σαν αρχή βροχής.
Σκέφτηκα την Μάννα και το μήνυμά της.
«Είναι χαρούμενη η Μάννα σήμερα!" τους είπα. "Συγκινήθηκε και το ξέρω".
Κοιτάξαμε γύρω μας και δεν έβρεχε.
«Ήταν τοπικό σύννεφο», είπε ο Τριαντάφυλλος.
Τι να του πω και τι να του εξηγήσω;

Κοίταζα αυτές τις χοντρές σταγόνες νερού, που παρέμειναν εκεί σε όλο μας το ταξίδι.
Ο Κώστας, δεν ξέρω γιατί, δεν άνοιξε υαλοκαθαριστήρα.
Μπορεί και τυχαία.
Μπορεί και όχι....
Δεν τον ενοχλούσαν άλλωστε.
Θα μπορούσα να τις μετρήσω, αλλά εκείνη την στιγμή δεν το σκέφτηκα.
Ήταν χοντρές αλλά αραιές και σκόρπιες.
Σαν να μας κατέβρεξε κάποιος που πότιζε τα λουλούδια του.
Όμως δεν είχε εκεί κοντά σπίτια.
Σαν να πετούσαν από πάνω μας πολλά πουλιά και μας κατούρησαν όλα μαζί!
Αλλά, δεν είδαμε γύρω μας πουλιά.

Ώρα 11.
«Συγνώμη ρε Βασίλη που σου μίλησα απότομα. Μ΄έχεις πάρει εκατό φορές. Τώρα γυρίζουμε. Ήταν πολύ η δουλειά. Τι να σε κάνω; Δεν σου είχα πει ότι πάω να δώσω φως στη Ζαγορά; Είμαι πτώμα. Καληνύχτα! Θα σε πάρω αύριο».

Ώρα 11 και μισή.
«Καληνύχτα Κώστα! Σ΄ευχαριστώ που μου έδωσες φως!», του είπα συγκινημένη και σκεπτόμενη το άλλο «φως της ελπίδας» που μου άναψε μέσα μου, και τελευταίως το είχα χάσει.

Θα τα καταφέρω Μάννα!
Θα το δεις.
Θα το τελειώσω το σπίτι.
Θα δουλέψουμε όλοι τον χειμώνα.
Θα το ξεχρεώσουμε το δάνειο.
Δεν θα αφήσουμε με τίποτα να μας το πάρει η Τράπεζα!
Θα τα καταφέρουμε Μάννα!
Στο υπόσχομαι!
Μόνο να είμαστε γεροί.
Τις αναποδιές φοβάμαι, μα, θα μας βοηθήσει ο Θεός κι Εσύ, να τα καταφέρουμε!

Κατεβαίνοντας απ΄το αυτοκίνητο, δεν μπορούσα να κουνηθώ.
Είχαν πιαστεί χέρια, πόδια, μέση, τα πάντα.
Ήταν ικανοποιημένη όμως πολύ η ψυχή μου.

posted by elpida @ 7/29/2006 10:39:00 μμ 33 comments
33 Comments:
At Κυρ Ιουλ 30, 12:25:29 πμ, In Silence said...
Θα τα καταφέρετε Κατερίνα μου και μια μέρα θα μας φωτογραφίσεις τη θέα στη θάλασσα και τα κόκκινα τριαντάφυλλα στην αυλή!

At Κυρ Ιουλ 30, 12:38:49 πμ, elpida said...
Κορίτσι μου γλυκό, μόλις σου απάντησα στο μήνυμα. Να είσαι καλά!Σ΄ευχαριστώ!

At Κυρ Ιουλ 30, 01:16:34 πμ, ΤΡΥΦΕΡΗ ΝΥΧΤΑ said...
Κορίτσι μου είσαι πραγματική ποιήτρια! Μπράβο.

At Κυρ Ιουλ 30, 01:50:27 πμ, Sailor said...
Εγώ είμαι με τα κόκκινατριαντάφυλλα στην αυλήγιατί την θάλασσα την ξέρωεκεί είναι ευλογημένο το χώμακαι η γη, αυτό το ξέρωκαλό σου πρωινόδροσερό και καλοκαιρινό

At Κυρ Ιουλ 30, 04:24:37 πμ, elpida said...
τρυφερή νύχτααν και δεν κατάφερα να κλείσω μάτι, η νύχτα μου ήταν τρυφερή, σαν και σένα!Μακάρι να μπορούσα να γράψω ένα καλό ποίημα, όμως τα πειράματά μου, δεν με πείθουν σ΄αυτό. Να είσαι καλά, σ΄ευχαριστώ, μα μην προσβάλλεις τις ποιήτριες. Ντρέπομαι!

At Κυρ Ιουλ 30, 04:27:15 πμ, elpida said...
Κι εγώ το ξέρω σαιλορ! Καλημέρα!Μια καινούργια μέρα έρχεται στη ζωή μας! Ας ζήσουμε την κάθε στιγμή της!

At Κυρ Ιουλ 30, 08:45:31 πμ, FunKy_MouToN said...
H δύναμη της Ελπίδας είναι μεγάλη....την έχεις μέσα σου,σαν εκείνο το φώς..

At Κυρ Ιουλ 30, 08:46:34 πμ, FunKy_MouToN said...
Χμ...ελπίζω να κοιμάσαι αυτή τη στιγμή!Να προσέχεις...σε παρακαλώ!

At Κυρ Ιουλ 30, 11:47:56 πμ, Sailor said...
Να είσαι πάντα καλά Ελπίδαόπως είσαικαλό σου πρωινό

At Κυρ Ιουλ 30, 09:44:49 μμ, sevarose said...
Εσύ είσαι όλη ..΄΄φως΄΄!!!Καλορίζικοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοο!!!

At Δευ Ιουλ 31, 02:00:38 μμ, elpida said...
προβατάκι μου αγαπημένο, δεν κοιμόμουνα... ήμουνα ήδη πάλι στο χωριό. Τώρα έχουμε καθαριότητα και μερική μετακόμιση. Δύσκολο αυτή την εποχή να προσέξω τον εαυτό μου.Σ΄ευχαριστώ! Φιλάκια!

At Δευ Ιουλ 31, 02:03:39 μμ, elpida said...
sailorνα είμαι καλά... αλλά, όχι όπως είμαι τώρα. Έχουν σπάσει τα νεύρα μου τελευταίως με τα μαστόρια και τα "χοντρά" μερεμέτια τους. Άστα να πάνε! Να είσαι κι εσύ πάντα, καλά!

At Δευ Ιουλ 31, 02:06:00 μμ, elpida said...
sevaroseΑν είναι έτσι τα φώτα..... την βάψαμε!Ευχαριστώ κορίτσι μου, κι εσύ ότι επιθυμείς!

At Δευ Ιουλ 31, 03:10:43 μμ, elpida said...
Παιδιά,ο Χρήστος Φασούλας έχει ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα, περί συγγραφής. Για ρίξ΄τε μια ματιά.

At Δευ Ιουλ 31, 03:14:28 μμ, elpida said...
Η απουσία μας φεύγει! Τρέξ΄τε να την χαιρετήσετε!

At Δευ Ιουλ 31, 04:43:40 μμ, Anonymous said...
η ελπίδα μου είπε καληνύχτα!!!!έχασα την ελπίδα μου.

At Δευ Ιουλ 31, 05:41:28 μμ, ralou said...
elpida Ευχομαι η ζωή σου στο νέο σπίτι να είναι φωτεινη και λουλουδιασμένη.Και θα είναι γιατί είσαι και εσύ.Καλορίζικο!υπέροχο ποστ!

At Τρι Αυγ 01, 01:09:01 πμ, elpida said...
ανώνυμε καληνύχτα σου είπε ή κάτι άλλο; Μήπως δεν κατάλαβες καλά; Αλλά και πάλι, οι ελπίδες αντέχουν και την νύχτα.Αλλοίμονο αν έσβηναν!Μην απογοητεύεσαι και όλα θα πάνε καλά. Γιατί όμως ανώνυμος;Δεν έχεις όνομα;

At Τρι Αυγ 01, 01:10:44 πμ, elpida said...
ralou μου, σ΄ευχαριστώ πολύ! Κι εσύ ότι επιθυμείς!

At Τρι Αυγ 01, 11:07:14 πμ, Stavros Katsaris said...
Όλα θα πάνε καλά!Την έχω περάσει αυτή τη δοκιμασία και να σκεφτείς οτι δεν ήταν δικό μου.Απλώς με παρέσυρε και μένα η χαρά της δημιουργίας του!!Ευχές!

At Τετ Αυγ 02, 10:42:22 πμ, FunKy_MouToN said...
Που είσαι βρε Έλπίδα;Μπεε;

At Πεμ Αυγ 03, 12:08:19 πμ, simon says said...
Κρίμα, δεν θα μπορέσω να έρθω αυτή τη βδομάδα. Μπορεί μετά τον Δεκαπενταύγουστο. Φιλάκια:Ο)

At Πεμ Αυγ 03, 01:59:57 πμ, Jo-Anna said...
H ελπιδα των φωτων .Φωτισμενη ζωη να εχεις .Σε φιλω Ιωανννα

At Πεμ Αυγ 03, 10:36:38 μμ, Χρήστος Φασούλας said...
Απλώς... μπράβο!Περισσότερα από κοντά(και μη μου... νερώσετε το τσίπουρο!):))

At Παρ Αυγ 04, 02:45:07 πμ, In Silence said...
Μου έλειψες! Εύχομαι όλα να πηγαίνουν καλά και η κούρασή σου να είναι γλυκιά -όσο γίνεται!Κοίτα να προσέχεις τον εαυτό σου, ναι;

At Παρ Αυγ 04, 11:42:49 μμ, elpida said...
σταύρος κατσάνηςΓειά σου Σταύρο μου! Μεγάλη υπόθεση το να "δημιουργείς" σπίτι! Ευχαριστώ για τις ευχές και εσύ ότι επιθυμείς!

At Παρ Αυγ 04, 11:44:23 μμ, elpida said...
προβατάκι μου, απόψε ήρθα και είμαιΤΕΖΑ! Από αύριο βράδυ και για μια βδομάδα, θα τα λέμε όπως πρώτα.Φιλάκια πολλά, μου έλλειψες!

At Παρ Αυγ 04, 11:46:44 μμ, elpida said...
σιμον μου, δεν πειράζει! Εγώ 16- 26 θα είμαι εκεί όμως, γιατί θα πάρει άδεια και ο άντρας μου. Τηλεφώνησέ μου όμως και θα βρούμε λύση. Φιλιά πολλά!

At Παρ Αυγ 04, 11:47:31 μμ, elpida said...
τζοάννα μου, κι εσύ ότι επιθυμείς κορίτσι μου! Σ΄ευχαριστώ!

At Παρ Αυγ 04, 11:52:57 μμ, elpida said...
Χρήστο μου, ούτε νερό δεν προλάβαμε να πιούμε αυτές τις μέρες! Τρέχαμε μέρα νύχτα για να προλάβουμε να είναι κατοικίσιμο το σπίτι αύριο. Τελικά, τα καταφέραμε!Μάλλον εγώ δικαιούμαι το μπράβο, που έμεινα εκεί και έφαγα όλο το λούκι μόνη μου.Έλα με το καλό κι έχω τσίπουρο καλό του αδελφού μου. Φιλιά στην οικογένεια. Θα ρθω να δω τι σχολίασαν για το θέμα που με ενδειέφερε.Καλό βράδυ!

At Σαβ Αυγ 05, 12:00:49 πμ, elpida said...
in silenceέχεις δει θρίλερ; Πτώματα που περπατάνε; Κάπως έτσι είμαι κι εγώ. Το "κούραση" είναι λίγο. Σε 5 μέρες έχω κοιμηθεί γύρω στις 15 ώρες. Έχω πιαστεί ολόκληρη. Έχω ωτίτιδα και με σουβλίζει τ΄αυτί. Είμαι όρθια με βιταμίνες και παυσίπονα. Τα χέρια μου έχουν πριστεί απ΄την υπερκόποση, αλλά ελπίζω ότι από αύριο θα ξεκουραστώ και θα συνέλθω. Είμαι όμως πολύ καλά ψυχολογικά κι αυτό με σώζει.Εγώ δεν πρόλαβα να καταλάβω τις μέρες, γιατί για μένα ήταν σαν μία μέρα. Είχα δυο μέρες να φάω και μου το θύμησε μια γειτόνισσα που μου έφερε φαί!Φιλιά πολλά, θα τα πούμε από αύριο.

At Σαβ Αυγ 05, 12:45:04 πμ, Psipsinel said...
kaloriziko :) sou efhome na exis ametrites omorfes ke agapimenes stigmes sto kenourio spiti

At Σαβ Αυγ 05, 01:45:20 πμ, elpida said...
ψιψινέλ μου, σ΄ευχαριστώ πολύ! Κι εσύ ότι ποθείς! (στην αγκαλιά σου να το βρείς!)Απόψε βγήκε στην πιάτσα κι ο δεύτερός μου εαυτός!

Σκόρπια ... 29

2008-11-15T00:38:00.002+02:00

Τετάρτη, Ιούλιος 12, 2006

Μία κυρία μας εξομολογείται για τα ναρκωτικά

Πέρυσι τον Νοέμβριο η πεθερά μου έκανε μια εγχείρηση στο πόδι της και έμεινε στο Νοσοκομείο 17 μέρες. Εγώ ήμουν κοντά της και την μέρα όταν έπρεπε, αλλά τις νύχτες τις είχα αναλάβει αποκλειστικά εγώ. Εκεί εκμεταλεύτηκα τον χρόνο και μίλησα με πολλούς αρρώστους. Έμαθα πολλές ιστορίες ζωής. Από κάποιους ζήτησα να μου τις γράψουν, για να τις εκδόσω στο "Στιγμές". Τα μεσάνυχτα που η πεθερά μου κοιμόταν, εγώ καθόμουν έξω στο μπαλκόνι, την έβλεπα από κει και συγχρόνως ετοίμαζα το " Στιγμές", με ένα κερί που μου το έσβηνε ο αέρας. Το υλικό που μάζεψα τότε, αξίζει πολλά. Χαλάλι το κρύο που έφαγα.Αυτή η κυρία αν και ήταν πολύ χτυπημένη από τροχαίο, αν και την κούραζε πολύ το γράψιμο, έκανε υπεράνθρωπες προσπάθειες να μου γράψει αυτά τα λόγια. Τα θεωρώ πολύ σημαντικά, γι αυτό και σας τα μεταφέρω.(Απαντούσε εννοείται στην ερώτηση του λευκώματος "Εξαρτήσεις"ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ Εγώ Κατερίνα μου θα σου πω την εμπειρία ή μάλλον το πρόβλημα που είχα και την προσπάθεια που έκανα για να κόψω τα ναρκωτικά....Λοιπόν, στα 14 μου χρόνια από τις παρέες μου άκουγα για το χασίς. Ότι δηλαδή καπνίζουν ένα τσιγάρο και αισθάνονται πολύ ωραία. Ήταν πρόσχαροι, ευδιάθετοι μου έλεγαν πως βρίσκονται σε άλλο κόσμο. Κάποια στιγμή λοιπόν, μου προσέφεραν να καπνίσω. Κι εγώ από περιέργεια το έκανα. Ζαλίστηκα κάπως, αισθάνθηκα όμορφα, απελευθερώθηκα. Μου άρεσε και το συνέχισα γιατί μ΄έκανε, εκτός των άλλων και ξεχνούσα τα προβλήματα μου. Κάποια στιγμή γνωρίζω κάποιον και τον ερωτεύομαι τρελά. Είμαστε μαζί 18 μήνες, αυτός δεν είχε καμία σχέση με ναρκωτικά, όσο καιρό ήμουν μαζί του. Δεν έκανα και εγώ τίποτα και ξαφνικά ενώ τα πηγαίναμε πολύ καλά μπήκαν στη μέση οι γονείς του και μας χώρισαν.Εγώ τρελάθηκα. Ψυχο - πλακώθηκα. Είχα τάσεις αυτοκτονίας. Είχαν σβήσει όλα για μένα. Δεν με ένοιαζε τίποτα. Το έριξα στο ποτό για να τον ξεχάσω, αλλά κανένα αποτέλεσμα. Κάποια στιγμή βρέθηκε μπροστά μου κάποιος «φίλος» από παλιά που καπνίζαμε μαζί χασίς. Μες την απελπισία μου του είπα τι είχα πάθει και προσφέρθηκε να μου δώσει πάλι να καπνίσω για να ξεχάσω.Το έκανα. Μαστούρωσα αλλά με πήρε από κάτω που λένε. Μ΄έπιασε κατάθλιψη. Έκλαιγα πολύ και έλεγα πως ήθελα να πεθάνω. Ο «φίλος» που με έβλεπε έτσι μου λέει : Έχω να σου δώσω κάτι που θα ξεχάσεις τα πάντα θέλεις; Έτσι όπως ήμουν του είπα: Ναι !Μου έδωσε ηρωίνη. Όχι σε σύριγγα όπως έβλεπα στην τηλεόραση, αλλά μου έδωσε ένα κομμάτι αλουμινόχαρτο και ένα καλαμάκι....(το πως, δεν το αντέγραψα ούτε στο βιβλίο)..... Το έκανα. Όντως ξέχασα τα πάντα. Το επανέλαβα αρκετές φορές εκείνη την νύχτα, χωρίς να ξέρω ότι αυτό ήταν ηρωίνη. Το πέρασα για κάτι σαν το χασίς, ας πούμε ελαφρύ. Την επόμενη με το που συνήλθα από τον λήθαργο που είχα πέσει, ο «φίλος» μου ήταν ακόμα εκεί και έκανε πάλι το ίδιο πράγμα. Του ζήτησα να μου ξαναδώσει. Το έκανε.Με τα πολλά με τα λίγα αυτό συνεχίστηκε για κάμποσες μέρες 3 με 4 περίπου ολομερής. Ο οργανισμός μου το είχε συνηθίσει και το ζητούσε. Σε κάποια φάση ο «φίλος» μου έπρεπε να φύγει. Μου άφησε δύο δόσεις για να κάνω και έφυγε. Αυτά που μου άφησε τα έκανα και μετά την άλλη μέρα που ξύπνησα δεν είχα να πιω τίποτα. Τρελάθηκα. Πονούσα ολόκληρη. Πονούσαν τα κόκαλά μου όλα, η κοιλιά μου ήταν χάλια. Έκανα εμετό, δεν μπορούσα να πάρω τα πόδια μου. Είχα συνάχι, τα μάτια μου δακρύζανε. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν πως θα έβρισκα να πάρω την δόση μου και όχι το άτομο που ήμουν ερωτευμένη.Πήρα που λες τηλέφωνο τον «φίλο» μου και του είπα να έρθει επειγόντως σπίτι για να μου προμηθεύσει την δόση μου. Το έκανε ευχαρίστως. Αυτή η δουλειά γινόταν για μήνες. Είχα μείνει σχεδόν η μισή. Όλη η ζωή μου πήγαινε χαμένη αλλά δεν μπορούσα να το καταλάβω. Η μάνα μου μαράζωνε έτσι όπως με έβλεπε, χωρίς να ξέρει τι μου συμβαίνει. Δεν της έδινα σημασία. Της φερόμουνα άσχημα. Δεν την υπολόγιζα, μέχρι που άρχισε να υποψιάζεται. Με ρώτησε :-Κορίτσι μήπως έχει μπλέξει με τίποτα παλιοπαρέες;-Όχι μαμά, της απαντάω.-Μήπως παίρνεις ναρκωτικά;-Τι λες μαμά; Τρελή είσαι;αλλά το ένστικτο της μάνας μιλούσε μέσα της και άρχισε να ψάχνει τα πράγματα μου κρυφά. Ώσπου κάποια μέρα βρήκε μέσα στο πορτοφόλι μου ένα φακελάκι με σκόνη. Το πήρε.Εγώ μόλις ξύπνησα πήγα κατευθείαν στο πορτοφόλι. Το πήρα χωρίς να δω ότι το σακουλάκι έλειπε και πήγα στην τουαλέτα για να το πιω. Η μητέρα μου τα είχε καταλάβει όλα και περίμενε έξω από την τουαλέτα για να δει τι θα κάνω. Εγώ με το που κατάλαβα ότι το σακουλάκι έλειπε, τα έχασα ! με το που ανοίγω την πόρτα και βλέπω την μάνα μου απέξω να περιμένει και να με κοιτάει με έντονο ύφος κατάλαβα πως το είχε βρει.Έκατσα και της τα είπα όλα. Τότε πήρα χαμπάρι ότι είχα φτάσει στα 18 μου χρόνια και είχα καταστρέψει την ζωή μου. Μπόρεσα για μια φορά να καταλάβω πόσο χαμηλά είχα πέσει. Η μητέρα μου έκλαιγε. Μου έλεγε να πάω σε κάποιο κέντρο αποτοξίνωσης, γιατί δεν άξιζα τέτοια κατάντια. Αηδίασα τον εαυτό μου και για πρώτη φορά στην ζωή μου είπα πως θα έκανα τα πάντα για να αποτοξινωθώ μόνη μου.Ζήτησα από την μητέρα μου να πάω σε κάποιο εξοχικό σπίτι, που είχαμε μακριά από την πόλη και απόμακρο από τους πάντες και τα πάντα. Το μόνο που είχε εκεί ήταν θάλασσα και δέντρα. Ούτε δείγμα από ανθρώπινη μορφή.Πήγα που λες εκεί, κλείστηκα μέσα σ΄ένα δωμάτιο, ξάπλωσα στο κρεβάτι, τυλίχτηκα με επτά κουβέρτες και πάλι κρύωνα. Πονούσαν τα κόκαλα μου, έκλαιγα, ούρλιαζα. Δεν μπορούσα να φάω τίποτα. Έκανα υπομονή, έφαγα το λυσακά μου που λένε για 15 ημέρες. Περάσανε οι πόνοι οι δυνατοί που είχα, μπόρεσα και πάτησα στα πόδια μου.Πέρασαν και άλλοι 2 μήνες για να μπορέσω να το βγάλω από το μυαλό μου, γιατί και αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο και αυτή την τη στιγμή που σου γράφω έχουν περάσει επτάμιση ολόκληρα χρόνια που είμαι καθαρή και πάνω απ΄όλα ικανοποιημένη γιατί βρήκα τη δύναμη και αποτοξινώθηκα μόνη μου, χωρίς να πάω σε κάποιο κέντρο αποτοξίνωσης.Μπορείς να κάνεις τα πάντα αρκεί να το θες πραγματικά. Ψιψίνα 7Υ.Γ. Κατερίνα μου η ερώτησή σου γι΄αυτό το θέμα με άγγιξε πολύ γι΄αυτό και σου έγραψα. Ηλικία 26, οικιακά.( Εγώ θα σχολιάσω στο επόμενο ποστ. Έχω τους λόγους μου).
posted by elpida @ 7/12/2006 02:33:00 πμ 3 comments
3 Comments:
At Τετ Ιουλ 12, 10:32:36 πμ, elgalla said...
Σου έστειλα μήνυμα με το mail μου. Περιμένω!Την καλημέρα μου!:Ο)

At Τετ Ιουλ 12, 10:17:49 μμ, Markos said...
Καλή η πρόθεσή σου, αλλά ξέρεις πόσο επικίνδυνο είναι να παραθέτεις "μαρτυρίες", που πιθανόν να είναι και αστήρικτες;Πάντως λάθος, είναι.Δεν είμαι υποστηρικτής των διαφόρων κέντρων απεξάρτησης, (γιατί περί απεξάρτησης μιλάμε, όχι αποτοξίνωσης και δεν είναι καθόλου το ίδιο), αλλά αν ήταν τόσο εύκολο, να απεξαρτηθεί κάποιος με μια έστω μεγάλη πίεση 15 ημερών, μάλλον δεν θα μιλούσαμε τώρα για το πρόβλημα (που δεν είναι πρόβλημα, αποτέλεσμα προβλημάτων είναι) των ψυχότροπων (και όχι μόνο ναρκωτικών) ουσιών...

At Τετ Ιουλ 12, 11:19:22 μμ, elpida said...
Μάρκο μου, αστήρικτες δεν είναι!Είναι πολλά τα προβλήματα όμως. Δεν είναι μόνο τα ναρκωτικά, σ΄αυτή την περίπτωση. Συμφωνώ ότι μπορεί να είναι και λάθος. Στο βάθος όμως ελπίζω να έρθει κάποια λύση από μακριά...Από που δεν ξέρω.Δεν ξέρω τι γίνεται με τα κέντρα, δεν έχω εμπειρία. Ήρθε κοντά μου ένα πρόβλημα και δε μπορούσα να βοηθήσω. Αυτό με πείραξε.Θα μου πεις: Να ήταν μόνο αυτή η κοπέλα! Όχι βέβαια! Είναι τόσοι πολλοί οι νέοι γύρω μας, εγώ θ΄αλλάξω τον κόσμο;Και δίκιο θα έχεις!

26 Δεκεμβρίου 96 Πέμπτη.
Ίδια μέρα 9 και μισή το βράδυ

Έγιναν τόσα πολλά! Τελειώνοντας το ημερολόγιό μου ξημερώματα, πήγα στον άλλο κόσμο και γύρισα. Ας είσαι καλά Παναγία μου! Σ’ ευχαριστώ που με βοήθησες. Τώρα κάθομαι στο σαλόνι. Βρίσκομαι σε νάρκη βέβαια, αλλά σε πολύ κατάσταση απ’ ότι τη νύχτα και όλη τη σημερινή μέρα.
Όλα ξεκίνησαν όταν πήγα να ξαπλώσω. Κατά τις δύο παρά ή και. Δε θυμάμαι. Ξαφνικά μ’ έπιασε ένα δυνατό κόψιμο στην κοιλιά. Πήγα τουαλέτα….. και κάθε φορά που ετοιμαζόμουν να σηκωθώ, άντε πάλι απ’ την αρχή. Αυτά μαζί με τους δυνατούς πόνους, με διέλυσαν. Πήγα στην κουζίνα, πήρα το οινόπνευμα και έκανα εντριβή στην κοιλιά μου. Κάπου εκεί τηλεφώνησα στον Δημήτρη να τον ενημερώσω για το τι μου συμβαίνει.
Είχε πάει 3 η ώρα. Αμέσως μετά, αφού τα δρομολόγια στην τουαλέτα επιδεινωνόταν, μ’ έπιασε μια έντονη φαγούρα. Άρχισα να ξύνω όλο μου το κορμί, να το σκίζω στην κυριολεξία και τότε είδα πως, όπου ξυνόμουν, κοκκίνιζα, πρηζόμουν και έβγαζα ψιλά εξανθήματα. Είχα γίνει ολόκληρη κατακόκκινη. Μ’ έτρωγε ακόμη και το κεφάλι μου, τα μάτια μου, ως τις πατούσες μου.
Είδα ότι η κατάσταση χειροτέρευε και τηλεφώνησα πάλι στον Δημήτρη, να ειδοποιήσει τον συνέταιρο, να τον αλλάξει, για να έρθει σπίτι να με πάει στο Νοσοκομείο. Μου είπε ότι είναι δύσκολο και να κάνω υπομονή, μέχρι να σχολάσει.
Κλείνοντας το τηλέφωνο, πήγα να πάρω ξύδι, για να ελαττώσω τη φαγούρα. Πηγαίνοντας στην κουζίνα, είδα ότι η Μαίρη η γειτόνισσα, είχε φως. Ευτυχώς που το είδα, γιατί σε λίγο χρειάστηκα τη βοήθειά της.
Εν τω μεταξύ, παρ’ όλο που φοβόμουν γι’ αυτά που μου συμβαίνουν, έκανα το παν, για να μην ξυπνήσουν τα παιδιά.
Πήγα στο κρεβάτι κι αφού τρίφτηκα ολόκληρη με ξύδι, ξάπλωσα και προσπάθησα να πείσω τον εαυτό μου, ότι θα περάσει γρήγορα. Μάταια όμως. Η φαγούρα δυνάμωνε όλο και πιο πολύ και ξανασηκώθηκα αποφασισμένη να ντυθώ, να πάω μόνη μου στο Νοσοκομείο. Είδα πως είχα πρηστεί, σ’ όλο μου το σώμα.
Κάνοντας ένα βήμα να πάρω τα ρούχα μου, ένιωθα να χάνω το φως μου. Έπεσα πάλι στο κρεβάτι και με το ένα χέρι χαστούκιζα το μάγουλό μου, με όση δύναμη είχα και με το άλλο προσπαθούσα να πάρω το νούμερο του Δημήτρη, να του πω ότι ζαλίζομαι.
Το κατάφερα και άκουσα ένα Δημήτρη, να βρίζει τον εαυτό του και μένα που πήρα και τα δυο φάρμακα μαζί.
Με μεγάλη προσπάθεια και προσευχές, πήγα πάλι να σηκωθώ, τουλάχιστον να ντυθώ. Πάλι έχανα το φως μου, πάλι προσπάθειες και μου ήρθε στο μυαλό, σα σανίδα σωτηρίας, να τηλεφωνήσω στη Μαίρη. Της είπα, έλα σε παρακαλώ σπίτι, αφήνω την πόρτα ανοιχτή, λιποθυμάω.
Δε ξέρω με πόσες προσπάθειες έφτασα στο σαλόνι, πόσες φορές έπεσα και σηκώθηκα, πάντως κατάφερα να κρατήσω τη ρόμπα μπροστά μου και ν’ ανοίξω την πόρτα. Έπεσα στην πολυθρόνα του σαλονιού, χάνοντας τις αισθήσεις μου, αλλά έχοντας την ελπίδα ότι τώρα θα σωζόμουν. Αν και έτρεμα τα Νοσοκομεία, αν και φοβόμουν τις ενέσεις και τις πλύσεις στομάχου, εκείνη τη στιγμή, ήθελα να σωθώ.
Δε ξέρω αν με φύσηξε ο αέρας όταν άνοιξα την πόρτα κι αυτό με βοήθησε, αλλά, ανοίγοντας κάποια στιγμή τα μάτια, είδα τον Έντουαρτ, τον γάτο μας , έτοιμο να βγει απ’ το σπίτι.
Δε ξέρω που βρήκα τη δύναμη, σηκώθηκα και τον πήρα και τον έβγαλα στο μπαλκόνι της κουζίνας. Καλύτερα να κρυώσει σκέφτηκα, παρά να χαθεί κι αυτός.
Μετά, ήρθαν τα παιδιά. Ο Θανάσης περίμενε στο σαλόνι και η Μαίρη ήρθε και με βρήκε στην τουαλέτα.
Από κει και πέρα με βοήθησε η Μαίρη και χαζο - ετοιμάστηκα. Με τις παντόφλες, ξυπόλητη, ένα παντελόνι και μια μπλούζα. Πήρα και 2-3 εσώρουχα, τη ρόμπα, τα φάρμακα που είχα πάρει, και σε τρισάθλια κατάσταση μας πρόλαβε ο Δημήτρης και με πήγε εκείνος στο Νοσοκομείο.
Ο Δημήτρης έτρεχε πολύ, περνούσε κόκκινα
φανάρια κι εγώ με όσο κουράγιο είχα, τον μάλωνα. Μου είπε ότι είχε αναμμένα τα αλάρμ, αλλά ο κόσμος, δεν το καταλάβαινε αυτό. Του είπα να πατάει κόρνα, αλλά εκείνος δεν ήθελε, για να μη ξυπνήσει τον κόσμο.
Στο Νοσοκομείο έφτασα, τρεμάμενη σαν ψάρι. Είχα αποκτήσει και ρίγος μετά. Εκεί παραδόθηκα στα χέρια των γιατρών, άνευ όρων, αν και έλεγα, όχι ένεση και η Νοσοκόμα, μου φώναζε, δε λες να γλιτώσεις, την ένεση φοβάσαι….
Μου έκαναν ένεση, κορτιζόνη προφανώς, μου έβαλαν ορό και κάτι άλλες ενέσεις μέσα σ’ αυτόν. Μετά μέτρησαν την πίεσή μου, δε μου είπαν πόσο είναι, προφανώς πολύ χαμηλή και μετά με έβαλαν σ’ ένα δωματιάκι, κοντά στα ιατρεία, για παρακολούθηση.
Δίπλα μου ήταν και μια γιαγιούλα. Να μην τα πολυλογώ, μου πέρασε η φαγούρα και η ευκοίλια, αλλά τα μάτια μου έκλειναν απ’ την εξάντληση, υπόταση, απ΄ τα φάρμακα, δε ξέρω. Έτσι ένιωθα και όλη μέρα σήμερα στο σπίτι.
Απ’ το Νοσοκομείο φύγαμε 7 η ώρα το πρωί. Ο κ. Παχιός, ο γιατρός που εφημέρευε, είπε ότι έπαθα αλλεργικό σοκ, ότι φτηνά τη γλίτωσα, είπε να προσέχω και να μη ξαναπάρω στη ζωή μου αυτό το φάρμακο. Μου έγραψε κάποια άλλα φάρμακα, να μου τα γράψει ο δικός μου παθολόγος.
Με τον Κώστα τον παθολόγο μου, κατάφερα να επικοινωνήσω απόψε και είπε να πάει ο Δημήτρης αύριο, για να μου τα γράψει και να τα δει και να μου δώσει και άδεια. Μάλιστα φώναζε στον Δημήτρη, γιατί δεν μου τα αγόρασε ακόμα. Αυτό είναι κάτι που νευρίασε και μένα. Όλη μέρα του λέω να μου τα αγοράσει, αλλά εκείνος επιμένει να φάω και σε 24 ώρες θα συνέλθω μόνη μου. Το παίζει γιατρός ή φοβάται ότι κι αυτά τα φάρμακα μπορεί να μου φέρουν τα ίδια προβλήματα; Δε ξέρω.
Τέλος πάντων. Η αγάπη του για μένα εκδηλώνεται πάντα παράξενα. Με νεύρα, φωνές, συμβουλές, όταν εγώ έχω ανάγκη από κάτι άλλο. Δεν πειράζει. Αρκεί που ξέρω ότι μ’ αγαπάει και δεν πειράζει ο τρόπος που το εκδηλώνει.
Δεν έγραψα, ότι πριν φύγω για το Νοσοκομείο, ξύπνησε η Λένα γιατί άκουσε φασαρία στο σαλόνι.
Πήγα με πολύ προσπάθεια στο δωμάτιό της και της είπα ψέματα, ότι θα πήγαινα βόλτα για πατσά με τον μπαμπά, γιατί με είδε ντυμένη. Μου έκανε κάποιες παρατηρήσεις πάνω σ’ αυτό, αλλά μετά με μάλωνε και μου ζήταγε να της πω την αλήθεια. Της είπα τελικά ότι είχα ευκοίλια και θα πήγαινα στο Νοσοκομείο, να μου δώσουν φάρμακα.
Μετά, το κορίτσι μου έκλαιγε, αλλά δε σηκώθηκε απ’ το κρεβάτι. Όταν ήρθε ο Δημήτρης να με πάρει, πήγε και της είπε να μην ανησυχεί κι ότι θα της τηλεφωνήσει απ’ το Νοσοκομείο. Πάλι έκλαιγε. Αργότερα της τηλεφώνησε ότι σε μισή ώρα θα γυρίζαμε, για να κοιμηθεί.
Εμείς βέβαια, γυρίσαμε στις 7. Την βρήκαμε να κοιμάται, αλλά ξύπνησε και μας είπε, ότι την πήρε ο ύπνος. Μέχρι τις 5 και 30 ήταν ξυπνητή και μάλιστα ξύπνησε και τον Τάσο, αλλά εκείνος, πάνω στον ύπνο του, δεν κατάλαβε και της έλεγε, «άσε με να κοιμηθώ».
Αυτή είναι η περιπέτεια που νομίζω, δε τελείωσε ακόμα.
Εκείνα που θα θυμάμαι για πάντα είναι το πόσο
εύκολα μπορείς να φτάσεις, στο χάος….. Στα καλά καθούμενα. Κάπως έτσι φαντάζομαι τον θάνατο. Χάνεις αισθήσεις, κλείνεις τα μάτια και τέλος!
Θα θυμάμαι την συμπαράσταση της Μαίρης και του άντρα της, αυτές τις στιγμές. Είναι και οι δυο τους πολύ «άνθρωποι».
Θα θυμάμαι ακόμα το περιστατικό που συνέβη,
όταν ήμουν εκεί. Μετωπικό τρακάρισμα. Νεκροί οι γονείς και το κορίτσι τους, σπασμένα όλα. Τα κόκαλά του, χέρια, πόδια, κεφάλι, σπονδυλική στήλη. Ο Δημήτρης βοήθησε να την βάλουν στο φορείο κι εκείνη που είχε ακόμα τις αισθήσεις της, του είπε, νομίζοντας ότι είναι γιατρός, «κάν’ τε με καλά»! Του Δημήτρη του κόπηκαν τα πόδια.
Μετά την άκουγα που φώναζε και μου τρύπαγε την καρδιά, η φωνή της…. Την ακούω ακόμα….. Βόηθησέ την Παναγία μου!
Θα θυμάμαι πως έτρεχε ο Δημήτρης, περνώντας όλα τα κόκκινα φανάρια, θα θυμάμαι τα νεύρα του συνδυασμένα με αγωνία και θα θυμάμαι πάντα, όχι τους πόνους και το τι πέρασα, αλλά τις προσπάθειες που έκανα πέρα από τις δυνάμεις μου, να ειδοποιήσω για βοήθεια, χωρίς να ενοχλήσω τα παιδιά. Αυτό ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα…
Σήμερα τηλεφώνησα για «Χρόνια Πολλά» στους εορταζόμενους, πολύ αργά το βράδυ. Δεν ήμουν καλά, όλη μέρα. Ούτε και τώρα είμαι, με το ζόρι γράφω, αλλά κάθομαι για λίγο στο σαλόνι, γιατί δεν θέλω να στεναχωριούνται τα παιδιά που με βλέπουν στο κρεβάτι.

26 Αυγούστου 97

Πρωί

…….Τέλος πάντων, επειδή βιάζομαι, θα γράψω για χθες.
Κυριακή απόγευμα ήρθε ο Παναής με την Φούλα. Το βράδυ συνειδητοποίησε ο Δημήτρης ότι ο Παναής γεννήθηκε 24/8 κι εγώ 25/8 Συγκινήθηκα πολύ και ένιωσα άσχημα που δεν το ήξερα για να τα γιορτάσουμε μαζί. Έτσι, την Δευτέρα δεν πήγα για δουλειά. Πήγα κι αγόρασα κεράκια και ξέροντας ότι ο Δημήτρης θα έφερνε τούρτα, αν και ρώτησα στο ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς νωρίτερα και δε βρήκα. Δεν το έβαλα όμως κάτω, όταν είδα τον Δημήτρη να έρχεται με άδεια χέρια. Ήλπιζα ότι εκείνος θα πήγαινε και σε άλλο ζαχαροπλαστείο, αφού είχε αυτοκίνητο. Απ’ την άλλη ο Παναής ήθελε να φύγει. Με το ζόρι τον κρατούσα, να του κάνω έκπληξη.
Μια και δυο, έκοψα ένα καρπούζι στη μέση, έβαλα στο μισό τα κεράκια του Πανάγου 48 και στο άλλο το μισό 37, τα δικά μου. Τ’ ανάψαμε, τα σβήσαμε, φιληθήκαμε, αγκαλιαστήκαμε, ευχηθήκαμε ο ένας στον άλλο και μετά έφυγε με την κόρη του.

3/11/99 ξημ. 12 και 10

Το σκυλάκι μας. Ο ΠΑΟΚ μας, ο Πατρίκ μας, ο Σαμπρί που είπε ο Τάσος, κοιμάται στο πλάι σαν Παναγίτσα. Θεέ μου, τα πλάσματά σου!
Η μαμά του γέννησε στην αυλή μας, πήρε τα άλλα μαζί της και έφυγε. Άφησε μόνο αυτό και ένα νεκρό. Το γερό το πήραμε σπίτι μας να το σώσουμε.
Κοιμάται και βογκάει. Έχει κοψίματα σαν παιδάκι. Πεινάει κάθε δυο ώρες. Ψάχνει το βυζί της μαμάς του και γυρίζει γύρω – γύρω στο κουτί. Μπλέκεται στα χαρτιά, στις πετσέτες στο σκουφί, στο κασκόλ του ΠΑΟΚ που του χάρισε ο Τάσος για να ζεσταθεί.
Τώρα κοιμάται και κάνει κάτι μεταξύ αχ και γαβ…
Αχ σκυλάκι μου ! Θέλω να μείνεις κοντά μου.

3/11/99 Βράδυ.
Τελικά, δεν μπόρεσα να είμαι συνέχεια κοντά σου, ενώ έπρεπε να σε ζεσταίνω συνέχεια για να ζήσεις. Έπρεπε όμως, να πάω και εγώ στον γιατρό. Η Υγεία μου, βλέπεις. Προτεραιότητα, πάντα ο άνθρωπος. Στην προκειμένη περίπτωση εγώ. Συγχώρεσέ με σκυλάκι μου!
Έδωσα προτεραιότητα στη δική μου ζωή, δεν ήξερα όμως ότι η δική σου κινδύνευε τόσο. Το πρωί σε τάισε ο Τάσος. Μετά έφυγα κι εγώ γιατί είχα ραντεβού στο ΙΚΑ. Όταν έφυγα εγώ, σ’ άφησα να κοιμάσαι, σκεπασμένο και ζεστό. Έμπλεξα στο ΙΚΑ. Καθυστέρησα να έρθω.
Ήρθα. Σε είδα κοιμισμένο παράξενα. Έκανα ότι έκανα. Πάλεψα όσο πάλεψα για να σε σώσω. Βοηθήθηκα τηλεφωνικά, όσο γινόταν απ’ τον Νίκο τον κτηνίατρο. Πήγα στη δουλειά μου καθυστερημένη και με ταξί. Πάλεψα. Πάλεψα και σε ζωντάνεψα τρεις φορές. Το ξέρεις. Όμως ο Νίκος το είπε: «Ίσως να μη θέλεις να ζήσεις. Ίσως η μάννα γι’ αυτό σε άφησε, γιατί ήσουν άρρωστο». Είπε και τα’ άλλο ο Νίκος: «Άνοιξε το ένα μάτι, δεν τα’ άρεσε αυτή η ζωή και το ξανάκλεισε».
……Λείπεις απόψε. Έκλαψα πολλές φορές κρυφά. Λύγισα πολλές φορές στο σκληρό αλλά ευαίσθητο και πονεμένο βλέμμα του Τάσου. Τον αγκάλιασα, μ' αγκάλιασε. Τον είδα να δακρύζει και να σκουπίζεται κρυφά.
Λείπεις. Πρώτα για σένα που δεν έζησες, μετά για το παιδί μου που πονάει και μετά για μένα. Και Η Λένα έκλαιγε το μεσημέρι. Και ο μπαμπάς μας στεναχωρέθηκε. Τον πρόδωσαν τα πολλά τηλεφωνήματά του. Σε όλους λείπεις. Ίσως και στον Έντουαρτ που γυρίζει και μυρίζει γύρω – γύρω και κατεβάζει τα’ αυτιά. Του έφυγε ο εγωισμός και η ζήλια που είχε αυτές τις δυο μέρες και τα είχε σηκωμένα.
Θυμάσαι; Είχα πει ότι αν ζήσεις θα σε λέμε «Τυχερούλη». Ήταν γραφτό να μη ζήσεις. Ήταν γραφτό μόνο να σε θυμόμαστε και να μη σ’ έχουμε κοντά μας. Κάποιοι φταίνε γι’ αυτό. Δεν θα δικαστούν όμως, ποτέ. Εκτός από μένα, φταίνε και κάτι σύλλογοι που ενδιαφέρονται για τα’ αδέσποτα, μόνο επιφανειακά.
……Χθες δεν ήξερα πως σήμερα θα λείπεις. Αν ήξερα, δεν θα έφευγες. Θα το πάλευα πιο πολύ και εγκαίρως. Μεγάλα λόγια, κατόπιν εορτής;

Σκόρπια ... 28

2008-11-15T00:34:00.002+02:00

Δευτέρα, Ιούλιος 17, 2006

Πήλιο - Μυλοπόταμος - Τσαγκαράδα

ΣΤΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ

Τσαγγαράδα
Χτισμένο στις πλαγιές του μισοφέγγαρου το σπίτι.Κρεμόταν το μπαλκόνι απ΄την κληματαριάβαρύ τσαμπί ονείρου που θα τρέξειπερί του τέλους του Αυγούστου και θα λείπω.Στις σκαλωσιές του αθέατου τριζόνια μαστορεύαντις ετοιμόρροπες σκεπές της ησυχίαςάσπρα κεραμίδια από γαρδένιες.Κάθησα με την πλάτη γυρισμένη στον γκρεμόκαι την ανάπαυλα προς την μεριά που τον ξεχνάει.Επάνω μου περιποιητικά κλαδάκια ενός δέντρουράντιζαν τα μαλλιά μου με ελαφριάν αναστάτωσηόπως τους υπαγόρευε ο εύοσμος κυματισμός ανέμου.Μην κάθεσαι από κάτω, απομακρύνσου μου φώναξες,είναι πικρός ο ίσκιος που κάνει η καρυδιά. Τι πείραζε.Κατάπικρος δεν είναι και ο ίσκιοςπου κάνει η απομάκρυνσηκαι δεν πικράθηκε εξ αιτίας του η σκιά μου;Κάτω η θάλασσα έδειχνε ν΄ασπάζεταιτη σκούρα άποψη της νύχταςπαρά των αστεριών τις σκόρπιες αντιρρήσεις.Καιγόντουσαν ξερόκλαδα και φύλλα παραδίπλα.Στον διάπλατο έλα μύριζε ο καπνός.Σπίθες εξάπλωναν τραγούδι.....αυτά που καίγονται τα έκαψα όλακι αυτά που λέγονται τα είπα όλα.Περίεργο. Σαν διάπλατο έλα μοσχοβόλαγεκαι τούτη η απελεύθερη ηρωίδα καύση.Κάποιος απ΄την ομήγυρηως φαίνεται δεν είχε καλοακούσει το όνομά μουκι όλο το βράδυ με έλεγε Νίκη.Ε πια τι λες, με τέτοιο όνομαδεν θα σε κατακτήσω ψέμα;ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑΑπό την συλλογή Η Εφηβεία της λήθης, Ίκαρος, Αθήνα 1999
posted by elpida @ 7/17/2006 11:43:00 μμ 20 comments
20 Comments:
At Τρι Ιουλ 18, 12:33:24 πμ, elpida said...
....αυτά που καίγονται τα έκαψα όλακι αυτά που λέγονται τα είπα όλα!

At Τρι Ιουλ 18, 02:16:56 πμ, Sailor said...
Γεια σου Ελπίδαόλα είναι πολύ όμορφακαι αυτά που είδα και αυτάπου διάβασα.Η Κική είναι από τους αγαπημένουςποιητές.Το πήλιο είναι πανέμορφοεχω ανέβει και κατέβει πολλέςφορές, έχουν περάσει βέβαια αρκετάχρόνια, την τελευταία φορά ήμουνμε την κόρη μου, όταν ήταν 5 χρόνωνκαι παραθερίζαμε στα καλά νερά.έκτοτε σχεδόν κάθε χρόνο πήγαιναστο Τρίκερι, όταν παραθέριζαστο πευκί στη βόρειο Ευβοια.ναι όντως είναι μοναδικάτώρα βλέπεις έγινε και πολύ τηςμόδας, από τους μοδάτους αυτού τουτόπου.Με είχες ρωτήσει τη ζώδιο είμαιψαρι,και σε ευχαριστώ το να βρώ κάποιακοπελιά που να ταιριάζουμεεγώ πότε μου δεν έψαξα να βρώτίποτα και για τίποτα.δεν πιστεύω σε τίποτα ούτε και ελπίζω σε τίποταείμαι ελέυθερος, ανεξάρτητος και αδέσμευτος και έτσι θα παραμείνωμέχρι το τέλος.Δεν χαμπαριάζω από ευαισθησίεςκαι ζώδιαπαρ όλο που είμαι ευαίσθητοςσαν άνθρωπος.Καλό σου πρωινόστο όμορφο Πήλιο

At Τρι Ιουλ 18, 03:36:17 πμ, elpida said...
sailorΓειά σου φίλε μου! Χαίρομαι που σου αρέσουν τα μέρη μου και που τα ξέρεις και από κοντά.Να χαίρεσαι και την κόρη σου και την ελευθερία σου! Εσύ ξέρεις καλύτερα. Τα ψαράκια είναι πολύ ευαίσθητα απ΄ότι ξέρω και από φίλους. Δεν είναι θέμα πίστης, αλλά κάποια κοινά χαρακτηριστικά που έχουν όντως, αυτές οι ομάδες ανθρώπων.Γιατί όμως τόση απαισιοδοξία;Δεν πιστεύεις τίποτα, δεν ελπίζεις τίποτα; Τότε γιατί ζούμε; Να είσαι πάντα καλά και καλό σου ξημέρωμα!

At Τρι Ιουλ 18, 11:03:59 πμ, Jo-Anna said...
Στα χωριουδακια του Πηλιου και στην ομορφη Τσαγκαραδα ξεκινησε το οδοιπορικο του γαμου μου .Περασαμε τις πρωτες κοινες μερες της ζωης μας με μια τροχοσκηνη , το κουκλοσπιτο μας και μ αυτο περασαμε τις πιο γλυκιες διακοπες μας .Στο Πηλιο πηγαμε χρονια αργοτερα και με φιλικα ζευγαρια και περασαμε εξισου καλα με τα χρωματα του χειμωνα .Ελπιδα εισαι μια φωτεινη ελπιδα στις αναμνησεις μου .Ιωαννα στης 20 του μηνα κατεβαινω Ελλαδα .Θα μεινω λιγο στην Αθηνα και μετα θα παω στο εξοχικο μας στην Ευβοια .Υστερα σε κανενα νησακι .Επιστροφη στην βαση στης 30 /8

At Τρι Ιουλ 18, 11:23:12 πμ, sevarose said...
..ΑΧ.. ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΑΕΙ ΑΚΟΜΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΜΟΥ!!!! ΤΙ ΟΜΟΡΦΙΕΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ!!ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΟΥ ΣΤΕΙΛΑ ΤΟ ΜΕΙΛ ,,ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!

At Τρι Ιουλ 18, 11:25:24 πμ, sevarose said...
..ΩΧ ΤΩΡΑ ΤΟ ΕΙΔΑ ..ΗΤΑΝ ΛΙΓΟ ΜΕΓΑΛΗ Η ΦΩΤΟ ,,,ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑΤΗΝ ΜΙΚΡΥΝΕΙΣ;

At Τρι Ιουλ 18, 11:33:42 πμ, Sailor said...
Ζούμε για να ζήσουμε απλά τη ζωή με τις ομορφιές καιτις ασχήμιες τηςΈτσι, απλάο Δημιουργός έχει φροντίσειγια όλαεμείς το μόνο που πρέπει να κάνουμεείναι απλά να ζήσουμε.Καλό σου πρωινό

At Τρι Ιουλ 18, 12:46:58 μμ, kyriaz said...
Εξαιρετικές οι φωτογραφίες,υπέροχο το ποίημα.Η Δημουλά θα έπρεπε να έχει ήδη πάρει το Νόμπελ...

At Τρι Ιουλ 18, 01:47:53 μμ, elgalla said...
Ωραία μέρη, ωραίες φωτογραφίες...Καλημέρα!!!!

At Τρι Ιουλ 18, 03:22:37 μμ, Stavros Katsaris said...
Φοβερές φωτογραφίες και η Δημουλά κόλλησε άψογα!Ζήλεψα!

At Τρι Ιουλ 18, 08:27:25 μμ, In Silence said...
Σ'ευχαριστώ για το όμορφο ταξίδι.Έχω να επισκευτώ το Πήλιο από παιδί.Ντροπή μου...

At Τρι Ιουλ 18, 10:41:39 μμ, elpida said...
Τζοάννα μου, χαίρομαι που σου ξύπνησα καλές αναμνήσεις. Να έρθεις με το καλό και να περάσεις το πιο όμορφο καλοκαίρι της ζωής σου, σου εύχομαι, με όλη μου την καρδιά!

At Τρι Ιουλ 18, 10:45:08 μμ, elpida said...
sevaroseΣ΄ευχαριστώ πολύ! Το θέμα τώρα είναι πως θα το μεταφέρω εδώ που σ΄αυτό είμαι άσχετη. Αν δεν τα καταφέρω, θα σου στείλω μήνυμα να το βάλλεις εσύ. Θα δοκιμάσω τώρα, σε λίγο. Έτσι κι αλλιώς όμως, θα σου στείλω μήνυμα.Φιλιά πολλά!

At Τρι Ιουλ 18, 10:52:04 μμ, elpida said...
sailorκαλά τα λες! Νομίζω όμως πως μας βάζει στο παιχνίδι για να παίξουμεκαι περιμένει από μας καλούς ρόλους.Καλό σου βράδυ! Ας μην αναπτύξουμε αυτό το θέμα απόψε.Σηκώνει πολύ συζήτηση και δεν έχω χρόνο τώρα.Ας τ΄αφήσουμε για άλλη φορά.

At Τρι Ιουλ 18, 10:55:03 μμ, elpida said...
kyriazΤης το έχει δώσει προ πολλού ο κόσμος! Θα το πάρει όμως κάποια στιγμή. Της αξίζει!

At Τρι Ιουλ 18, 10:57:31 μμ, elpida said...
elgalla μου, όταν ετοιμαστεί το σπίτι θα σε καλέσω. Υπολόγισε όμως από Σεπτέμβρη.Φιλάκια, θα τα πούμε!

At Τρι Ιουλ 18, 10:59:49 μμ, elpida said...
Σταύρο μου, να τα κολλήσω ήθελα κι εγώ. Αφού το κατάφερα είμαι ευχαριστημένη.Να είσαι καλά! Τι ζήλεψες όμως;

At Τρι Ιουλ 18, 11:02:55 μμ, elpida said...
in silenceμη σταναχωριέσαι κορίτσι μου! Θα σε καλέσω εγώ το φθινόπωρο. Αυτό που γίνεται! Εμείς να είμαστε καλά κι όλα θα γίνουν!

At Τετ Ιουλ 19, 12:14:12 πμ, g help me said...
Πήλιο...Τι να πεις elpida, έχεις δίκιο τα έγραψες όλα. Και πάλι λίγα είναι.Όπου και να πάω το Πήλιο στο δρόμο μου. Παράξενο... και όμορφο μαζί. Δροσιά στο καλοκαίρι.Το έφερες λίγο ποιό κοντά. Ευχαριστώ...

At Τετ Ιουλ 19, 03:25:43 πμ, elpida said...
g help meκι εγώ σ΄ευχαριστώ!καλή σου μέρα!

Τετάρτη, Ιούλιος 12, 2006

Αλκοόλ

ΑΛΚΟΟΛ"Το αλκοόλ Κατερίνα μου το ξεκινάς για να ξεχάσεις και να ξεχαστείς. Εγώ είχα μια ερωτική απογοήτευση και μιας και δούλευα σε ένα κλαμπ, έφτασα στο σημείο να πίνω δύο μπουκάλια τζιν την ημέρα για να ξεχάσω, αλλά δεν καταλάβαινα την ζημιά που έκανα στον εαυτό μου.Πίνοντας έχανα τον έλεγχο, δεν καταλάβαινα κανέναν και τίποτα, χαλούσα το στομάχι μου, έκανα εμετούς, έκανα φασαρίες με φταίγανε όλα. Ήμουν εξαρτημένη από το αλκοόλ, όπως με τα ναρκωτικά. Αν δεν έπινα μια μέρα, δεν ήμουν καλά. Κάτι μου έλειπε.Σταμάτησα αναγκαστικά από τη δουλειά μου και με πολλή προσπάθεια μετά από 2 μήνες κατάφερα να το κόψω έχοντας πολλά νεύρα. Ένιωθα πως κάτι μου λείπει.Όταν όμως θες πραγματικά κάτι, όσο δύσκολο και να είναι, μπορείς να τα καταφέρεις. Τώρα είμαι αποτοξινωμένη από το αλκοόλ εδώ και 6 χρόνια και αισθάνομαι πολύ υγιής". Ψιψίνα 7
posted by elpida @ 7/12/2006 11:35:00 μμ 5 comments
5 Comments:
At Πεμ Ιουλ 13, 12:27:51 πμ, Λύσιππος said...
Ας πιούμε στην υγειά σου λοιπόν!

At Πεμ Ιουλ 13, 12:54:47 πμ, elpida said...
Στην υγεία όλων λύσιππε!

At Πεμ Ιουλ 13, 01:08:35 πμ, ONOMATODOSIA said...
geia mas.ola me metro,kai den trexei tipote.

At Πεμ Ιουλ 13, 04:06:06 πμ, elpida said...
Καλημέρα! σε όσους κοιμηθήκατε.Εγώ έχω ταξίδι σε λίγο. Πάει το μπλογκ μου! διαλύθηκε με τις φωτογραφίες. Εξαφανίστηκαν όλα από δίπλα!

At Πεμ Ιουλ 13, 04:07:45 πμ, elpida said...
onomatodosiaΑν υπάρχει μέτρο, όλα είναι εντάξει!

Τετάρτη, Ιούλιος 12, 2006

Το δίλημμα της αλήθειας

Εδώ και χρόνια, από τότε που κάποια γραπτά μου έρχονται στο φως της δημοσιότητας, έχω μπει σε μια πολλή δύσκολη διαδικασία. Διχάζομαι στο αν πρέπει να γράψω όλη την αλήθεια, ή όχι. Απ΄τη μια δεν νιώθω καλά με την συνείδησή μου, απ΄την άλλη σκέφτομαι τι θα πληγώσει λιγότερο τους τρίτους, ή τι θα βοηθήσει περισσότερο τον αναγνώστη. Υπάρχουν θέματα που μπορείς να τα γλυκάνεις, να κρύψεις λίγη απ΄την αλήθεια τους, γιατί ο σκοπός είναι ιερός. Το πια θέματα είναι αυτά όμως, ποιός θα το κρίνει;Δύσκολο. Πολύ δύσκολο για μένα.Χθες βράδυ που σας πόσταρα αυτό το θέμα, δεν έκλεισα μάτι. Σκεφτόμουν πόσο και εάν θα βοηθήσει αυτή η εξομολόγηση της κυρίας, έστω και έναν άνθρωπο, οπότε θα έχω πετύχει κάτι. Απ΄την άλλη σκέφτομαι μήπως γράφοντας την αλήθεια, πετύχω πολλά περισσότερα.Ίσως μάλιστα βρεθεί τρόπος και βοηθήσω και την ίδια την κυρία.Είμαι αποφασισμένη όμως να το κάνω, γιατί το ίντερνετ απευθύνεται σε πολύ κόσμο και όχι στη γειτόνισσά μου ή στην φίλη μου που θα της χαρίσω το βιβλίο και δεν ξέρω κι αν θα το διαβάσει κιόλας. Από δω μπορεί να το διαβάσει ένας άνθρωπος που έχει πρόβλημα με τα ναρκωτικά και να θαυμάσει το θαύμα και την προσπάθεια της κοπέλας (που έκοψε τα ναρκωτικά), να προσπαθήσει, να αποτύχει και να τον σκοτώσω εγώ η ίδια!Αν και δεν ξέρω αυτό το θέμα από κοντά, παρά μόνο ότι ακούω, διαβάζω ή βλέπω, μακάρι κανένας μας να μην χρειαστεί να τα γνωρίσει από κοντά, νομίζω ότι χρειάζεται οπωσδήποτε ιατρική και ψυχολογική στήριξη, για να μπορέσει κάποιος να απεξαρτηθεί για πάντα.Η κοπέλα η "ψιψίνα 7" έγραψε την αλήθεια της μέχρι ενός σημείου. Ίσως το έκανε για να εμψυχώσει κάποιους. Ίσως δεν ήξερε πως θα γνωριζόμασταν περισσότερο στην πορεία και θα μου έλεγε ή θα ανακάλυπτα και μόνη μου κι άλλα πράγματα.Τις πρώτες μέρες λοιπόν, αφού μου έγραψε αυτά, συζητήσαμε πιο πολύ. Εκεί έμαθα πως μια κοπέλα 26 ετών, είναι μια ζωντανή- νεκρή. Μου είπε για τα οικογενειακά της προβλήματα που είναι πολύ σοβαρά. Της είπα να βοηθήσω αλλά μου είπε "φοβάται!" Της είπα να ζητήσει βοήθεια και μου είπε, όταν γίνει καλά. Ίσως αργήσει πολύ να περπατήσει μετά το τροχαίο.Όταν γίνει καλά, θα τρέξει να ζητήσει βοήθεια και τότε θα με βρει εκείνη μόνη της.Ρώτησα κάπου.... και μου είπανε αν δεν καταγγείλει μόνη της, δεν μπορώ να κάνω τίποτα εγώ. Κι ύστερα λένε γιατί δεν ενδειαφέρεται ο πολίτης... (Δεν είναι το μόνο θέμα που βρίσκω πόρτες κλειστές. Ακόμα και μια πεθαμένη, η ίδια πρέπει να καταγγείλει! Άλλη περίπτωση αυτή! )Έβλεπα αυτό το όμορφο κορίτσι να μου εξιστορεί τη ζωή της και δεν ήξερα που να κρυφτώ!Ντρεπόμουνα γι΄αυτά που λέω εγώ δικά μου προβλήματα.Η "ψιψίνα7" δεν μου είπε τίποτα άλλο για τα ναρκωτικά. Ούτε εγώ το σκάλισα, γιατί αν δεν λυθούν τα άλλα της προβλήματα..... δεν θα μπορέσει να λυθεί και αυτό, που μα την αλήθεια, έχω πειστεί ότι το θέλει πολύ! Θέλει να ζήσει και ζητάει βοήθεια, αλλά δεν ξέρει από που και πως και πότε!Μα, την αλήθεια μου, ούτε εγώ ξέρω!Πίστευα πως μεσ΄τους γιατρούς, μορφωμένοι και με ειδικότητες άνθρωποι, θα καταλάβουν πιο πολλά. Δεν νομίζω όμως....Η "ψιψίνα7" λοιπόν, ένα βράδυ μου ζήτησε το κινητό μου να στείλει ένα μήνυμα. Της το έδωσα με μεγάλη ευχαρίστηση.Αργότερα, ξημερώματα, εγώ καθόμουν στο μπαλκόνι κι έγραφα με το κερί, όταν άκουσα να μου κλείνουν την πόρτα απ΄τον διπλανό θάλαμο, απότομα και νευρικά. Ανησύχησα και για την κοπέλα, μην έπαθε κάτι και έτρεξα. Μου είπε "ήρθε ο άντρας μου και κλείσαμε λίγο!"Το σεβάστηκα. Το ζευγαράκι ήθελε να μείνει μόνο του.Μου είχαν κλείσει και τα παντζούρια και ήμουν αποκλεισμένη στο μπαλκόνι. Αν η πεθερά μου ξυπνούσε και χρειαζόταν κάτι, πως θα έμπαινα; Έβγαινα απ΄την πόρτα της ψιψίνας που εκείνη την είχε πάντα ανοιχτή, γιατί κάπνιζε πολύ.Τα λεπτά που έμεινα έξω μου φάνηκαν χρόνος. Άκουγα κάτι αλουμινόχαρτα και σκεφτόμουνα ότι της έφερε να φάει. Απ΄την άλλη μέρα και μετά, έβλεπα συνέχεια μια κοπέλα ναρκωμένη.... Νόμιζα ότι ήταν απ΄τα φάρμακα.Μετά έμαθα κι ένα κουτσομπολιό που μαθεύτηκε εκεί μέσα. Μετά η κοπέλα με απέφευγε, με την δικαιολογία ότι νυστάζει.Έτσι χαθήκαμε.Μετά από καιρό, όταν πήγα να σβήσω τα μηνύματα απ΄το κινητό μου, γιατί είχε γεμίσει, βρήκα το μήνυμά της."Έλα τώρα αμέσως! Δεν αντέχω άλλο!"Τότε σιγουρεύτηκα για όλα. Η καλή μου η "ψιψίνα7", όσο κι αν το πάλαιψε, δεν κατάφερε να ξεφύγει για πάντα απ΄τα ναρκωτικά. Αν δεν υπάρξει στήριξη από οικογένεια και κράτος,φοβάμαι πως τίποτα δεν γίνεται.Έκανα καλά ή άσχημα που σας είπα ολόκληρη την αλήθεια; Δεν ξέρω! Νιώθω όμως καλύτερα με την συνείδησή μου. Εύχομαι μόνο, τόσο η "ψιψίνα7", όσο και όλοι οι άλλοι που έχουν αυτό το πρόβλημα, να βρουν τον τρόπο να ξεφύγουν, για Πάντα!
posted by elpida @ 7/12/2006 05:42:00 μμ 8 comments
8 Comments:
At Τετ Ιουλ 12, 07:21:13 μμ, apousia said...
H αλήθεια έχει κάποτε επικίνδυνες ισορροπίες,μα είναι ο μόνος δρόμος που σου ανοίγεται μπροστά σε τέτοια διλήμματα.Τώρα διάβασα και το χτεσινό post!Είναι γροθιές στο στομάχι όλα αυτά,μα είναι και μια δυνατή οδός αφύπνισης..Έπραξες και πράττεις άριστα!

At Τετ Ιουλ 12, 07:45:58 μμ, elgalla said...
Φυσικά και έκανες καλά, Κατερίνα μου. Γιατί η αλήθεια είναι, όσο σκληρό κι αν ακούγεται, ότι όταν μπλέξει κανείς με ναρκωτικά είναι πολύ-πολύ σπάνιο να ξεφύγει. Κι αυτό δεν το λέω εγώ, το λέει κι ο μπαμπάς μου που είναι τόσα χρόνια ψυχίατρος και πολλά έχουν δει τα μάτια του. Υποθέτω ότι από μια άποψη έχει λογική. Για να βγεις από κάτι τέτοιο χρειάζεται τρομαχτική δύναμη θέλησης. Αλλά αν αυτή η δύναμη υπήρχε θα έμπαινες σ'αυτό το τριπάκι ευθύς εξαρχής; Και τελικά, όλοι λίγο-πολύ βρίσκουμε τρόπους να ξεφεύγουμε από αυτά που μας πονάνε. Μερικοί είναι ανώδυνοι, όπως το να βγεις για καφέ με τους φίλους σου και να ξεσπάσεις. Αλλά μερικοί άλλοι...τα ναρκωτικά είναι ένας τρόπος, όμως υπάρχουν πολλοί, πάρα πολλοί ακόμη. Εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που χαρακώνονται, που κάνουν απόπειρες, που πίνουν ακατάσχετα, που πηδιούνται (με συγχωρείς για την έκφραση, αλλά είναι η καταλληλότερη) ακατάσχετα κι όλα αυτά για να ξεχάσουν...για να νοιώσουν, έστω και λίγο, ζωντανοί. Υπάρχουν τόσες και τόσες κοπέλες που πάσχουν από ανορεξία. Δεν ξέρω αν τα ναρκωτικά είναι το χειρότερο. Δεν ξέρω αν υπάρχει πραγματικά τρόπος να ξεφύγει κανείς. Σίγουρα χρειάζεται πολλή αγάπη και υποστήριξη, όμως...είναι αρκετά αυτά; Μερικοί επιστήμονες λένε πως όλα (τα συναισθήματα και ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο, ουσιαστικά αυτό που αποκαλούμε ψυχή) είναι στην πραγματικότητα χημεία του εγκεφάλου. Άλλοι επιστήμονες λένε πως παίζει ρόλο η οικογένεια και η ανατροφή. Και ορισμένοι λένε πως παίζουν ρόλο και τα δύο. Δεν μπορώ να σου πω ποιος απ' όλους έχει δίκιο. Όμως λένε πως όλοι μας χάνουμε 21 γραμμάρια βάρους από το σώμα μας όταν πεθαίνουμε. Τι μπορεί να χωράει σε 21 γραμμάρια; Μια ζωή; Μια ψυχή; Μια ιστορία;Αν η ψυχή μας είναι χημεία, αυτό σημαίνει πως γεννιόμαστε με κάποιες προδιαθέσεις και πως, κατά κάποιον τρόπο, η ζωή μας είναι προδιαγεγραμμένη. Αν η ψυχή μας είναι ανατροφή και περιβάλλον, αυτό σημαίνει πως όλα όσα είμαστε και όλα όσα κάνουμε εξαρτώνται από τους άλλους. Είτε έτσι είτε αλλιώς δηλαδή, δεν αποφασίζουμε μόνοι μας για τίποτα. Ίσως λοιπόν να γεννιόμαστε με κάποια εφόδια και προδιαθέσεις. Ίσως να μας εφοδιάζει και το περιβάλλον μας με κάποια άλλα πράγματα. Ίσως όμως να υπάρχει κι ένα κομματάκι κάπου σ' αυτά τα 21 γραμμάρια που εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο απο μας. Ένα κομματάκι όπου μπορούμε να κρίνουμε και να αποφασίσουμε μόνοι μας για τις πράξεις μας.Και κάποιες αποφάσεις, άπαξ και τις πάρεις δε γίνεται να γυρίσεις πίσω.Διότι το γεγονός είναι ένα. Υπάρχουν άνθρωποι που περνάνε τα χίλια μύρια και παίρνουν ένα πιστόλι και αυτοκτονούν.Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν περάσει ούτε το ένα εκατομυριοστό από τα χίλια μύρια και κάνουν ακριβώς το ίδιο.Και υπάρχουν άνθρωποι που περνάνε τα χίλια μύρια και παρόλα αυτά, κάθε φορά που πέφτουν έχουν τη δύναμη να σηκωθούν και να συνεχίσουν. Χίλια συγνώμη για την κατάχρηση του χώρου σου, μου βγήκε πολύ μεγαλύτερο απ' ότι περίμενα. :Ο(

At Τετ Ιουλ 12, 10:54:39 μμ, elpida said...
Μακάρι απουσία μου! Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα απ΄το να θες να βοηθήσεις και να μην μπορείς.

At Τετ Ιουλ 12, 11:02:12 μμ, elpida said...
elcalla μου, σ΄ευχαριστώ που ανέπτυξες το θέμα τόσο καλά! Θα γίνεις άριστη ψυχολόγος κι απ΄ότι φαίνεται ο μπαμπάς σου έκανε πολύ καλή δουλειά και με σένα! Μπράβο του! Σ΄έχει ενημερώσει πλήρως!Το θέμα είναι αν μπορούμε να βοηθούμε και εμείς οι τρίτοι να ορθοποδήσει κάποιος. Κι αν κάποιες υπηρεσίες κινούνται σωστά...Εκεί θέλω να καταλήξω.

At Τετ Ιουλ 12, 11:17:10 μμ, elgalla said...
Μπορούμε να προσπαθήσουμε, αλλά δεν κάνει καλό σε μας, τελικά, να έχουμε πολλές ελπίδες σε τέτοιες περιπτώσεις. Μερικοί μπορεί πράγματι να τα καταφέρουν, αλλα οι περισσότεροι όχι. Πάντως το σημαντικό, όπως λες είναι να ξέρουμε ότι κάναμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας.

At Τετ Ιουλ 12, 11:31:00 μμ, elpida said...
elgalla θέλω να πιστεύω ότι υπάρχει πάντα λύση κι ότι η ελπίδα ποτέ δε χάνεται!Αυτό είναι το κακό! Ότι μπορούν να περάσουν λίγα απ΄το χέρι μου, ενώ θα ήθελα να μπορούσαν πιο πολλά.

At Τετ Ιουλ 12, 11:37:23 μμ, elgalla said...
Θα'θελα να'μουν αισιόδοξη όπως εσύ και να βλέπω παντού την ελπίδα (υποθέτω ότι σου ταιριάζει το όνομα!). Η καλύτερή μου φίλη είναι έτσι και μερικές φορές τη ζηλεύω. Εγώ είμαι πολύ προσγειωμένη...ρεαλίστρια σε βαθμό αηδίας!:Ο)Υ.Γ.Είσαι πολύ καλός άνθρωπος, Κατερίνα,είναι πολύ όμορφο που θες να βοηθάς όλον τον κόσμο!Μακάρι να βοηθήσεις όσους περισσότερους γίνεται!Έτσι θα πάρεις κι εσύ χαρά!

At Πεμ Ιουλ 13, 01:03:34 πμ, elpida said...
elgalla μου, πίστεψέ με, βοηθάω περισσότερο κι απ΄όσο μπορώ! Μα δεν καταφέρνω πάντα κάτι καλό κι αυτό με στεναχωρεί πολύ. Μια ζωή με μαλώνει ο άντρας μου, ότι εγώ δεν θα σώσω τον κόσμο! Μια ζωή αδιόρθωτη. Κρυφά και φανερά, όπου μπορώ βοηθάω.Γι΄αυτό είχα πει παλιότερα για σύλλογο ή ομάδα εθελοντών σε κοινωνικά, αλλά ήταν λάθος εποχή. Ίσως το φθινόπωρο να κάνουμε κάτι να δίνουμε χαρά και να παίρνουμε συγχρόνως. Θα δείξει!Να είσαι καλά! Ευτυχώς που δεν γράφεις μαθήματα!Καλό βράδυ!

Σκόρπια ... 27

2008-11-15T00:31:00.001+02:00

Τρίτη, Ιούλιος 25, 2006

Για να μην πληγώσουμε την γοργόνα.....

....Οι Γοργόνες είναι ωραίες γυναίκες αλλά από τη μέση και κάτω έχουνε ουρά ψαριού. Βρίσκονται στη Μαύρη Θάλασσα και πολλές φορές κατεβαίνουν και κάτω στα νερά μας. Στα εξήντα τόσα ένα καράβι τις απάντησε έξω από τη Θάσο. Μερικοί λένε πως τις περισσότερες φορές φαίνονται το Σάββατο κατά τα μεσάνυχτα.Άμα τύχει κανένα καράβι στο δρόμο της Γοργόνας, το αδράχνει από την πλώρη και ρωτάει:«Ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος;»Οι ναύτες πρέπει να ειπούν:«Ζει και βασιλεύει» ή «Ζει και βασιλεύει και τον κόσμο ειρηνεύει» ή«Ζει και βασιλεύει και ζωή να έχετε και εσείς».Τότε η Γοργόνα από τη χαρά της γίνεται ωραία κόρη, παύει τους ανέμους και τα κύματα, και παίζει τη λύρα της και τραγουδά γλυκά τραγούδια, κι από αυτή μαθαίνουν οι ναύτες τους καινούργιους σκοπούς. Γι΄αυτό όταν ακουστεί κανένα καινούργιο τραγούδι με νεόβγαλτο σκοπό, λεν για κεινον που το τραγουδά, πως τ΄άκουσε από τη Γοργόνα.Αν όμως δεν ηξεύρουν οι ναύτες και κάμουν λάθος να ειπούν πως ο βασιλιάς Αλέξανδρος πέθανε, αγριεύει η Γοργόνα και δίνει μια και πετά ψηλά το καράβι και πέφτει και πνίγονται όλοι στη θάλασσα. Ή φεύγει με θρήνους και μοιρολόγια κι από τα κλάματά της σηκώνει φουρτούνα και πνίγει το καράβι και δε γλιτώνει κανείς..... Απόσπασμα απ΄το βιβλίο του Ναούμ Θεοδοσιάδη,«ξωτικά», εκδόσεις Αρχέτυπο, σελίδα 285-286
posted by elpida @ 7/25/2006 07:26:00 μμ 5 comments
5 Comments:
At Τρι Ιουλ 25, 07:36:20 μμ, elpida said...
Γειά σας παιδιά! Αφού το διάβασα εγώ, θέλησα να σας ενημερώσω κι εσάς, μην πληγώσετε άθελά σας την γοργόνα....Ήθελα να βάλλω και φωτο αλλά μου γράφει σφάλμα ο διακοσμητής του εξπλόρεν και κάτι τέτοια. Όποιος ξέρει ας μου πει αν θα γίνει μόνο του ή πρέπει να πάρω τεχνικό.Σας σκέφτομαι πολύ και μου λείψατε.Καλά να περνάτε όλοι σας!

At Τρι Ιουλ 25, 09:44:53 μμ, Εργοτελίνα said...
MOZILLA ή αλλιώς Αλεπού της Φωτιας Fire - Fox...Kανε ο,τι σου λεειαπλο ειναι download,Save to DiskΓρηγορος και ασφαλεστεροςαπεναντι σε ιούς σε σχεσημε τον ΙΕxplorer.........

At Τρι Ιουλ 25, 09:48:17 μμ, Εργοτελίνα said...
Και εχω γραψει και εγω για τον Αλεξανδρο....................Γοργονες στο Βόλο δεν νομιζω να δεις.........προτιμουν ανοιχτες θαλασσες.....Απο το Πηλιο φαινεται η Θασος;;;

At Τρι Ιουλ 25, 10:39:13 μμ, elpida said...
εργοτελίνα μου, δε ρισκάρω τίποτα μόνη μου, μη χαλάσω και αυτά που έχω. Όταν έχω χρόνο (κι αν μπορεί)θα πάρω τον τεχνικό και θα του ζητήσω αυτό που μου προτείνεις.Σ΄ευχαριστώ!Να περνάς καλά!Κάτι φαίνεται μερικές φορές που είναι ανοιχτός ο ορίζοντας, αλλά θα σε γελάσω αν είναι η Θάσος!

At Κυρ Ιουλ 30, 01:12:47 πμ, ΤΡΥΦΕΡΗ ΝΥΧΤΑ said...
This post has been removed by the author.

Παρασκευή, Νοέμβριος 03, 2006

Exilio

για το exilio.................................................................................................................................................................................................................................................
posted by elpida @ 11/03/2006 03:33:00 πμ 4 comments
4 Comments:
At Παρ Νοε 03, 10:56:52 πμ, Exilio said...
................................................................................................................................................................................!

At Παρ Νοε 03, 03:04:24 μμ, μεθυσμένα χρώματα said...
να βάλω και εγώ ..............................................................................................;καλημέρα Ελπίδα!

At Παρ Νοε 03, 04:01:44 μμ, Sailor said...
ΚατερίναΚαλή σου ημέρακαλό πρωινό

At Παρ Νοε 03, 10:30:50 μμ, sevarose said...
ΤΙ ΩΡΑΙΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ ΠΟΥ ΤΟ ΠΕΤΥΧΕΣ!!

Τετάρτη, Νοέμβριος 01, 2006

Έρχεται παγωνιά

Έρχεται παγωνιά, λέει, κι εγώ έτρεξα στον κήπο μου να προστατέψω τα λουλούδια μου. Μη τα προλάβει ο χιονιάς και μου παγώσουν.
Άλλα τα σκέπασα, άλλα τα μετέφερα μέσα στο σπίτι. Μέχρι να περάσει η καταιγίδα.
Τα λουλούδια είναι οι μόνοι φίλοι που δεν σε προδίδουν ποτέ. Μένουν εκεί σταθερά, στέλνοντας πάντα το ίδιο άρωμα, σε όλον τον κόσμο. Αυτά δεν ξεχωρίζουν πλούσιους και φτωχούς, καλούς και κακούς, φίλους ή εχθρούς. Γι΄αυτό τ΄αγαπώ και πάντα θα τα αυξάνω. Είμαι υπέρ της δημουργίας και όχι της καταστροφής. Γι΄αυτό, ότι κλαδέψετε, μην το πετάξετε. Φυτέψ΄τε το!
Ναι. Και εγώ σήμερα φύτεψα νέες τριανταφυλλιές. Είναι η εποχή τους. Από κάθε κοτσανάκι θα γεννηθεί μια νέα τριανταφυλλιά και θα μου χαρίζει τα λουλούδια της και το άρωμά της όλο το καλοκαίρι. Θα μου λέει "ευχαριστώ" για την κίνηση που έκανα σήμερα. Όπως μου λένε οι περσινές, οι προπέρσινες και πάει λέγοντας.
Τα λουλούδια υπάρχουν για να μαλακώνουν τις ψυχές των ανθρώπων που έχουν μπερδευτεί, υπάρχουν για τους ερωτευμένους, για τους ευαίσθητους, για τους ρομαντικούς, για τους αρρώστους, για τους ευτυχισμένους, για τους δυστυχισμένους, γι΄αυτούς που φεύγουν και γι΄αυτούς που μένουν φυσικά. Για όλους είναι τα λουλούδια!
Έκοψα και τα τελευταία τριαντάφυλλα για φέτος. Και του χρόνου! Να είμαστε γεροί όλοι μας, γιατί πάνω από όλα είναι η υγεία! Αυτό το έχουμε ξεχάσει τελευταίως και δεν πρέπει.
Καλόν μήνα και καλόν χειμώνα σε όλους σας!
Και η ζωή συνεχίζεται....
Τι είπατε;
Τα αγριοκυκλάμινα αντέχουν! Μην φοβάστε! Αυτή είναι η εποχή τους. Τρέφονται απ΄τις θύελες, τις καταιγίδες και τις παγωνιές. Τα άλλα να προστατέψετε. Τα ευπαθή που νομίζουν πως θ΄αντέξουν και καμαρώνουν στα μπαλκόνια, στις σκάλες ή στους κήπους. Για την προστασία τους όμως απ΄το ψυχρό κύμα κακοκαιρίας που έρχεται, υπεύθυνοι και κηδεμόνες είμαστε μόνο εμείς οι Άνθρωποι. Γι΄αυτό, όσο είναι ακόμη νωρίς προστατέψ΄τε τα!
Έτσι δεν είναι; Ή κάνω λάθος;
posted by elpida @ 11/01/2006 02:46:00 μμ 7 comments
7 Comments:
At Τετ Νοε 01, 07:17:35 μμ, scalidi said...
ναι, να τα προστατεύσουμε...παίρνω τις ζελατίνες μου και βγαίνω στο μπαλκόνι, αλλά ξέχασα, δεν έχω γλάστρες να με χρειάζονται, μόνο ένα αγέρωχο αιχμηρό κακτάκι να με επιπλήττει όποτε χρειάζεται απέναντί μου στο γραφείο...Φιλιά κυκλαμινάκι και πρόσεχε τα κρύα

At Πεμ Νοε 02, 12:38:17 πμ, George said...
Πώ πώ τα ξέχασα να τα βάλω μέσα. Ελπίζω να μην πάθουν τίποτα μέχρι αύριο το απόγευμα.

At Πεμ Νοε 02, 01:46:22 πμ, Exilio said...
Kυκλαμινάκι;Πάρε μια αγκαλίτσα:)

At Πεμ Νοε 02, 10:49:59 πμ, ralou said...
Γιατί όλοι λένε ότι το φθινόπωρο είναι η εποχή που μαραίνονται όλα;Από την στάση στο γραφείο σήμερα το πρωί -εκατό μέτρα όλα κι όλα- είδα ενα σωρό ανθισμένους θάμνους. Ως και ενα δέντρο είχε βγαλει λουλούδια!p.s.ετσι και εγώ Ελπίδα.Ουτε ενα κοτσανάκι να μην πάει ποτέ χαμένο! Ασε, το αδιαχώρητο σε ενα κηπάκι μια σταλια.

At Παρ Νοε 03, 01:05:38 πμ, Exilio said...
ΦιΛιά!

At Παρ Νοε 03, 02:29:13 πμ, sofi-k said...
Καλό χειμώνα να χουμε ελπίδα μου!!!Από αύριο χιόνια λένε...Πολλά φιλιά!

At Παρ Νοε 03, 11:19:35 πμ, Ραφαέλλα said...
Ποπο... τι μου θύμησες Ελπίδα μου..Η mother μου, που την είδαμόνο 2 βδομαδούλες τον Αύγουστο, έχει τρέλα με τα λουλούδια..Τα λατρεύω κι εγώ..Και τη χαζεύω όταν τα φροντίζει. Πάντα τέτοιο καιρό έφερνε τόσα χρυσάνθεμα σπίτι, τόσα τριαντάφυλλα...Αχ να' σαι καλά..Θα την πάρω τηλέφωνο τώρα.Φιλάκι!

Λουλούδι στου βράχου την σχισμάδα

2008-11-15T00:29:00.000+02:00

Δευτέρα, Αύγουστος 07, 2006

Λουλούδι στου βράχου την σχισμάδα

Αυτό το υπέροχο λουλούδι που φύτρωσε κι αυτό στου βράχου τη σχισμάδα, όπως και το κυκλάμινο του βουνού, το φωτογράφησε ο Εpicuros στα Δικαστικά Μαραθώνα και μου το έστειλε! Τον ευχαριστώ από καρδιάς και σας το χαρίζουμε μαζί να το θαυμάσετε!
posted by elpida @ 8/07/2006 02:12:00 μμ 2 comments
2 Comments:
At Δευ Αυγ 07, 05:49:09 μμ, Καπετάνισσα said...
Εξαιρετική φωτογραφία.Για κάποια μάτια, γεμάτη συμβολισμούς.

At Δευ Αυγ 07, 07:19:19 μμ, elpida said...
Γειά σου καπετάνισσα! Πολύ μ΄αρέσει το ψευδόνυμο που διάλεξες!

"Γράμμα στη μάννα .... με δύο ν",

2008-11-15T00:25:00.002+02:00

Τρίτη, Αύγουστος 08, 2006

"Γράμμα στη μάννα ....με δύο ν" ,
ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΣΕΝΑ
"Γράμμα στη μάννα .... με δύο ν",
Εκδόσεις Καλυδών,
Αθήνα
ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΣΕΝΑ (ανέκδοτο απόσπασμα)
Διακοπές 1994
Είμαστε διακοπές στο χωριό μας. Πόσο έχει ο μήνας; Δεν ξέρω. Ξέρω μόνο, ότι έχει δεκαπέντε την Δευτέρα που είναι η γιορτή της Παναγίας, 14 την Κυριακή, 13 το Σάββατο. Σάββατο είναι σήμερα και έτσι βρήκαμε ότι ο μήνας έχει 13! Το ότι είναι Αύγουστος, αυτό δεν το ξεχνώ. Περίμενα με τόση αγωνία αυτές τις διακοπές!Σήμερα λοιπόν, 13 Αυγούστου, ώρα δύο παρά τέταρτο, ξημερώματα Κυριακής, σου γράφω αυτά που σκέφτομαι. Μέχρι να φύγει αυτό το γράμμα βιβλίο σου, απ' τα χέρια μου, μου φαίνεται πως θα συμπληρώνω πάλι, κάθε μέρα!Ξημέρωσε η Κυριακή 14 Αυγούστου. Η ευτυχία που ένιωσα όμως, αφορά την προηγούμενη μέρα. Σε μπέρδεψα μαννούλα μου με τις μέρες και τις ημερομηνίες, αλλά, «τέτοια ώρα, τέτοια λόγια!» Έτσι δεν έλεγες κι εσύ;Σκέφτομαι μερικές φορές, πώς μπορούν τα λεπτά, οι ώρες, οι ημερομηνίες, να παίζουν τόσο μεγάλο ρόλο στη ζωή μας; Κι όμως βοηθούν πολύ. Γίνονται πιο συγκεκριμένες οι αναμνήσεις.Ναι λοιπόν! Στις 13, βράδυ Σαββάτου, του Αυγούστου, ήμουν με την αδερφή μου την Ελισάβετ στην θάλασσα. Κάναμε βραδινό μπάνιο, κοιτάζοντας το φεγγάρι και τ' αστέρια. Απολαύσαμε την ηρεμία της νύχτας, κάναμε πικ νικ στην αμμουδιά με τις οικογένειές μας.Περάσαμε μια αξέχαστη βραδιά. Καταφέραμε τους άντρες μας να μας ανεχτούν και να μας αφήσουν να νιώσουμε ελεύθερες. Ελεύθερες να κάνουμε βραδινό μπάνιο, ενώ έκανε κρύο και ζήλευαν τα παιδιά μας. Γίναμε εμείς, εγώ και η Ελισάβετ, πιο μικρές από παιδιά. Νιώσαμε την ανάγκη να κάνουμε την ζαβολιά μας. Κάτι που δεν το κάναμε ποτέ, γιατί δεν ήμασταν νομίζω ποτέ παιδιά και γιατί τότε, όταν έπρεπε, δεν ήμασταν μαζί.Έτσι απόψε, ξεχάσαμε τα παιδιά μας. Αφήσαμε την επίβλεψή τους στους άντρες μας και παίξαμε εμείς! Ναι, μαμά μου! Μη γελάς! Έπαιξα εγώ που είμαι 34 χρονών, με την Ελισάβετ, που νομίζω είναι 45. Παίξαμε με τα μαυρισμένα νερά της θάλασσας, γιατί ήταν νύχτα και χαρήκαμε σαν μικρά παιδιά. Φλερτάραμε το φεγγάρι, ευχηθήκαμε στο αστέρι που έπεφτε στη γη, τραγουδήσαμε στα ψαράκια το τραγούδι που μας αρέσει, ξαπλώσαμε στη άμμο, ήπιαμε το ποτό μας και πάνω απ' όλα αγκαλιαστήκαμε με νόημα.Ναι, Ελισάβετ μου. Μη παραπονιέσαι. Αυτές οι στιγμές ήταν αρκετές. Υπερβήκαμε το όριο. Έχουμε υποχρεώσεις. Οι άντρες έκαναν μεγάλη υπομονή. Δεν φταίνε αν δεν μπορούν να καταλάβουν, αυτό που νιώσαμε εμείς. Φτάνει. Αρκεί που νιώσαμε εμείς αυτό που θέλαμε. Έστω και για λίγο. Εμείς ήμασταν ικανές να ξημερώσουμε στη θάλασσα, κοιτάζοντας τ' αστέρια, κολυμπώντας και κουβεντιάζοντας.Ήταν αρκετό. Ήταν πολύ για τους δυο Δημήτρηδες, τους άντρες μας που μας περίμεναν και για τα παιδιά μας που μας ζήλευαν. Ήταν πολύ λίγο ίσως για μας, αλλά δεν πειράζει! Πάνω απ' όλα η οικογένεια. Οι προτιμήσεις των άλλων. Πρέπει. Κάπου στο βιβλίο μου, όταν το διαβάσεις, θα δεις ότι κάπου γράφω: Έτσι είναι η ζωή και όλα τα πρέπει στη σειρά. Εμείς λοιπόν, πρέπει να υπακούμε........Είναι κρίμα που η Δάφνη με την οικογένειά της, έφυγε το μεσημέρι και στερήθηκε αυτή τη χαρά της νύχτας στη θάλασσα. Ποιος ξέρει; Αν ήμασταν και οι τρεις, ίσως να παίζαμε και «τις κυρίες κουμπάρες»!Έπρεπε όμως και η Δάφνη ν' ακολουθήσει, ένα άλλο πρέπει, της άρρωστης πεθεράς της, που την περιμένει να την πάει στο γιατρό. Μείναμε δέκα μέρες μαζί με την οικογένεια της Δάφνης. Περάσαμε πολύ ωραία! Ψήναμε τα μεσημέρια στη θάλασσα και τα βράδια στην αυλή μας. Συζητούσαμε, τραγουδούσαμε, χορεύαμε, τα σπάζαμε!.........Περάσαμε τόσο ωραία! Έλειπαν τ' άλλα τρία αδέλφια και προσπαθώντας να τα φέρουμε στην συντροφιά μας, τους τηλεφωνούσαμε: «Ξέρετε; Πίνουμε στην υγειά σας! Ελάτε κι εσείς! Να γίνουμε έξι! Να μαζευτούμε όλοι!»«Ναι! Θα έρθουμε, αλλά, αργότερα!»......... Αυτή τη φορά όμως, σ' αυτές τις διακοπές, την πρωτιά είχε η αδελφική αγάπη. Αρκεί που υπήρχε εκείνη η ευτυχία της παρέας, του κεφιού και του γλεντιού και η δική μου κρυφή χαρά: «Είμαστε αδέλφια! Αγαπιόμαστε!» Τι περισσότερο απ' αυτό;Έτσι κι απόψε. Αγκάλιαζα την Ελισάβετ, την τσιμπούσα κρυφά και της έλεγα: «Μη χαλάς τη διάθεση του άντρα σου. Αρκεί που είμαστε μαζί! Φτάνει! Αυτό το ωραίο που περάσαμε ήταν αρκετό! Μας αρκεί! Ποτέ δεν ζητήσαμε πολλά! Μόνο να μας καταλάβουν! Φτάνει! Λίγο και καλό! Ήταν μοναδικό! Ήταν αξέχαστο βράδυ! Ανεπανάληπτο! Μη όμως το χαλάς!»Γύρισα στο σπίτι μας το πατρικό κι ενώ δεν πέρασαν ούτε δυο ώρες, εγώ αναπολώ. Αναπολώ και θυμάμαι αδελφούλα μου, το νυχτερινό κολύμπι μας, τ' αστέρια να μας φέγγουν και το κύμα να μας σιγοψιθυρίζει. Τους άντρες μας να φωνάζουν και εμάς τις δυο να βγαίνουμε απ' την θάλασσα σα βρεγμένες γάτες. Ενώ θέλαμε να μείνουμε κι άλλο. Ενώ θέλαμε να κλάψουμε απ' τα νεύρα μας, γελούσαμε και λέγαμε: «Εντάξει! Θα φύγουμε!»Δεν πειράζει Ελισάβετ μου. Οι καλές στιγμές δεν τελειώνουν ποτέ. Εγώ έχω καταφέρει να πείσω τον άντρα μου, να κάνω αυτό που μου αρέσει. Άλλωστε δεν ζητάω κάτι υπερβολικό. Του ζητάω να κάνω ένα βραδινό μπάνιο. Του ζητάω να μ' αφήσει να γράψω το βιβλίο μου ή να κάνω συντροφιά στο φεγγάρι, να μη μείνει μόνο του. Και μ' αφήνει! Γιατί ξέρει ότι αυτό με κάνει ευτυχισμένη, περισσότερο απ' ότι θα ήμουν, αν κέρδιζα το λαχείο. Και ξέρει ακόμη, ότι έτσι, δείχνοντας κατανόηση, με κερδίζει όλο και πιο πολύ και μ' έχει πάντα κοντά του. Δεν ζητάω πολλά........Μα, σε ποιόν μιλάω τόση ώρα; Στην Ελισάβετ; Μα αυτό είναι το δικό σου γράμμα! Το δικό σου βιβλίο! Με συγχωρείς μαννούλα μου! Δεν ξέφυγα και πολύ από σένα! Μιλάω με τα παιδιά σου ή για τα παιδιά σου. Κουράστηκα να μιλάω σε σένα και απάντηση να μην παίρνω. Άσε με να μιλάω λοιπόν με τα παιδιά σου. Ίσως τα φέρω πιο κοντά μου. Εσένα δεν μπορώ, ότι και να κάνω!(Τα αποσειωπητικά σημαίνουν ότι κόπηκε κείμενο).
posted by elpida @ 8/08/2006 01:24:00 μμ 10 comments
10 Comments:
At Τρι Αυγ 08, 03:09:28 μμ, Σύλβια Ο. said...
δεν ξέρω αν κατάλαβες στ' αλήθεια, γιατί εγώ το σκέφτομαι και μόνο τώρα κατάλαβα τι εννοούσες με τον τοίχο. Νομίζω πώς ξέρω. Δεν ήταν τοίχος, υπάρχει μία πόρτα εκεί, η απότερη πόρτα, πίσω της υπάρχρει μία συγκεκριμένη μέρα. Η πιο δυνατή μέρα, της αγάπης και του έρωτα μαζί. Δεν υπάρχει έρωτας πριν απ' αυτή την πόρτα. Την βρήκες μάλλον, αλλά πρέπει να βρεις τρόπο να την ανοίξεις.φιλιά

At Τρι Αυγ 08, 03:57:09 μμ, Γωγώ said...
Τώρα εγώ γιατί συγκινήθηκα; Αφού μόνο έναν αδερφό έχω και πιστεύω ότι αδέρφια ίδιου φύλου έχουν διαφορετική σχέση...πιο δεμένη ίσως. Και που να'ξέρε τι σημαίνει για μένα...Μου αρέσει όπως γράφεις...οποτέ θα τα ξαναπούμε σίγουρα. Ειδικά αφού τελειώσω το βιβλίο σου που μόλις το παράγγειλα. :)

At Τρι Αυγ 08, 04:22:20 μμ, elpida said...
Σύλβια εννοούσα ότι δεν μπορώ να διαβάσω το μπλογκ σου. Τίποτ΄άλλο!Τα περί έρωτος δεν τα καταλαβαίνω και ούτε με ενδειαφέρει "ο τρόπος να την ανοίξω", όπως λες. Λυπάμαι πολύ! Βρήκες λάθος ποστ να κάνεις την πλάκα σου. Είσαι πολύ εκτός θέματος και με στεναχωρείς. Εκτός αν αυτή είναι η πρόθεσή σου. Τα καταφέρνεις μια χαρά όμως! Μπράβο σου! Πες μου μόνο ποιο είναι το κέρδος σου, να σε βοηθήσω!Αφού το έχεις τόσο ανάγκη!

At Τρι Αυγ 08, 04:25:33 μμ, elpida said...
γωγώ μου, σ΄ευχαριστώ!Δηλαδή πούλησα ένα βιβλίο σήμερα;Ποιός την χάρη μου! Αν δεν με μπέρδευε και η σύλβια, θα ήμουν χαρούμενη.Να είσαι καλά γωγώ μου!

At Τρι Αυγ 08, 05:53:10 μμ, Anonymous said...
άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.άδικα στενοχωριέσαι ελπίδα.χτυπάνε αυτούς που αξίζουν.συνέχισε χωρίς να επιρεάζεσαι.όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι κι εδώ μέσα θα βρεις κάθε καρυδιάς καρύδι.

At Τρι Αυγ 08, 11:57:14 μμ, elpida said...
ανώνυμε, αυτό με στεναχωρεί. Εφόσον δεν ενοχλώ, δεν θέλω και να με ενοχλούν. Σέβομαι την ανωνυμία, τα ψευδόνυμα, αλλά όταν είναι ο στόχος να μου την σπάσουν και μόνο, αυτό δεν μ΄αρέσει.Κι ένας λόγος παραπάνω, που στεναχωριέμαι είναι ότι υποπτεύομαι το άτομο αυτό, αλλά δεν θέλει να το παραδεχτεί μέσα του και να το σταματήσει εδώ. Το κακό με μένα είναι ότι "αυτό" το άτομο, το είχα πολύ ψηλά! Δεν περίμενα αυτή τη "φτήνεια" που βγάζει, με τίποτα!Αλλά κι εσύ, άσχετα αν δείχνεις ότι με στηρίζεις, γιατί ανώνυμα;Πάντως σ΄ευχαριστώ!

At Τετ Αυγ 09, 12:09:30 πμ, Γωγώ said...
Αυτά είναι τα άσχημα του internet! Αχ βρε Ελπίδα(Κατερίνα δεν σε λένε;) είναι πολύ άσχημο όταν άτομα που έχεις ψηλά και μετράνε για σένα ξαφνικά γκρεμοτσακίζονται μπροστά σου. Και πέφτουν τόσο χαμηλά όσο δεν φανταζόσουν ποτέ. Τι κρίμα να συμβαίνουν τέτοια. Αν εσύ έχεις καθαρή την συνειδησή σου προχώρα...μην κοιτάς πίσω και πάνω απ?όλα μην ασχολείσαι!

At Τετ Αυγ 09, 01:52:49 πμ, elpida said...
Ευχαριστώ γωγώ μου!Ναι, συμβαίνουν, αλλά ελπίζω ότι θα καταλάβει το λάθος... Αλλιώς, υπάρχει και το κουβαδάκι!Φιλιά πολλά και σ΄ευχαριστώ!Καλό σου βράδυ!

At Τετ Αυγ 09, 02:05:35 πμ, elpida said...
γωγώξέχασα να σ΄απαντήσω στις ερωτήσεις.Ναι, Κατερίνα με λένε.Η συνείδησή μου πάντα είναι καθαρή."Δουλεύω" πολύ γι΄αυτό. Να είσαι σίγουρη!Και πάλι Καληνύχτα!

At Σαβ Αυγ 12, 01:52:42 μμ, Anonymous said...
Τα αποσειωπητικά πάντα σημαίνουν πολλά!

Τρίτη, Αύγουστος 08, 2006

"Γράμμα στη μάννα ..... με δύο ν"

Εκδόσεις Καλυδών, Αθήνα
Το βιβλίο μου! Το αγαπημένο μου βιβλίο, γιατί υπάρχουν κι άλλα, όχι όμως τόσο αγαπημένα όσο αυτό. Αυτό είναι η ίδια η ζωή μου και η ψυχή μου μαζί!Απόψε έννοιωσα ξανά την ανάγκη να μιλήσω γι΄αυτό. Καλοκαίρι είναι, διακοπές είστε, ας το έχετε υπόψιν σας.* * *Το απόσπασμα είναι από ανέκδοτη ύλη. Τα αποσειωπητικά σημαίνουν ότι έκοψα ύλη, για να μην σας κουράσω.* * * *Ξημερώματα Σαββάτου.Η ώρα είναι μία παρά είκοσι.Αυτή τη στιγμή που σου γράφω, βρίσκομαι στην αυλή του φτωχικού μας στο χωριό. Συντροφιά μου - όπως πάντα - το μολύβι, ένα πρόχειρο χαρτί, ένα ποτήρι με κρασί και το τσιγάρο που καίγεται μόνο του, γιατί εγώ θέλοντας να γράψω, το ξεχνάω............Πόσον καιρό είχα να μείνω μόνη έξω στην αυλή και να γράψω όπως απόψε;Χρόνια ολόκληρα.......Κάνει ψύχρα. Πήγα στο δικό σου δωμάτιο και πήρα μια κουβέρτα και έριξα στην πλάτη μου, γιατί κρύωσα. Ψάχνοντας στο ντουλάπι για κάποια ζακέτα, βρήκα δυο παλιά τετράδια. Θέλω πολύ να τα ξεφυλλίσω και να διαβάσω τι έγραφα κάποτε. Θέλεις να θυμηθούμε μαζί τα παλιά;Είναι δύο τετράδια. Στο ένα γράφω απ' έξω στην ετικέτα του: «Για εμπόδιο κάθε λησμονιάς, στο θολό της μνήμης λιμάνι», και στο άλλο γράφω: "Ποιηματική ανθολογία". Υπάρχουν χύμα και κάποιες σελίδες κομμένες, από κάποια άλλα τετράδια.................. Λόγια που θυμίζουν τη μαμά!-Τα βάσανα στον κόσμο δεν ταιριάζουν!-Κυρά δεν γίνομαι και δούλα είμαι κάθε μέρα!-Εσύ να τραβάς στον ίσιο δρόμο, όπως κι εγώ!-Καθαρός ουρανός αστραπές δε φοβάται!-Μπορείς να κρύψεις; Κρύψε! Ποτέ μην κατηγορείς!-Μην πας και κλέψεις και πάρ' ς, ψεύτ΄κο όρκο και τ΄ άλλα δεν πειράζουν(το έλεγες όταν δεν νήστευα κανονικά και εσύ μου έδινες να φάω κρέας, όταν είχαμε)-Το μήλο κάτω απ' τη μηλιά θα πέσ'.-Εμ, δεν ξέρω εγώ, τι άνθρωπο έχω;(το έλεγες όταν δεν μ' άρεσε κάποιο φαγητό)-Τον γέρο για δουλειά και το νέο γι' αγκαλιά! όπως έλεγε μία....(το έλεγες όταν είχες τα κέφια σου)-Αχ! Αλλοίμονός! Τι θα γίν' το χάλ'ς; 'Ελος πάντων!(όταν δεν διάβαζα ή δεν έκανα οικονομία)-Τώρα σι βρήκα, τώρα στάσ'. Ισύ το παθαίν'ς.-Καλό, ξέρ'ς να κάν'ς; Κάνε το καλό και ρίξ' το στο γιαλό!-Ή «ταν» ή επί «τας»! (το έλεγες όταν δεν δίσταζες για κάτι)-Τσιγκουνιά. Δεν μας φτάνουν οι παράδες, κάπ΄ π'θανά!(το έλεγες συνέχεια, γιατί ήταν αλήθεια)-Η κ΄λοιά παραθύρια δεν έχ'!(εννούσες πως ότι έχουμε θα φάμε και η κοιλιά δεν έχει πρόβλημα)-Κλείσ' του γιατρό, όξου!(το έλεγες όταν έκανε κρύο κι είχα ανοιχτή την πόρτα)-Ώσπου να πάρου σύνταξ'.....-Καλώς τα - καλώς τα!-Αν δε κλάψ' το πιδί, δεν τ' δίν' η μάννα τ' β'ζί!-Μπαρούς..... τα γκιάς! (εννοούσες αλίμονό σου!)-Στου γάιδαρου καβάλα..... του γάιδαρου γυρεύς!-Κρύου-κρύου, κιρός για δύου!(το έλεγες όταν κρύωνες κι είχες τα κέφια σου)-Ένα μήλο τ΄μέρα, το γιατρό τον κάν΄ πέρα!-Ας ήταν η ώρα κι η στιγμή! (το έλεγες όταν μετάνιωνες για κάτι)-Βόηθα Παναγιά μ', να τα βγάλω πέρα!-Αχ, πιδάκι μ'! Πουλλά πιδιά, κανένα στ'ν αγκαλιά!-Ποιο δάχ' λο θα κόψ' ς κι δε θα σι πουνέσ';-Χίλ' καλοί χουράν'!-Ο καλός καλό δεν έχ'!-Άλλος πνίγουνταν κι' άλλος έλε' ει, τι άσπρου κώλου έχ'! Ισύ το παθαίν'ς!-Αχ! Ουρφάνεια! Καταραμέν' φτώχεια!-Έχου το Θεό για γιατρό!-Ψάρια; Να σι φ' τώ κι να μι φτείς!-Κρέας; Να σι φ'λώ κι να μι φ'λείς!-Αχ! Απ τσ' καλουσύνες κουρτσάκι μ'!(το έλεγες όταν σε ρώταγα, γιατί τα χέρια σου είναι σουφρωμένα)-Θα του βρουν απ' το Θεό! (όταν κάποιος σε εκμεταλλεύονταν και το καταλάβαινες)-Αν ήξερα τι μέρα με ξημερών'!-Κάνε κουμάντο!-Να φτύσω και να μη στεγνώσ'!(το έλεγες όταν μ' έστελνες κάπου, για να μην αργήσω)Κάθε σου κουβέντα την θεωρούσα σημαντική από τότε!..............Ναι! Για μένα όλα αυτά τα γραπτά που άντεξαν στον χρόνο, είναι μια συνάντηση με τον ίδιο μου τον εαυτό .................. Αρκεί που με καταλάβαινες εσύ και που ελπίζω, να με καταλαβαίνεις ακόμη. Άλλωστε εγώ, με σένα μιλάω. Σε σένα τα γράφω. Σε σένα ξεσπάω.
posted by elpida @ 8/08/2006 12:47:00 πμ 16 comments
16 Comments:
At Τρι Αυγ 08, 02:22:21 πμ, Λύσιππος said...
Επιτέλους, ένα πραγματικό βιβλίο!

At Τρι Αυγ 08, 02:28:14 πμ, Sailor said...
Καλημέρα ΕλπίδαΠολύ ωραίο, πράγματιΠολύ ανθρώπινο, αληθινόΈχω ησυχία τέτοια ώρα και κάθισακαι το διάβασακαπνίζοντας και πίνοντας καφέΚαι εγώ έτσι γράφωΑκόμη και σήμερα,Στο μπλοκάκι μου, που επάνωέχει τον τίτλοο γιος της θάλασσαςΓράφω πάντα με το μολύβι μουκαι δίπλα έχω την γόμα και τηνξύστρα του χεριούΣε αυτά τα μπλοκάκια είναιγραμμένα όλα όσα έχω γράψεικαι είναι τα αυθεντικάτα αμοντάρισταΕίναι ένα γράψιμο πολύΑγαπημένοΠου μου το θύμισες σήμεραΝα είσαι καλάΚαλό σου πρωινό

At Τρι Αυγ 08, 03:52:48 πμ, In Silence said...
Ελπίδα, μιλάς πάντα ίσια μέσα στην ψυχή μου! Σ'ευχαριστώ!

At Τρι Αυγ 08, 11:57:39 πμ, simon says said...
Καλημέρα Ελπίδα :Ο)

At Τρι Αυγ 08, 12:09:10 μμ, ΠΡΕΖΑ TV said...
Πολυ καλο το αποσπασμα.

At Τρι Αυγ 08, 12:54:16 μμ, elpida said...
λύσιππεΣ΄ευχαριστώ από καρδιάς!

At Τρι Αυγ 08, 12:56:33 μμ, elpida said...
sailorΝα είσαι καλά "γιε της θάλασσας!"και να γράφεις πάντα!

At Τρι Αυγ 08, 12:57:54 μμ, elpida said...
in silenceΚι εσύ στην ψυχή μου μιλάς κορίτσι μου! Να είσαι πάντα καλά!

At Τρι Αυγ 08, 12:59:37 μμ, elpida said...
simon saysΓειά σου σίμον μου, με το κρυφό χαμόγελό σου!....

At Τρι Αυγ 08, 01:00:43 μμ, elpida said...
πρέζα tvΣ΄ευχαριστώ!

At Τρι Αυγ 08, 01:09:13 μμ, Σύλβια Ο. said...
Που βρήκες τοίχο, Ελπίδα μου; Εγώ είμαι ανοιχτή σε καινούριες φιλίες.Το βιβλίο μου εκδώθηκε από εκδόσεις ΚΨΜ, το όνομά μου είναι Σύλβια Οκαλιόβα και ο τίτλος: "Ζάπινγκ σε ιδέες του μέλλοντος". Σε κάθε βιβλιοπολείο αν το παραγγείλεις θα σου το φέρουν.Ευχαριστώ για την υποστήριξη!

At Τρι Αυγ 08, 01:28:32 μμ, Γωγώ said...
Πολύ καλό...πιστεύω ότι αυτό το βιβλίο πρέπει να το διαβάσω. Να?σαι καλά!

At Τρι Αυγ 08, 01:54:28 μμ, elpida said...
Εντάξει σύλβια! Κατάλαβα!!!!!......

At Τρι Αυγ 08, 01:56:23 μμ, elpida said...
γωγώΚι εσύ να είσαι καλά γωγώ μου!

At Τετ Αυγ 09, 10:49:05 μμ, elpida said...
Καλή επιτυχία σύλβια στο βιβλίο σου!

At Σαβ Αυγ 12, 01:56:54 μμ, Anonymous said...
Πολύ τυχερή αυτή η μάνα!

Τα δώρα...

2008-11-15T00:22:00.001+02:00

Τετάρτη, Αύγουστος 09, 2006

Τα "δώρα" της μάννας .... με δυο ν

......................«Δεν μπορώ άλλο, κορίτσι μ΄. Κουράστ΄κα. Μη μ΄λες άλλα ψέματα για το σπίτ΄. Ξέρω ότι δε θα σ΄του πάρουν τώρα που μπήκαμε μέσα. Τελείωσαν τα ψέματα. Πρέπει να φύγω. Εσύ κοίταξε τον άντρα σ΄και τα παιδιά σ΄. Πρέπει να το πάρ΄ς απόφασ΄. Ως πότε θα ζήσω; Εγώ φεύγω ευτυχισμέν΄που περνάς καλά εσύ και όλα τα παιδιά μ΄. Όλοι έχετε οικογένειες. Δεν σας αφήνω μόνους. Από σένα θέλω μόνο να με θ΄μάσαι χωρίς να κλαις και να μου φέρν΄ς τα δώρα μ΄».
"Δώρα" εννοούσες το σιτάρι, το καντήλι, τα μνημόσυνα.....Μιλούσες εσύ κι εγώ άκουγα. Ήθελα ν' ακούσω ό,τι είχες να μου πεις. Έκλαιγες εσύ, έκλαιγα κι εγώ. Μου χάιδευες τα μαλλιά κι εγώ σκούπιζα τα ματάκια σου.«Μόνο να με πας στο χωριό! Στους φίλους μου. Στην πατρίδα μου. Εκεί που είναι όλα τσάμπα», μου είπες.Ήξερες ότι στο Νεκροταφείο της πόλης πληρώνουν και σκεφτόσουν πάλι την δική μου οικονομία.«Θά ΄ρχεσαι το καλοκαίρ΄και θα μου ανάβ΄ς το καντήλ΄. Δεν θα παραπονιέμαι το χειμώνα. Θα σε περιμένω το καλοκαίρ΄».«Εγώ, μαμά μου, δε θέλω να φύγεις. Κι αν φύγεις, θέλω να σ' έχω εδώ. Κοντά μου. Να έρχομαι, να σου μιλάω, να σε φροντίζω.... Αν πας στο χωριό, θα υποφέρω διπλά».Δεν μ' απάντησες ποτέ με λόγια πάνω σ' αυτό. Μόνο με έργα.Απόσπασμα απ΄το βιβλίο μου «Γράμμα στη μάννα..... με δύο ν», Εκδόσεις Καλυδών, Αθήνα, 2006 (σελίδα 101)ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΗΣ ΜΑΝΝΑΣ ΜΕ ΔΥΟ Ν11/12/97 Βράδυ Σήμερα γιορτάζει η Μάννα και όλα τα παιδιά του κόσμου. Γι΄αυτό κι εγώ σε συνεργασία με τον Νίκο τον Διευθυντή των Δημοτικών Ζαγοράς και μια πολύ καλή δασκάλα και κοπέλα την Πόπη, φροντίσαμε να πάρουν όλοι τα δώρα τους. Και η Μάννα και τα παιδιά.Στη μνήμη της Μάννας με δύο ν, μοιράστηκαν τα πρώτα ξεχωριστά δώρα στο χωριό της, σε 396 μαθητές. Δηλαδή: σε 3 Νηπιαγωγεία, 2 Δημοτικά, Γυμνάσιο και Λύκειο. Τα δώρα ήταν συμβολικά. Μπαλόνια, μολύβια, ξύστρες, μαρκαδόροι, κασετίνες, ντοσιέ, φωσφορούχοι, ανάλογα με τις ηλικίες. Τρεις μαθητές κέρδισαν και δώρα έκπληξη που ήταν 10.000 δρχ. ο καθένας. Ανοίχτηκε βιβλιάριο στο όνομά τους, στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο του χωριού.11/12/98 Κατάθεση 50.000 δρχ. στον λογαριασμό της Μαρίας Λαρετζάκη και της έστειλα με Κούριερ 50 βιβλία να τα χειριστεί για λογαριασμό της.11/12/99 Δωρεά παιδικών βιβλίων, το «Ιστορία που την έγραψαν παιδιά» σε δύο καταυλισμούς σεισμόπληκτων στην Αθήνα. Τα μοίρασαν οι τρεις αδελφές μου.24/2/2000 Μοίρασα το παιδικό βιβλίο και σοκολάτες στη β΄τάξη, της δασκάλας Πάτρας Βασιλείου, του 25ου Δημοτικού Σχολείου, Νέας Ιωνίας, Βόλου.11/12/2000 Έστειλα παιδικά βιβλία για όλα τα παιδιά στα χωριά SOS, Βάρης και Πλαγιαρίου.11/12/2001 Οι αδελφές μου μοίρασαν το παιδικό βιβλίο στο Χαμόγελο του Παιδιού κι εγώ μοίρασα στο Ορφανοτροφείο του Βόλου.11/12/2002 Χάρισα στη βιβλιοθήκη του 25ου Δημοτικού Σχολείου, Νέας Ιωνίας, 50 βιβλία απ΄την βιβλιοθήκη του σπιτιού μου.Σεπτέμβρη του 2003, παρέδωσα στην βιβλιοθήκη Ζαγοράς, επτά κιβώτια με λογοτεχνικά βιβλία και εγκυκλοπαίδειες, απ΄την βιβλιοθήκη του σπιτιού μου.11/12/ 2004 Μοίρασα στην νέα τάξη της δασκάλας Πάτρας Βασιλείου του 25ου Δημ. Σχ., Το παιδικό βιβλίο (Ιστορία που την έγραψαν παιδιά) και γλυκά.Ιανουάριο του 2006 χάρισα 100 βιβλία (Στιγμές ζωής, στιγμές ψυχής) στην Τρίτη τάξη Λυκείου, Ζαγοράς, για να βοηθηθούν οικονομικά στην πενταήμερη εκδρομή τους.Απόσπασμα απ΄το «Στιγμές ζωής, στιγμές ψυχής», Βόλος, 2006 (σελίδα 74)Υστερόγραφο τώρα:Τα "δώρα" της Μάννας θα συνεχίζονται όσο ζω και ευελπιστώ μέσω του βιβλίου της, να γίνουν πιο σταθερά και καλύτερα. Γι΄αυτό και θα στηρίξω όσο μπορώ αυτό το βιβλίο, έστω και μέσω του blog.
posted by elpida @ 8/09/2006 01:24:00 πμ 21 comments
21 Comments:
At Τετ Αυγ 09, 02:49:16 πμ, In Silence said...
Τι να πω! Αν ο κόσμος μας είχε περισσότερος ανθρώπους σαν εσένα θα ήταν σίγουρα πολύ πιο ανθρώπινος!Να είσαι γερή και δυνατή και να μοιράζεις πάντοτε χαμόγελα!Σου έστειλα ένα μαιλ, αν δεν καταφέρνεις να το διαβάσεις (σου βγαίνει αυτό που λέμε, κινέζικα), πες μου να σου το ξαναστείλω.

At Τετ Αυγ 09, 03:56:49 πμ, elpida said...
in silenseΚι εσύ κορίτσι μου, ότι επιθυμείς!Το πήρα και σου απάντησα. Σ΄ευχαριστώ πολύ πολύ!Καλή σου μέρα!

At Τετ Αυγ 09, 07:18:45 πμ, Stavros Katsaris said...
Την αγάπη μου και την εκτιμησή μου...Συγκινήθηκα!

At Τετ Αυγ 09, 08:18:46 πμ, So_Far said...
Α, ρε Ελπίδα. Σπουδαία αυτά που γράφεις. Ελπίζω να περνάς καλά στην πατρογονική εστία που από ό,τι είδα την έφτιαξες μια χαρά. Ελπίζω να περνούν καλά και οι επισκέπτες σου που για χάρη τους έγινε το μικρό θαύμα. Τα λέμε.

At Τετ Αυγ 09, 03:09:28 μμ, Sailor said...
Πολύ όμορφα όλα όσα γράφειςΕλπίδα μαςΘα έχεις πάντα την εκτίμησηκαι τον σεβασμό μουΕίναι τιμή να είσαι αναμεσά μαςΕ, τώρα συγκινήθηκαΚαλό σου πρωινόΕλπίδα μας

At Τετ Αυγ 09, 03:55:03 μμ, Μαύρος Γάτος said...
Πολύ ενδιαφέρον φαίνεται το βιβλίο σου, Κυκλάμινο. Θα το ψάξω.... Εύχομαι καλή επιτυχία! Να είσαι γερή και χαρούμενη να θυμάσαι την μητέρα σου.

At Τετ Αυγ 09, 05:00:53 μμ, elpida said...
Κι εγώ σε εκτιμάω Σταύρο μου! Να είσαι πάντα καλά!

At Τετ Αυγ 09, 05:06:35 μμ, elpida said...
σο φαρΠού είσαι κορίτσι μου;Μου έλλειψες πολύ! Εύχομαι να περνάς καλά εκεί που είσαι και να γυρίσεις με το καλό. Όσο για μένα, δεν το χάρηκα ακόμα το σπίτι στο χωριό. Αυτή τη στιγμή το χαίρονται τα παιδιά και αμέσως μετά θα πάω εκεί, για πολύ καιρό.... Θα έρθουν και οι μουσαφιρέοι μου, θ΄αρχίσουν ξανά τα μαστόρια κι εγώ θα μένω εκεί, να συντονίζω... Θα χαθούμε για πολύ (ίσως), γιατί εκεί δεν υπάρχει τηλέφωνο, αλλά όποιον αγαπάς, τον βρίσκεις! Έτσι δεν είναι; Φιλιά πολλά και στον μικρό.

At Τετ Αυγ 09, 05:32:04 μμ, elpida said...
σαιλορΔικιά μου είναι η τιμή σαιλορ που γνώρισα τόσο ωραίους, ευαίσθητους και ρομαντικούς ανθρώπους! Θα μου λείψετε τόσο πολύ! Μα την αλήθεια!Θα ζοριστώ και το ξέρω! Ξέρω που θα σας βρω όμως, κι αυτό μ΄άνακουφίζει.Να περνάς καλά και να γράφεις. Όταν πετάγομαι στο Βόλο, θα σε διαβάζω.

At Τετ Αυγ 09, 05:38:15 μμ, elpida said...
Καλός τον μάυρο γάτο! Ξέρεις που λένε για τη γρουσουζιά.... Εγώ χαίρομαι πολύ που ένας μαύρος γάτος, τώρα που κλείνει το μπλογκ, με επισκέφτηκε με ευχές! Να είσαι πάντα καλά, γερός, δυνατός και χαρούμενος!Κι εσύ να χαίρεσαι τους γονείς σου!

At Τετ Αυγ 09, 06:46:09 μμ, Psipsinel said...
molis tora diavasa ta teleftea post. sigharitiria gia to vivlio. tin epomeni fora pou tha ime kipro tha prospathiso na vro ta vivlia sou :)

At Τετ Αυγ 09, 07:10:26 μμ, elpida said...
Σ΄ευχαριστώ ψιψίνα μου! Να είσαι καλά και καλό υπόλοιπο καλοκαίρι!

At Τετ Αυγ 09, 07:46:52 μμ, Anonymous said...
Τι πάει να πει «τώρα που κλείνει το blog;», Α, όχι, μην ετοιμάζεσαι για αναχωρήσεις. Δεν έχεις το δικαίωμα να μας αφήσεις. Εδώ θα μείνεις!

At Τετ Αυγ 09, 08:43:05 μμ, elpida said...
ανώνυμε, τι να σου απαντήσω;Όλα τα ωραία, έχουν κι ένα τέλος.Το κυκλάμινο του βουνού σε λίγο κλείνει.Το φθινόπωρο θα αποφασίσω αν θα το συνεχίσω ή θα κυκλοφορώ κι εγώ ανάμεσά σας ανώνυμα. Ξέρεις, είναι πολύ εύκολο αυτό. Το δύσκολο είναι να ξεγυμνώνεις την ψυχή σου και κάποιοι να μην το καταλαβαίνουν.Να είσαι καλά πάντως! όποιος ή όποια κι αν είσαι!

At Πεμ Αυγ 10, 12:27:54 πμ, dr.Uqbar said...
Θα θελαμε περισσοτερους ανθρωπους σαν εσενα. Πραγματικα...Μεγάλο έργο. Σίγουρο υλικο για αιώνιο blog.Καληνύχτα

At Πεμ Αυγ 10, 12:43:54 πμ, elpida said...
dr.ugbarΤίποτα δεν είναι σίγουρο και τίποτα αιώνιο! Να είσαι καλά, καλό σου βράδυ!

At Πεμ Αυγ 10, 04:10:31 πμ, Sailor said...
Σου έχω πει ποτέ πόσο μα πόσουπέροχη είσαι?Ήρθε η ώρα να στο πώ και για αυτό στο γράφω.Ο Καπετάνιος ότι γράφει ακόμηκαι το πιο απλό είναι μέσααπό την μεγάλη καρδιά τουΘα είμαι εδώ Ελπίδα μαςΚαλό ξημέρωμα στη Ζωή σου

At Πεμ Αυγ 10, 08:45:21 μμ, Annabooklover said...
Τι να πω κι εγώ, είσαι φοβερή! Αλλά γιατί να κλείσεις το μπλογκ;

At Παρ Αυγ 11, 02:01:51 πμ, elpida said...
σαιλόρ μου, σου έχω πει, πόσο υπερβολικός είσαι;Κορίτσια ελεύθερα! Τι κάθεστε; Τρέξ΄τε να κερδίσετε την καρδιά του σαιλόρ! Τέτοιοι άντρες, σαν τον καπετάνιο, δεν υπάρχουν πολλοί.Ρομαντικός, ευαίσθητος, καλλιτέχνης, τζέντλεμαν!Καπετάνιε μη μου θυμώσεις, αλλά θέλω να ρθω στον γάμο σου!Εντάξει!Ότι θέλεις εσύ! Μη μου αγριέψεις πάλι! Μόνος; Μόνος!Κορίτσια! ο καπετάνιος αποφασίζει!Καλό ξημέρωμα στη ζωή όλων μας, καπετάνιε μου!

At Παρ Αυγ 11, 02:05:39 πμ, elpida said...
annabookloverέλεγα να το κλείσω, γιατί δυο μήνες θα είναι σε αδράνεια. Τώρα δεν ξέρω ακόμα τι θα κάνω.Σ΄ευχαριστώ Αννούλα μου για ο ενδιαφέρον σου! Θα τα πούμε!

At Σαβ Αυγ 12, 01:51:23 μμ, Anonymous said...
Δώρο είσαι κι εσύ!

Γράμμα στη μάννα με δύο ν

2008-11-14T23:49:00.001+02:00

Δευτέρα, Ιούλιος 03, 2006

Ήρθε και το βιβλίο μου! "Γράμμα στη μάννα με δύο ν"

"Γράμμα στη μάννα ...... με δύο ν"
Εκδόσεις Καλυδών
Κατερίνα Σταματίου - Παπαθεοδώρου
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ:
"Μ΄έσφιγγες στην αγκαλιά στου, με τα σουφρωμένα και ματωμένα - απ' τις μπουγάδες- χέρια σου και.... ναι, είναι αλήθεια. Ντρεπόμουν τότε κι εγώ μαζί σου. Ζήλευα τις νέες και καλοντυμένες μαμάδες. Θα ήθελα τότε να ήσουν κι εσύ έτσι".Το βιβλίο αυτό, που το τύλιξα με την αγάπη μου και τις σκέψεις μου, στο χαρίζω και θα ήθελα να φτάσει ως τον ουρανό.Κοντά σου....Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου* * * * * *
posted by elpida @ 7/03/2006 06:42:00 μμ 28 comments
28 Comments:
At Δευ Ιουλ 03, 09:10:14 μμ, Markos said...
Αλήθεια, λες ότι θα ομορφαίνεις τις σελίδες σου από εδώ και πέρα, επειδή θα βάζεις φωτογραφίες;Μα μεγαλύτερη ομορφιά από τα γραπτά σου, πού θα βρεις;Να βάζεις βέβαια φωτογραφίες, αλλά ε, μη τους δίνεις πια και τόση σημασία. :-)))Καλησπέρα

At Δευ Ιουλ 03, 09:43:04 μμ, elpida said...
Ευχαριστώ Μάρκο μου! Είσαι τόσο καλός! Άλλο πράγμα όμως οι φωτογραφίες! Φεύγεις!Ταξιδεύεις!Δεν φυλακίζεσαι στις λέξεις ιδίως όταν είναι και φτωχές.... όπως οι δικές μου.Να είσαι καλά! Καλό βράδυ!

At Δευ Ιουλ 03, 09:47:29 μμ, elpida said...
Ένα ευχαριστώ και στο προβατάκι που πρώτο έκανε σκίτσο, για να καταλάβω το κουμπί των φωτογραφιών στο μπλογκ.Ένα ευχαριστώ και σε μια άλλη κυρία που με ενημέρωσε πως να μεταφράζω κείμενα, αλλά ακόμα δεν βρήκα χρόνο γι΄αυτό.Και σε μια άλλη Κυρία...Γενικά, πολλά ευχαριστώ σε όλους σας!

At Τρι Ιουλ 04, 12:26:35 πμ, Nathalie said...
This post has been removed by the author.

At Τρι Ιουλ 04, 12:28:14 πμ, Nathalie said...
Ενδιαφέρον φαίνεται..Justelene.wordpress.com

At Τρι Ιουλ 04, 01:07:04 πμ, elpida said...
Ναταλή μου, αυτό δεν θα το πω εγώ. Κάποιος που το διάβασε, ίσως σου απαντήσει.Καλό σου ξημέρωμα!

At Τρι Ιουλ 04, 01:11:53 πμ, sofi-k said...
Ελπίδα μου, εύχομαι αυτό το βιβλίο, η κατάθεση της ψυχής σου, να πετύχει αυτό που εσύ θες, να αγγίξει ψυχές...Καλό ξημέρωμα!

At Τρι Ιουλ 04, 02:07:37 πμ, elpida said...
Σοφάκι μου, όλα μου τα γραπτά είναι κατάθεση ψυχής γι΄αυτό και λέω ότι είμαι ψυχ-γραφέας και όχι συγγραφέας. Αυτό το βιβλίο όμως, που για χάρη του έχω κάνει πολλά, είναι η ψυχή της Μάννας μου, μαζί με την ζωή της.Ευελπιστώ να αγγίξει ψυχές και να πετύχω ένα τάμα που έχω κάνει σε Κείνη.Αν καταφέρω και το εκπληρώσω, απαιτεί χρόνια όμως, και υπάρχω ακόμα στο μπλογκ ή και στην ζωή, θα σας το γράψω με ΜΕΓΑΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ.Να είστε σίγουροι γι΄αυτό κι ακόμα πιο σίγουροι ότι αυτό το "δώρο" θα υπάρχει και μετά από μένα.... και θα την ευγνωμονούν πολλοί! Μην σου το αποκαλύψω όμως πριν τα καταφέρω.Είμαι ακόμα στο πρώτο σκαλοπάτι μιας πολύ ψηλής σκάλας... Καλό ξημέρωμα κορίτσι μου και σ΄ευχαριστώ!

At Τρι Ιουλ 04, 03:53:38 πμ, elpida said...
Απόψε τα ρολόγια δουλεύουν αργά αργά, λες και θέλουν να μου πάνε κόντρα. Ξέρουν ότι μετρώ τα λεπτά που θα δω το κορίτσι μου και με βασανίζουν. Έχω να δω την Λένα μου απ΄το Πάσχα. Πώς θα την βρω άραγε;θα έχει αδυνατήσει πάλι;"Μαμά μου, αυτή τη φορά δεν θα κάνεις δουλειές. Θέλω να με νταντέψεις!", μου είπε. "Να μου μαγειρεύεις, να με περιποιηθείς..."Θέε μου! Πόσο της λείπουμε και δεν θέλει να το παραδεχτεί! Πολύ συχνά την προδίδει η φωνή της. Τώρα τα λόγια της...."Μεγάλωσε" λέει και θέλει να μείνει στην Αθήνα. Εκεί είναι τα όνειρά της.Μακάρι κορίτσι μου! Όλα τα όνειρά σου να πραγματοποιηθούν, μα αυτή την απόσταση πως θα την παλαίψουμε;Έρχομαι κορίτσι μου! Έρχομαι!Να!το ρολόι προχώρησε! Πήγε παρά 10!

At Τρι Ιουλ 04, 11:47:09 πμ, elgalla said...
Όμορφα που γράφεις...να'σαι καλά, με συγκίνησες!

At Τρι Ιουλ 04, 11:50:37 πμ, deadendmind said...
Τι όμορφο που είναι...Όλα να πάνε καλά με το κορίτσι σου!

At Τρι Ιουλ 04, 01:15:59 μμ, Εργοτελίνα said...
Μάνα εξ ουρανού και επι γης...blog-άρει...Καλημερα...

At Τρι Ιουλ 04, 08:54:32 μμ, aphrodite said...
Μάνα, αααχ Μάννααα....Λοιπόν, τις είδα όλες τις φωτο εννοείται, υπέροχες, χάνεσαι μέσα και αν κλείσεις μάτια για λίγα δευτερόλεπτα έχεις την ψευδαίσθηση ότι δεν κάθεσαι αγκαλιά με ένα ηλίθιο υπολογιστή, αλλά σε χτυπάει το ιώδιο...Το βιβλίο θα το παραγγείλω αύριο στον Ελευθερουδάκη και θα σου πω - ανυπομονώ!!!:)))

At Τρι Ιουλ 04, 08:59:36 μμ, aphrodite said...
Κι όχι μόνον ένα αντίτυπο... Θέλω να το μοιράσω, ξέρω εκ των προτέρων ότι θα είναι ωραίο...Σ'ευχαριστώ που με σκέφτηκες!It means soooo much, much more than words can say!Luvs & kissas!

At Τρι Ιουλ 04, 09:01:22 μμ, aphrodite said...
ΥΓ- Κάποια στιγμή θα σου πω και τι είναι Λένα (Ελένη δλδ) για μένα... Να μου τη φιλήσεις! Εχει σπουδαία μαμά!!!

At Τετ Ιουλ 05, 10:19:49 μμ, dr.Uqbar said...
Απο χτες το ειδα και δεν προλαβα να σου γραψω.Αντε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ πια!Και να το ξερεις πέτυχε ήδη...Καληνυχτα

At Πεμ Ιουλ 06, 11:13:56 πμ, Serenity said...
A, θα το διαβάσω! Οπως και δήποτε!Συγχαρητήρια, Κατερίνα μας!!!!:-)))

At Πεμ Ιουλ 06, 01:33:48 μμ, aphrodite said...
Μου είπαν ότι την άλλη εβδομάδα θα τα έχουν και όσο και να καθυστερήσουν, θα μου τα κρατήσουν.Αναμένω λοιπόν!ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ

At Πεμ Ιουλ 06, 04:28:23 μμ, scalidi said...
Μπράβο, κυκλαμινάκι μου! Τα κατάφερες. Σκορπάς την ελπίδα σου παντού...

At Πεμ Ιουλ 06, 10:45:06 μμ, Giramondo said...
Γράφεις για τη δική σου τη μάνα...και ξέρεις να είσαι μάνα...τι πιο όμορφο;;Υποσχέθηκε και η δική μου η μαμά να βρει το βιβλίο σου και να μου το στείλει!!περιμένω με λαχτάρα...φιλιά

At Παρ Ιουλ 07, 01:31:39 πμ, elpida said...
elgalla μου, ευχαριστώ κορίτσι μου! Κι εσύ με συγκινείς και το ξέρεις!

At Παρ Ιουλ 07, 01:37:17 πμ, elpida said...
deadendnid Όλα πήγαν καλά! Δεν αδυνάτησε αυτή τη φορά. Στεναχωρημένη λίγο που πάει το καλοκαίρι της.... μα πρέπει να δώσει τα μαθήματά της. Όσο μπορεί και όσο γράψει. Τι να κάνουμε; Υπάχουν και αναποδιές. Χρειάζεται και λίγο υπομονή και επιμονή. Χωρίς θυσίες δεν γίνεται τίποτα. Δεν συμφωνείς;

At Παρ Ιουλ 07, 01:40:57 πμ, elpida said...
εργοτελίνα μου, μοντέρνα μαμά! Καλό, κακό, έτσι είναι. Είμαι μέσα σ΄όλα! Κουτσά, στραβά, όσο μπορώ.

At Παρ Ιουλ 07, 01:44:11 πμ, elpida said...
Ωραία μου Αφροδίτη, σ΄ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Εύχομαι να μη σε απογοητεύσω.Τι θα πουν τα Αγγλικά;Εγώ έχω ΣΠΟΥΔΑΙΑ κόρη! Και γιο! Και άντρα! Και φίλους!Φιλάκια πολλά, μου έδωσες μεγάλη χαρά!

At Παρ Ιουλ 07, 01:45:36 πμ, elpida said...
dr.ugbarΜακάρι να πετύχει! Απ΄το στόμα σου και στου Θεού τ΄αυτί!

At Παρ Ιουλ 07, 01:48:03 πμ, elpida said...
serenity σ΄ευχαριστώ, αλλά σε προειδοποιώ: Θα κλάψεις!Αποφάσισε πότε και αν θα το διαβάσεις. Μη με βρίζετε όλοι σας καλοκαιριάτικα!Φιλιά πολλά!

At Παρ Ιουλ 07, 01:53:17 πμ, elpida said...
scalidi μου, πιστεύω ότι η δικαίωση μπορεί να αργεί, αλλά κάποτε έρχεται σε όλους τους ανθρώπους. Αρκεί να έχουμε υπομονή και να περιμένουμε.Έτσι δεν είναι; Αφού το ίδιο κάνεις κι εσύ και όλοι μας.Το λέω γενικά. Όχι μόνο στα βιβλία. Παντού στη ζωή. Σε όλα τα θέματα. Φιλάκια!

At Παρ Ιουλ 07, 02:08:55 πμ, elpida said...
giramondo μου, προσπαθώ να είμαι "κοντά" τους, όσο πιο πολύ μπορώ. Τα σημερινά παιδιά είστε πολύ ευαίσθητα και η ζωή πολύ πιο σκληρή απ΄τη δική μου εποχή. Δεν είμαι αλάνθαστη. Έχω όμως τις κεραίες μου πάντα ανοιχτές και είμαι πάντα σε συναγερμό να τα στηρίξω, όσο μπορώ! Δεν νομίζω όμως πως φτάνει η αγάπη της μάνας ή της οικογένειας για να είναι ευτυχισμένο ένα παιδί. Είναι τόσοι πολλοί οι άλλοι παράγοντες της ζωής... Εύχομαι όλα τα παιδιά να είστε γερά και ευχισμένα στις δικές σας "φωλιές" και να δίνετε χαρά με την ευτυχία σας και στους γονείς σας.Αυτό θέλουμε εμείς από σας.Να ανακαλύψετε αυτό το κλειδάκι της δικής σας ευτυχίας.Εμείς είμαστε εδώ για να σας "φέγγουμε", για να το βρείτε πιο γρήγορα...Ευχαριστώ και σένα και την μαμά σου που θα μπει σ΄αυτόν τον κόπο.Φιλάκια!

Σκόρπια ... 26

2008-11-14T23:39:00.002+02:00

Κυριακή, Ιούλιος 09, 2006

Πολλά λουλούδια!

posted by elpida @ 7/09/2006 08:22:00 μμ 2 comments
2 Comments:
At Κυρ Ιουλ 09, 09:09:26 μμ, apousia said...
Μπορεί να τα είχε ο κήπος σου,εγώ όμως είμαι σίγουρη,πως τα μάζεψες απ'την καρδιά σου!Γιατί δεν είναι άλλο η καρδιά σου,ένας ανθόκηπος είναι!Την αγάπη μου!

At Κυρ Ιουλ 09, 09:27:03 μμ, elpida said...
Η δική σου κορίτσι μου είναι Παράδεισος!Να είσαι ΠΑΝΤΑ καλά και να Σε προσέχεις!Σ΄αγαπάω πολύ!Το γιασεμί και οι γαρδένιες είναι για σένα που σου αρέσουν! Όλα είναι για σένα! και για όλον τον κόσμο! Κερνάω σήμερα! θα σας μεθύσω με λουλούδια!

Κυριακή, Ιούλιος 09, 2006

Κι άλλα λουλούδια!

posted by elpida @ 7/09/2006 08:12:00 μμ 2 comments
2 Comments:
At Κυρ Ιουλ 09, 09:07:47 μμ, apousia said...
Σαν όλα αυτά τα πανέμορφα λουλούδια,με τέτοια χρώματα και τέτοια αρώματα,να κυλάει όλη η ζωή σου,αγαπημένη elpida!Ευχαριστούμε που ομορφαίνεις τις ώρες μας!

At Κυρ Ιουλ 09, 09:29:33 μμ, elpida said...
Τι ωραία συνάντηση! Τι ωραία παρουσία! Άμα έχεις "μπακτσέ" ψυχής, βγαίνει!Δεν κρύβεται!Εγώ ευχαριστώ γλυκιά μου παρουσία!

Κυριακή, Ιούλιος 09, 2006

Κερνάω λουλούδια......

Ροδοπέταλα
Κλαδί ελιάς,
τριαντάφυλλο,
γαρδένιες,
ορτανσίες μπλε, ροζ, άσπρες,
τριαντάφυλλα,
ότι έχει ο κήπος μου αυτή την εποχή!
γιασεμί
posted by elpida @ 7/09/2006 07:37:00 μμ 4 comments
4 Comments:
At Κυρ Ιουλ 09, 09:05:51 μμ, apousia said...
Το πιο ακριβό κέρασμα που θα μπορούσες να χαρίσεις!Κι αυτό το γιασεμί,τόσα χιλιόμετρα έτρεξε το άρωμά του,μέσα σε οθόνες μπήκε,κι όμως,τόσο έντονο!Να είσαι πάντα καλά!Σε φιλώ!

At Κυρ Ιουλ 09, 09:25:18 μμ, Panic Room said...
'Ετσι...να κεράσεις!Για τα συχαρίκια...Στη σελίδα 14 του ένθετου ΑΟΥΤ του Έθνους της Κυριακής με τις νέες εκδόσεις, που επιμελείται η Ελένη Γκίκα, στη στήλη "Οδηγός" ένα από τα 3 βιβλία που παρουσιάζονται στη στήλη, είναι το δικό σουΤίτλος βιβλίου: ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗ ΜΑΝΝΑ... με δύο ν. Εκδόσεις ΚαλυδώνΣυγγραφέας : Κατερίνα Σταματίου-ΠαπαθεοδώρουΠοιος είναι : Γεννήθηκε στη Ζαγορά Πηλίου το 1960. Έργα της " Γράμμα στη μάννα με δύο ν, η αλήθεια που πονά", "Ιστορία που την έγραψαν παιδιά", κ.ά.Είδος: Αυτοβιογραφικό αφήγημαΥπόθεση: Το πορτρέτο μιας γυναίκας που δεν είχε και την ευκολότερη ζωή του κόσμου, από την κόρη της.Γλώσσα/Ύφος: Λυρική, συναισθηματική, προσωπική και γι' αυτό συγκινεί μέσα στην ειλικρίνειά τηςΠλεονεκτήματα: Τα πρόσωπα της ζωής μας όταν τα χάσουμε τα αντιλαμβανόμαστε. Η συγγραφέας κάνει μια ελεγεία για τη μάνα της.Γιατί να το διαβάσουμε: Για την αλήθεια του

At Κυρ Ιουλ 09, 09:32:07 μμ, elpida said...
Όταν το έκοβα κορίτσι μου εσένα σκεφτόμουν! Πέρασε όμως η εποχή του και μόνο αυτό υπήρχε. Θα σου φέρω απ΄το χωριό πολλά!

At Κυρ Ιουλ 09, 09:37:27 μμ, elpida said...
panic roomΑυτό κι αν είναι κέρασμα! Έκανες τόσο κόπο να το αντιγράψεις; Για πάρτυ μου;Σ΄ευχαριστώ!!!!!Τόση χαρά, αγάπη, συγκίνηση όπως σήμερα.... δεν έχω ξανανιώσει!Γι΄αυτό έτρεξα στον κήπο! Το μόνο που μπορούσα να σας κεράσω ήταν (οπτικώς)μόνο λουλούδια!Λουλουδένια να είναι η ζωή όλων σας! Σας αγαπάω όλους!

Παρασκευή, Ιούλιος 07, 2006

Το πανηγύρι της Αγίας Κυριακής στη Ζαγορά Πηλίου

Σήμερα είναι η γιορτή της Αγίας Κυριακής. Χρόνια πολλά σε όλους όσους γιορτάζουν.Κάθε χρόνο τέτοια μέρα μελαγχολώ. Μία εκκλησία του χωριού μου γιορτάζει, η Αγία Κυριακή και κάθε χρόνο κάνει πανηγύρι. Έχω πάρα πολλά χρόνια να πάω σ΄αυτό το πανηγύρι. Μετά τη Μάννα προτιμούσα ν΄ακούω την μουσική και τα τραγούδια απ΄την αυλή μου.Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή η Μάννα μου αγόραζε λίγα μέτρα καινούργιο ύφασμα, πάντα έντονα χρώματα ή λουλουδάτα και με πήγαινε στη μοδίστρα για να μου πάρει μέτρα, για το καινούργιο φουστάνι που θα φόραγα στο πανηγύρι αυτό.Η χαρά μου δεν περιγράφεται! Χοροπηδώντας πήγαινα για πρόβα, χοροπηδώντας γύριζα!Τρείς οι πρόβες! Πάντα!Θυμάμαι που όταν ήμουν πιο μικρή απορούσα, γιατί μου έβαζε χάρτινα γιακαδάκια και τσεπάκια. Μεγαλώνοντας όμως κατάλαβα.Το φόρεμα πάντα το παίρναμε στο παρά πέντε! Η κυρία Ασπασία έραβε καινούργια φουστάνια για όλο το χωριό. Μ΄αγαπούσε όμως και ποτέ δε μ΄άφησε χωρίς καινούργιο φουστάνι!Μέχρι τα δεκατέσσερα - δεκαπέντε πηγαίναμε μαζί με την Μάννα και κοιτάζαμε τους άλλους να χορεύουν ευτυχισμένοι, να γελάνε με τις παρέες τους, να τρώνε τα ψητά τους.Έβλεπα τις κοπέλες με τα ακριβά φουστάνια τους να κάνουν βόλτα πέρα - δώθε, πέρα - δώθε, καμαρωτές και γελαστές και από πίσω τους τ΄αγόρια να τις φλερτάρουν.Μεγαλώνοντας πήγαινα με άλλα κορίτσια και με καλύτερα φουστάνια κι όχι από το ύφασμα απ΄το τόπι που κάνουν ρόμπες οι πλούσιες νυκοκοιρές... (Βόηθησαν και τ΄αδέλφια σ΄αυτό που μας βοηθούσαν οικονομικά).Τότε έκανα κι εγώ βόλτες, καμάρωνα κι εγώ το καινούργιο μου φουστάνι, φλέρταραν κι εμένα τ΄αγόρια!Χόρευα κι εγώ με τις μεγάλες παρέες και το χαιρόμουνα πραγματικά αυτό το πανηγύρι.Ξεχνιόμουνα εκεί .... στη χαρά, μέχρι που ερχόταν η Μάννα με τον φακό και μου έκανε σινιάλο πως άργησα...Την έπαιρνα αγκαλιά και φεύγαμε μαζί και το τραγούδι"ένα μελανούρι μ΄άναψε φωτιά....", μ΄ακολουθούσε ακόμη και στο σπίτι.Ξαπλώναμε για βράδυ κι εγώ άκουγα απ΄το ανοιχτό παράθυρο όλο το ρεπερτόριο."Σα λυγώνεις τα δυο σου ματάκια γλυκιά Κατερίνα....."και ξημέρωνε!Δεν τ΄αντέχω απόψε να το συνεχίσω. Στοπ! Τζίζ!Αντί για συνέχεια όμως, θα σας μεταφέρω ένα κείμενο που αντέγραψα το 2000 που σταμάτησα απ΄τη δουλειά και πνιγόμουν στο σπίτι. Είχα ζητήσει την άδεια απ΄την εφημερίδα Θεσσαλία και μου επέτρεψε να ψάξω τα αρχεία της εφημερίδας. Ήθελα να κάνω κάτι για το χωριό μου, αλλά οικονομικοί λόγοι (και όχι μόνο), δεν το επέτρεψαν.Αφού ευχαριστήσω την εφημερίδα Θεσσαλία για άλλη μια φορά, για την έμπιστοσύνη που μου έδειξε τότε, σας μεταφέρω εδώ στο μπλογκ ένα κείμενο απ΄τα πολλά κείμενα που αντέγραψα τότε. Ευκαιρία να δείτε πως σχολιάζει ο δημοσιογράφος Βολιώτης, το πανηγύρι αυτό το 1904!
ΤΙΜΗΣ ΕΝΕΚΕΝ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ
Την ΖΑΓΟΡΑ ΠΗΛΙΟΥ
ΘΕΣΣΑΛΙΑ
Έκαστον φύλλον λεπτά 25
13 Ιουλίου 1904
Από το Πήλιον
Εκ Ζαγοράς
-Η πανήγυρις της Αγίας Κυριακής δεν είναι μόνον ζωηρά μ΄όλας τας προσπαθείαςτης οικογένειας Ε. Θεολογίδου, της εκ των τα πρώτα εν Ζαγορά Φερουσών.-Ο κ. Θεολογίδης ανήγειρεν εις τον ναόν της Αγίας Κυριακής μεγαλοπρεπές κωδωνοστάσιον.-Και ξένοι ολίγοι το έτος τούτο και εκ των εντοπίων πολλοί έλλειπαν.-Μετά τον δείπνον έγινε χορός και τας τρείς ημέρας πάλιν τη πρωτοβουλία του κ. Θεολογίδου και του κ. Πάντου.-Ο γυναικείος κόσμος της Ζαγοράς πολύ ζωηρός αλλά και εντροπαλός. Πολύ αγαπά ταβαρέα και πολυτελή φορέματα, τα οποία είναι κακή υπερβολή και μάλιστα δι΄έναχωριό.-Οι καυμένοι οι άνδρες σκέπτονται σοβαρώς δια τούτο.-Και δι΄αυτό ενθουσιάσθησαν όλοι με την απλήν ενδυμασίαν κάποιας οικογένειας απότον Βόλον και την επρότειναν ως παράδειγμα.-Εις το Σορευτόν είναι πρώτης τάξεως θερινή διαμονή, η θάλασσα μαγνητίζει, το αχανέςΑιγαίον προκαλεί ρεμβασμούς και οι άνωθεν λόφοι με τας ρευματικάς επαύλειςκαταθέλγουν.-Κατ' αυτάς θα κατέλθη όλος ο καλός κόσμος της Ζαγοράς και θα γίνει κέντρον θερινόνπρώτης τάξεως.-Δυστυχείς Βολιώται καταδικασμένοι να υποφέρετε την ζέστην και σκόνην και μονοτονίαν.-Η ωραία πλατεία του Αγίου Γεωργίου με τας πλατάνους και τας φιλλύρας δίδει όψινπόλεως τώρα μάλιστα που αντηχούσιν οι σκοποί εγκατασταθέντες υπό τινος γυρολόγουφωτογράφου.-Γάμοι πολλοί εν Ζαγορά την τελευταίαν Κυριακήν δύο συγχρόνως. Το ωραίον είναι, ότι μετά την εν τη εκκλησία στέψιν, διοργανούνται χορός εις την πλατείαν της εκκλησίας.-Η κοινωνία της Ζαγοράς μορφωμένη, αι γυναικείαι καλλοναί αφθονώτατοι, προ πάντων δε κάποιον κύκλον, όστις είναι μυθικών καλλονών. Δυστυχώς η πολυτέλεια έχει κυριεύση πολύ την κοινωνίαν αυτήν, το οποίον έχει κακκάς συνεπείας πολλάς, όχι μόνον δια τα θυλάκια των ανδρών.Βολιώτης
posted by elpida @ 7/07/2006 11:11:00 μμ 9 comments
9 Comments:
At Σαβ Ιουλ 08, 12:51:35 πμ, elpida said...
Παρακαλάω εδώ και μία ώρα μια φωτογραφία να μπει και δεν μ΄ακούει. Λυπάμαι! Πάλι κάπου κάνω λάθος. Θα μάθω! Που θα μου πάει;

At Σαβ Ιουλ 08, 02:05:43 πμ, FunKy_MouToN said...
Όμορφες και πολύτιμες οι αναμνήσεις..αρκεί να μη σε ρουφάνε στο πάτο.Κοίτα..φώς!Πάρε μια ανάσα!Φιλιά πολλά "ελπίδα" μου

At Σαβ Ιουλ 08, 10:19:23 πμ, elgalla said...
Για τις φωτογραφίες, μπορείς να κατεβάσεις από το Google το Picassa. Εγώ αυτό χρησιμοποιώ και είναι πολύ πιο εύκολο. Βάζεις τις φωτογραφίες που θες, γράφεις και το κείμενό σου και μετά το στέλνεις κατευθείαν στο μπλογκ.

At Σαβ Ιουλ 08, 02:12:12 μμ, scalidi said...
σημειωσούλα, χωρίς παρεξήγηση: "όλους όσοι γιορτάζουν"

At Σαβ Ιουλ 08, 07:03:47 μμ, Serenity said...
Τι όμορφο να ταξιδεύεις στο χρόνο μέσα από ένα κείμενο!Μπράβο, Κυκλάμινο! :)

At Κυρ Ιουλ 09, 12:33:50 πμ, elpida said...
Γειά σου προβατάκι μου.Γι΄αυτό το σταμάτησα χθες απότομα. Πήγαινε να με "ρουφήξει" και δεν έπρεπε. Έγραφα στο μλπογκ και όχι στο ημερολόγιο.Κι από μένα φιλιά πολλά!

At Κυρ Ιουλ 09, 12:35:49 πμ, elpida said...
elgalla μου, σ΄ευχαριστώ!θα το δοκιμάσω όταν έχω διάθεση και χρόνο.

At Κυρ Ιουλ 09, 12:48:58 πμ, elpida said...
scalidi μου, γιατί να σε παρεξηγήσω; Ίσα ίσα που σ΄ευχαριστώ. Τώρα όμως αν το διορθώσω δεν θα στέκει το σχόλιο.Δεν πειράζει όμως. Έτσι κι αλλιώς δηλώνω αμόρφωτη. Αυτά που έμαθα πριν 30 χρόνια στο σχολείο τα ξέχασα.Συν η γλώσσα που άλλαξε. Το τζάκι γραφόταν με υ, το τρένο με αι και τόσα άλλα. Ακόμα βάζω τόνους και δασείες!Γράψε εκφραστικό λάθος, αν και στην καθημερινότητα το λέμε! Εδώ ο Θέμος ασχολείται με τα λάθη που κάνουν σημαντικά πρόσωπα κι εγώ που δεν είμαι τίποτα;Θα μου πεις...το παίζεις συγγραφέας! Θα σου πω:Δεν είμαι! Άλλοι με λένε έτσι.Εγώ το λέω αλλιώς. Αλλά και πάλι, γι΄αυτό υπάρχουν οι διορθωτές, ακόμα και για τους συγγραφείς!Την αγάπη μου!

At Κυρ Ιουλ 09, 12:52:57 πμ, elpida said...
serenityΓράφοντας, αυτό κάνουμε κορίτσι μου.Ταξιδεύουμε στον χρόνο! Πότε ανατρέχουμε στο παρελθόν, πότε προσπαθούμε να κρατήσουμε τη στιγμή (το παρόν) που γρήγορα γίνεται μέλλον.Την καληνύχτα μου!

Παρασκευή, Ιούλιος 07, 2006

Πήλιο - Ζαγορά - Χορευτό

( Έμαθα και να σκανάρω!)

Ζαγορά- Παραλία Χορευτού

Πήλιο - Ζαγορά
Παραλία Χορευτού - χειμώνας
Φωτογραφίες Σωτήρης Κουκιάσας
posted by elpida @ 7/07/2006 08:10:00 μμ 14 comments
14 Comments:
At Παρ Ιουλ 07, 09:22:52 μμ, άστεγος said...
Πάρα πολύ ωραίες φωτογραφίες!Καλησπέρα Ελπίδα!

At Παρ Ιουλ 07, 09:38:54 μμ, elgalla said...
Γύρισες;Γύρισες!Υπέροχο μέρος η Ζαγορά...θα μπορούσα να ζήσω εκεί...:Ο)

At Παρ Ιουλ 07, 09:45:55 μμ, deadendmind said...
Τι όμορφο το Πήλιο...

At Παρ Ιουλ 07, 10:25:33 μμ, elpida said...
άστεγοςΧαkaίρομαι πολύ που σου άρεσαν! Ο Σωτήρης είναι μερακλής φωτογράφος!Βγάζει απίθανες φωτογραφίες και τις κάνει κάρτες.

At Παρ Ιουλ 07, 10:28:55 μμ, elpida said...
elgallaΚαλώς το κορίτσι μου! ΄Ηρθα! και το έρριξα στις φωτογραφίες.Στον μέλλον..... που ξέρεις! Μπορεί να κάνεις εκεί εξοχικό και να γίνουμε και γειτόνισσες! Πολύ θα τό ΄θελα!

At Παρ Ιουλ 07, 10:31:59 μμ, elpida said...
deadendmindΠάρε την παρέα και ελάτε! Θα πάω σε λίγο να διαβάσω τι έγινε με την συναυλία. Εύχομαι να την απόλαυσες!

At Παρ Ιουλ 07, 11:21:20 μμ, elgalla said...
Το πράσινο και το νερό με ηρεμούν...όταν είμαι στο χωριό(κοντά σου είμαι, Καρδίτσα) τα ξεχνάω όλα και νομίζω πως θα ζήσω για πάντα, πως μπορώ να κλείσω μέσα μου το σύμπαν...:Ο)

At Σαβ Ιουλ 08, 12:08:31 πμ, elpida said...
elgallaΚι εγώ έτσι νιώθω κορίτσι μου!Καλό βράδυ!

At Σαβ Ιουλ 08, 01:39:50 πμ, FunKy_MouToN said...
Πώπω ομορφιές!!:)

At Σαβ Ιουλ 08, 02:33:59 πμ, elpida said...
προβατάκιΑμ! Τι νόμιζες; Αν δεν ήταν τόσο όμορφα θα σε καλούσα;'άστεγοςΣυγνώμη για το τυπογραφικό λάθος. Να μη σβήσω τώρα το σχόλιο και το ξαναγράψω. (Χαίρομαι)

At Σαβ Ιουλ 08, 09:46:03 πμ, Εργοτελίνα said...
Πολυ καλη δουλεια..Μας υποσχεσαι πολλα στο μελλον...Ουτε εγω ξερω τα παντα γυρω αποτη φωτογραφια..αλλα μου κανει εντυπωσηοταν κανεις κλικ πανω στην φωτοσου βγαζει ????????Error Not Found(Λαθος δεν βρεθηκε)Δηλαδη αν καποιος σε αναζητησειμεσω εικόνων του google δε θα τις βρει,αυτές και το blog σου..Ελπιζω να βοηθησει καποιος που ξερει καλυτερα..

At Σαβ Ιουλ 08, 09:56:06 πμ, Εργοτελίνα said...
http://photos1.blogger.com/blogger/2157/2895/1600/????????????????.0.jpgΑυτη ειναι η διευθυνση της φωτογραφιαςτο ?????? νομιζω το γραφεις εσυοταν την αποθηκευειςΑν εγραφες π.χ synnefo8θα ταν καλυτερο γιατην μηχανη αναζητησης

At Σαβ Ιουλ 08, 02:11:26 μμ, Rodia said...
Η διεύθυνση της φωτογραφίας είναι: http://photos1.blogger.com/blogger/2157/2895/400/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F.jpg και τη βρίσκεις όταν με δεξί κλικ πάνω στη φωτο διαλέξεις (κατω κατω) τα properties, τα οποία διαλέγεις με το ποντίκι και αντιγράφεις (copy paste ) και τα τοποθετείς στη διεύθυνση.. οπότε βλέπεις τη φωτο!Καλό θα είναι, τώρα που η Ελπίδα έμαθε να σκανάρει, να δουλεψει λίγο πάνω στο προγραμμα Adobe Photoshop, ώστε να διαλέγει το μέγεθος των εικόνων και να τις σώζει στο "save for web" -εκεί υπάρχουν 'σκάλες' και καλό είναι να επιλέγει γύρω στο 65 με 70- ώστε να έχουν μέγεθος μικρότερο χωρίς απώλεια στην ποιότητα.. να τις βλέπουμε κι εμείς πιο καλά!Αντε και ΚΑΛΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟΟΟΟΟ[όλα μασημένα τα θέλετε πια;-)]σμουτς!-)

At Παρ Αυγ 11, 11:18:04 μμ, elpida said...
Εργοτελίνα και ροδιαΚορίτσια σας ευχαριστώ πολύ! Τώρα εντώπισα τα σχόλιά σας! Ήδη νομίζω κατάλαβα το λάθος μου και το διόρθωσα. Τις σώζω με τον κωδικό του γκούγκλ και νομίζω λύθηκε το πρόβλημα. Τώρα άλλωστε φεύγω... Το φθινόπωρο θα γίνω πιο καλή!

Παρασκευή, Ιούλιος 07, 2006

Ήρθα και σας κερνάω φωτογραφίες

Χελιδόνια
Πήλιο
Χορευτό
Ουράνιο τόξο!
Οι παλιοί φίλοι μου θα θυμούνται ότι παλιότερα σας ζητούσα να με κεράσετε μια φωτογραφία ενος ουράνιου τόξου. Απόψε αν και πολύ κουρασμένη (σωματικά), θέλω μόνο να σας κεράσω μερικές φωτογραφίες και να σας ευχαριστήσω όλους, γενικά.
posted by elpida @ 7/07/2006 02:17:00 πμ 13 comments
13 Comments:
At Παρ Ιουλ 07, 02:41:13 πμ, elpida said...
Καλώς σας βρήκα όλους! Αύριο ελπίζω να μπορέσω να διορθώσω τους τίτλους Πήλιο που πήγαν στα χελιδόνια και στο ουράνιο τόξο. Καληνύχτα σε όλους σας!

At Παρ Ιουλ 07, 03:04:53 πμ, MouToN said...
Kαλώς το κυκλαμινάκι!Αυτό είναι το πήλιο?Πανέμορφο!Βάλε και άλλες φωτος!Φιλιά!

At Παρ Ιουλ 07, 03:40:45 πμ, enteka said...
τέλειο το ουράνιο τόξο. (προσπαθώ να δω την φωτο μεγαλύτερη αλλά δεν ανοίγει):)

At Παρ Ιουλ 07, 07:56:42 πμ, Εργοτελίνα said...
Σκέτη τρέλλα!...Σε ευχαριστούμε..μόνο βάζε ενα περιγραφικό τιτλο στις φωτογραφίες,για να μπορειτο google να τις βρίσκει...π.χ ουρανιο τοξο 1γιατι τωρα αν κανεις κλικπανω τους,βγαζει ?????????

At Παρ Ιουλ 07, 09:18:06 πμ, Annabooklover said...
Καλώς την!

At Παρ Ιουλ 07, 11:58:53 πμ, dr.Uqbar said...
Ομορφες. Να ξεκουραστείς! Καλημέρα

At Παρ Ιουλ 07, 09:45:40 μμ, deadendmind said...
Καλωσόρισες πίσω! Ευχαριστώ για τις φωτογραφίες και ανταποδίδω με αγκαλιές! :-)

At Σαβ Ιουλ 08, 01:16:48 πμ, elpida said...
Βάζω προβατάκι μου, βάζω!

At Σαβ Ιουλ 08, 01:18:22 πμ, elpida said...
εντεκαΚαι σε μένα δεν άνοιγε. Υπομονή! Θα μάθω και θα τα κάνω σωστά.

At Σαβ Ιουλ 08, 01:28:03 πμ, elpida said...
εργοτελίνα μου, χρειάζομαι ιδιαίτερα μαθήματα, αλλά ποιός θα μου τα κάνει; Δηλαδή εννοείς ότι κάνοντας κλικ απ΄το κείμενο θα σε βγάζει στο google; Και πως θα γίνει αυτό; Εγώ πάω την φωτο στις εικόνες και από κει την παίρνω.Υπομονή πάντως! Θα μάθω! Δεν πρέπει να έχετε παράπονο!Παρόλο την λάθος εποχή και την ηλικία μου και τις γνώσεις μου, ρώτα- ρώτα, προχωράω! Το χειμώνα θα σας έχω φτάσει.Αναγνωρίστε τουλάχιστον την προσπάθεια για να πάρω κουράγιο να συνεχίσω.Γιατί αλλιώς θα απογοητευτώ πολύ. Δεν θέλω να πω δεν τα κατάφερα!Αφού το θέλω πολύ, πρέπει και να τα καταφέρω! Έτσι δεν είναι;

At Σαβ Ιουλ 08, 01:29:39 πμ, elpida said...
annaboocloverΚαλώς την Αννούλα!Αχ! Αννούλα του χιονιά...Το ξέρεις αυτό;

At Σαβ Ιουλ 08, 01:33:25 πμ, elpida said...
dr.ugbarΤο να ξεκουραστώ μια κουβέντα είναι. Ύπνο χρειάζομαι μα που να τον βρω;Είχα μάθει να κοιμάμαι τα πρωινά και τώρα οι υποχρεώσεις δεν μ΄αφήνουνε. Τώρα έγινε κι αυτό ευχή!

At Σαβ Ιουλ 08, 01:34:51 πμ, elpida said...
deadendmindΝα είσαι καλά φωτοβολίδα!

Δευτέρα, Ιούνιος 26, 2006

Το Παλιό Σπίτι του χθες και οι κακές στιγμές

«Εγώ γι΄ αλλού ξεκίνησα κι αλλού η ζωή (το blog) με πάει....»
Αφιερωμένο στο προηγούμενο κείμενο που βγήκε απ΄το θέμα του.*
* *Το κείμενο που θα σας μεταφέρω σήμερα, δένει με το χθεσινό. Έχουν αλλάξει πολλά από τότε. Δεν παύουν όμως να υπήρξαν εκείνες οι κακές στιγμές. Ευελπιστώ σε μια καλύτερη επικοινωνία φέτος το καλοκαίρι. Υπάρχει πρόθεση και απ΄ τις δύο πλευρές. Άνθρωποι κακοί δεν υπάρχουν. Κακές στιγμές όμως, πολλές!* * *(Το κείμενο θα μπορούσε να είναι και μια συνέχεια του βιβλίου:«Γράμμα στη μάννα με 2ν», εκδόσεις Καλυδών)12 Αυγούστου 1998Είναι ξημερώματα Τετάρτης, η ώρα είναι 12 και 10 και παρόλο που είναι πολύ νωρίς για μένα και την παρέα μου (τους αγαπημένους μου ανθρώπους, παιδιά, άντρα, αδέλφια, ανίψια και γαμπρούς), όλοι κοιμούνται κι εγώ μόνη κάθομαι στην λατρεμένη μου αυλή και κοιτάζω απέναντι, το Παλιό σπίτι, την καινούργια βίλα τώρα και αρχοντικό.Κάποια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να κλαίει. Δεν ξέρω γιατί ή μάλλον ξέρω και δεν θα ντραπώ να το εξομολογηθώ. Λυπάμαι και πονάω, γιατί το χθες δε γυρίζει πίσω, γιατί οι άνθρωποι έπαψαν να είναι Άνθρωποι, γιατί η γη πουλιέται σε ξένους, γιατί ο εγωισμός, η υπερηφάνεια και τα πλούτη σκοτώνουν την ανθρωπιά.Όταν πουλήθηκε το Παλιό Σπίτι, χάρηκα. Ένας καινούργιος άνθρωπος, είπα.Mια νέα οικογένεια θα δώσει ζωή και ομορφιά στη γειτονιά μας. Θα έρχομαι και δεν θα φοβάμαι το σκοτάδι, πια. Όταν μάλιστα είδα τον πλούσιο φωτισμό, χάρηκα πολύ.Επειδή δυστυχώς δεν υπάρχει χρόνος να έρχομαι συχνά στο χωριό, παρά μόνο 10 μέρες το καλοκαίρι κι άλλη μια δυο φορές στα πεταχτά, ενδιάμεσα του χρόνου. Δεν πρόλαβα να γνωρίσω την κυρία, την οικοδέσποινα του Παλιού Σπιτιού, της καινούργιας βίλας.Φέτος, λόγω οικονομικών και οικογενειακών προβλημάτων, δεν κατάφερα να δω τ΄αδέλφια μου. Έτσι κανονίσαμε κοινές διακοπές στο χωριό. Όλοι μαζί. Δεν μας ένοιαζε το αν θα κοιμηθούμε μέσα ή έξω, αν θα κρυώσουμε ή θα κουραστούμε, το μόνο που θέλαμε ήταν να σμίξουμε. Τίποτ΄άλλο!Φτωχοί σε χρήμα ?ίσως- για κάποια άνεση σε ξενοδοχείο, μα πλούσιοι σε αγάπη, νοσταλγία και λαχτάρα και κοινό στόχο για ?όλοι μαζί?. Ακόμα κι οι γαμπροί. Και τα παιδιά που θέλουν τις ανέσεις τους και την καλοπέρασή τους.Τα καταφέραμε. Εγώ και η οικογένειά μου, μαζί με την οικογένεια της Ελισάβετ, ήρθαμε μαζί. Δευτέρα ήταν. Παρασκευή ήρθε κι ο Αγγελής. "Ο Αγγέλαρος!", όπως λέει ο ίδιος. Πέμπτη ήρθε η Δάφνη με τον άντρα της, τον Στέργιο. Γαμπρό μου και αδερφό μου μαζί, γιατί τον έζησα πιο πολύ απ΄ τ΄αδέλφια μου. Και συμπληρώθηκε το καρέ. Έλλειπαν μόνο δυο αδέλφια. Η Στέλλα που είναι στην Αθήνα και δεν κατάφερε να έρθει και ο Πέτρος που είναι στην Αμερική.Μαζευτήκαμε λοιπόν δώδεκα άτομα κι ένας ο Έντουαρτ ο γάτος μας, δεκατρία, σε δυο δωμάτια, ένα σπίτι 40 τετραγωνικά.Ο Στέργιος είναι αισθηματίας και γλεντζές. Κάθε βράδυ ήθελε τα τραγουδάκια του, τα κρασάκια του, τον χορό του. Ήθελε να δείξει πόσο χαρούμενος ήταν κοντά μας. Είναι ή μάλλον έγινε ο τρίτος αδελφός. Δε θελήσαμε να του χαλάσουμε χατίρι, όταν χόρευε τις ζεμπεκιές του, ούτε να του την "σπάσουμε" χαμηλώνοντας τη μουσική. Άλλωστε, η παλιά γειτονιά μας ξέρει. Ακόμα και κάποια ποιο μακρινή γειτόνισσα είχε πει, πως προτίμησε ν΄ακούει το γλέντι μας και να μας χαίρεται, παρά να πάει στο πραγματικό πανηγύρι του Σωτήρος. Αυτά όλα όμως συνέβαιναν πριν κάποια χρόνια, όταν το παλιό σπίτι ήταν έρημο και χωρίς αφεντικά. Τα χρόνια άλλαξαν κι εγώ δεν το κατάλαβα. Δίπλα μου είχαμε νέους γειτόνους, ανθρώπους της πόλης, που δεν μας ήξεραν και που ήξεραν μόνο τα δικαιώματά τους. Η ώρα κοινής ησυχίας το βράδυ είναι 12 και όχι 12μισή η μία!Έτσι ένα βράδυ, δε θέλω να θυμάμαι πιο, έγινε μια παρατήρηση. Η μουσική μας ενοχλούσε τους καινούργιους γειτόνους. Οι άντρες, δεν θέλω να αναφέρω ποιος -δεν έχει σημασία άλλωστε- χαρούμενοι και λυπημένοι μαζί, για ότι έφυγε και δεν μπορέσαμε να ζήσουμε από κοντά, (για την απόσταση, για την οικογένεια και την αγάπη), ήπιαν δυο και πέντε ποτήρια παραπάνω.Αυτό ήταν! Η νέα γειτόνισσα θα έφερνε το 100! κι ο Στέργιος με τον Άγγελο το 200!Ήξερα ποιος είχε δίκιο. Η γειτόνισσα βάση λογικής και οι άντρες βάση ψυχολογίας. Αποτέλεσμα Χ, ωστόσο, νίκησε η γειτόνισσα.Η νέα γειτόνισσα έκανε νόμιμα την παρατήρησή της, για τα δικαιώματά της περί κοινής ησυχίας και μια παρέα 12 "χαμένων" ατόμων, ξύπνησαν.«Δεν είναι πια το χωριό μας», είπαν.«Δεν ξέρουν από χαρά, συγκίνηση κι αγάπη», συμπλήρωσαν.«Ανάθεμα στη φτώχεια μας, που πουλάμε τη γη μας στους ξένους και δεν μπορούν να μας νιώσουν».Ο Αγγελής πολύ στεναχωρημένος έπεσε να κοιμηθεί.Απορήσαμε. Προτίμησε πια, να δει στα όνειρα του το αγαπημένο του χωριό, γιατί στο ξύπνιο δεν του άρεσε. Κάποια στιγμή τον έπιασε νευρική κρίση και γέλαγε υστερικά, δυνατά. Κάτι μπερδεμένο. Γέλιο και κλάμα μαζί. Τον μαλώναμε να σταματήσει, για να μην ενοχληθεί πάλι η γειτόνισσα, μα πού να καταλάβει; Φύγαμε από κοντά του, τον αφήσαμε μόνο του να ηρεμήσει και πραγματικά ηρέμησε. Κοιμήθηκε. Ίσως τον βοήθησε η Αυγουστιάτικη πανσέληνος, γιατί κοιμήθηκε έξω.Πέρασαν δυο τρεις μέρες από τότε. Ένα ένα τ΄αδέλφια φεύγουν. Από κείνο το βράδυ, προσαρμοστήκαμε στους νόμους της νέας γειτόνισσας.Αυτή τη στιγμή, ενώ η ώρα είναι προχωρημένη, ακούω την φωνούλα της. Συζητάει δυνατά με την παρέα της για κάτι σεντόνια, για κάτι μπερδεμένα ρούχα κι επειδή δεν είμαι αδιάκριτη, δε θα συντονιστώ στη συζήτησή της. Προτιμώ ν΄αφοσιώνομαι σ΄αυτό που ζω. Κι αυτό που ζω είναι ότι το καλοκαίρι πέρασε, τ΄αδέλφια τα είδα, το χωριό μου το είδα, μα κάτι έμεινε, κάτι που πονάει πολύ. Γι΄αυτό γράφω.Σκέφτηκα μετά την παρεξήγηση αυτή, να πάω να μιλήσω στην κυρία και να της εξηγήσω. Κάτι μ΄εμπόδισε και μ΄εμποδίζει ακόμα. Θέλω να της πω πολλά. Θέλω να της πω, ότι αξία σ΄αυτή τη ζωή, δεν έχουν τα πλούτη, αλλά τα αισθήματα. Θέλω να της πω, ότι κάποτε σ΄αυτό το σπίτι, που τώρα είναι δικό της, η Μάννα με 2ν, γέννησε και μεγάλωσε τα 5 παιδιά της. (Εγώ γεννήθηκα στο δικό μας).Θέλω να της πω, ότι στην αυλή της που τώρα κάνει κοσμικές συγκεντρώσεις ποιότητας (και τότε ξεχνάει κι εκείνη τους νόμους του ωραρίου, ενώ το θυμάται για άλλους), ότι εγώ σ΄αυτήν την αυλή, που ήταν εγκαταλειμένη χρόνια, έκλαψα τον πρώτο μου έρωτα, έκανα όνειρα για τη ζωή, κοίταζα συχνά τη θάλασσα, αν είχε κύμα για να τρέξω κοντά της, μέτρησα αμέτρητες φορές τ΄αστέρια, ότι παρακολούθησα πολλές φορές τη διαδρομή του φεγγαριού, ότι...., ότι.... πολλά ?ότι?!Θέλω να της πω, ότι αυτό τον χώρο, που τώρα είναι δικός της, τον έζησα και τον αγάπησα πολύ. Θέλω να της ευχηθώ καλή διαμονή, να χαίρεται την οικογένειά της, να χαίρεται τη ζωή της και τα πλούτη της, μα να θυμάται να κοιτάζει και λίγο χαμηλά. Μπορεί στο χορταριασμένο δρόμο μας να πετάει τα σκουπίδια της και τις ακαθαρσίες των σκυλιών της, αλλά η ίδια τον επέλεξε αυτό τον δρόμο, για να προστατεύσει το ακριβό αμάξι της. Αυτό δείχνει πολλά. Εμείς δεν διεκδικήσαμε τα δικαιώματά μας, όπως εκείνη έκανε, παρόλο που μας έκλεισε για δυο μέρες το δρόμο του σπιτιού μας. Αντιθέτως πατήσαμε στ΄αγκάθια για να κουβαλήσουμε τα πράγματά μας, τις βαλίτσες αυτών που έφευγαν, ακόμα και τις καρδιές μας!Θα ήθελα να πω σ΄αυτή τη κυρία, πολλά. Σκέφτηκα να της γράψω ένα γράμμα. Μετά πάλι είπα, ξέσπασε Κατερίνα στο ημερολόγιό σου και θα περάσει. Οι άνθρωποι, δεν είναι άγγελοι, όπως σου έμαθε η Μάννα. Η ζωή άλλαξε, οι άνθρωποι όλοι, δεν είναι αγγελικά πλασμένοι. Κι αν κάποιοι σ΄έκαναν αντί να γελάς να κλαις, μαζί με τους αγαπημένους σου ανθρώπους, που τους βλέπεις μια φορά όλους μαζί στα 5 ή στα 15 χρόνια και κάποιοι σ΄εμποδίζουν γι αυτό, μη λυπάσαι!Αν δεν υπάρχουν νόμοι για στιγμές που σμίγουν αδέρφια και κλαίνε και γελάνε μαζί, υπάρχουν χώροι, όπως είναι οι θάλασσες και τα δάση, που είναι όλα δικά σας. Εκεί μπορείτε όλοι μαζί, να θυμηθείτε, να χαρείτε, να χορέψετε και να κλάψετε όλοι μαζί, χωρίς να σας κάνει να νιώσετε ένοχοι, κανένας! Καμιά πλούσια κυρία, καμιά νέα γειτόνισσα, που όταν χαίρεται ένα σπίτι, δεν σέβεται ούτε το ποιοι έζησαν κάποτε σ΄αυτό, ούτε πόσο πείνασαν τότε, (αλλά πόση αγάπη υπήρχε), ούτε ποια είναι η νέα γειτόνισσά της ενδιαφέρθηκε να μάθει.Τα σκυλιά της γαβγίζουν αγριεμένα. Εκείνη κοιμάται ήσυχη.Όχι κυρία μου, δεν σας μισώ! Δεν μίσησα ποτέ κανέναν. Μόνο πληγώθηκα.Μόλις το διαλύσατε και σβήσατε τα φώτα. Σας εύχομαι ότι καλύτερο. Λυπάμαι όμως πολύ που η τύχη θέλησε να μην γνωριστούμε ως Άνθρωποι.Κάποτε σκεφτόμουν να έρθω σπίτι σας με λουλούδια, να σας ευχηθώ καλορίζικο και να σας ζητήσω να μ΄αφήσετε να μείνω για λίγο στην αυλή σας, μόνη! Να δω το ηλιοβασίλεμα και να θυμηθώ τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια.Ντρεπόμουν όμως και δεν το τόλμησα. Δεν πειράζει. Άλλωστε πέρασαν τα χρόνια, άλλαξαν τα πράγματα. Εγώ έχω μείνει πολύ πίσω και πρέπει να κοιτάξω μπροστά. Δε φταις εσύ νέα κυρία του Παλιού Σπιτιού. Κάποιοι άλλοι φταίξανε. Δεν πειράζει. Εύχομαι με όλη μου την καρδιά, να είσαι ευτυχισμένη εσύ και η οικογένειά σου.Όσο για μας τ΄αδέλφια και τις οικογένειές μας, τίποτα δε θα μας εμποδίσει, να δείξουμε την αγάπη μας, την συγκίνησή μας, το ξέσπασμά μας. Ούτε οι ώρες κοινής ησυχίας, ούτε οι κοινωνικές τάξεις θα μας χωρίσουν ποτέ. Όλοι μαζί θα είμαστε ένα!Όπως εκείνο το βράδυ, που εγώ έλεγα ?συγνώμη κυρία μου, έχετε δίκιο?, αλλά τ΄αδέλφια φώναζαν, ?γιορτάζουμε!? Κι εσείς ρωτούσατε ?ποια γιορτή είναι αυτή που κρατάει δυο βραδιές;?Ναι! καινούργια μου γειτόνισσα. Γιορτάζαμε! Μη την ψάχνεις! Την γιορτή αυτή δεν θα την βρεις στο ημερολόγιο.Γιορτάζαμε την αγάπη και το σμίξιμο της οικογένειας και της αδελφοσύνης, που μακάρι να την νιώσουν και να την έχουν κάποτε τα δικά σας τα παιδιά, αν έχετε.Δεν ξέρω δυστυχώς τίποτα για σας. Ούτε πήρα τα σοκάκια για να μάθω. Ήλπιζα πως θα γνωριστούμε από μόνες μας, φυσιολογικά και ανθρώπινα. Όπως γνωρίζονται όλοι οι γείτονες. Μ΄ένα χαμόγελο το πρωί, με μια Καλημέρα! Εγώ όμως δεν ντρέπομαι, αν ρωτήσετε και μάθετε για μένα, την οικογένειά μου και την φτώχεια μας. Αν ήσασταν πιο φιλική, θα σας χάριζα και τα δυο βιβλία μου. Από κει θα μαθαίνατε, κάθε λεπτομέρεια για τη ζωή μας κι ας μας περιφρονούσατε μετά.Μετά τουλάχιστον, θα μπορούσα να βγάλω ένα συμπέρασμα για σας, ενώ τώρα, δεν μπορώ. Φοβάμαι μην σας αδικώ και δεν το θέλω. Εγώ τους ανθρώπους τους αγαπώ, ακόμα και αυτούς που με έβλαψαν ή με πλήγωσαν.Συγνώμη κυρία μου, θα σας έλεγα και άλλα πολλά, μα ξέρω ότι δεν θα το κάνω. Γι΄αυτό δεν έρχομαι στην πόρτα σας, να ζητιανέψω την αγάπη σας. Φοβάμαι τον χαρακτήρα σας, την συμπεριφορά σας και την οποιαδήποτε τυχόν αρνητική αντίδρασή σας, γιατί μετά θα σας μισούσα κι εμένα δεν μ΄αρέσει να μισώ. Γι΄αυτό δεν το κάνω. Γι΄αυτό δεν έρχομαι στην πόρτα σας, γιατί η συμπεριφορά σας και τα άγρια σκυλιά σας, μου λένε: «Απαγορεύεται η είσοδος» κι εγώ έχω μάθει να ζω μια ζωή τίμια και νόμιμα.Κι αν κάποιες βραδιές σας ενοχλήσαμε με την χαρά μας, σας ζητώ και γραπτώς συγνώμη. Δεν ήθελα να σκοτώσω την χαρά των αγαπημένων μου ανθρώπων, ούτε να σταματήσω το δάκρυ, γι΄αυτό σιώπησα.Λυπάμαι όμως, όχι γιατί όλα τ΄αδέλφια αποφασίσαμε να γλεντούμε, αλλού κι αλλιώς, όταν μπορούμε, αλλά γιατί δεν προλάβαμε να γνωριστούμε και να γίνουμε φίλες. Ίσως αν με ξέρατε, λίγο περισσότερο, εκείνο το βράδυ, αντί για παρατήρηση, θα μπορούσατε να ΄ρθείτε κι εσείς στην παρέα μας. Κι αντί εγώ και οι αδελφές μου να κλαίμε για κάποιες συναντήσεις, που ?τελείωσαν? πια, να γελάμε και να σέρναμε το χορό, όλοι μαζί. Ένα χορό σε ρυθμούς αληθινής αγάπης, που τις φιγούρες του τις φέρνει η ζωή, η απόσταση, η ξενητιά, η καλή γειτονία και η αγάπη.Αυτά και άλλα πολλά θα σας έλεγα κυρία μου, που θα ήθελα να ξέρω το όνομά σου. Δεν μ΄αρέσει που σε αποκαλώ έτσι, ούτε ο πληθυντικός. Τον νιώθω εχθρικό. Γι΄αυτό και τον μπερδεύω με τον ενικό. Δε μ΄αρέσει μα, δεν πειράζει. Προέκυψε.Επειδή τηρούμε πια τους νόμους κι όλοι κοιμήθηκαν νωρίς κι εγώ μένω μόνη στην αυλή γράφοντας για σας, ενώ η ώρα πήγε μία και μισή, δύο παρά ίσως. (Δε θέλω να πάω μέσα να δω το ρολόι, μην τους ξυπνήσω).Αφού εκτονώθηκα, αφού σας ζήτησα γραπτώς συγνώμη, ίσως να μη την μάθετε ποτέ. Άλλωστε ότι γράφω, γεμίζει πάντα τα δικά μου ράφια.Τώρα μπορώ να πάω να κοιμηθώ. Ήθελα ν΄ασχοληθώ απόψε με το βιβλίο ?Τα παιδιά ξέρουν καλύτερα? ή ?ιστορία που την έγραψαν παιδιά? ή ?το γατάκι της αυλής?, όπως θες πες το! Δεν έχω καταλήξει ακόμα στον τίτλο. Είναι ένα βιβλίο που θέλει πολύ δουλειά και λεφτά για να βγει, αλλά εγώ προτίμησα να μιλήσω μαζί σας κι ας μη το μάθετε ποτέ. Άλλωστε δεν είστε η μόνη. Πολλοί δεν παρέλαβαν κάποια γράμματα που τους έγραψα. Αρκεί που εκτονώθηκα.Τι σημασία έχει; Άλλωστε ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Γεννιέται. Κι αν αυτή είμαι εγώ κι αυτή είστε εσείς κι αν οι δρόμοι μας δεν έσμιξαν ποτέ ή δεν θα σμίξουν, η ζωή συνεχίζεται και είτε το θέλουμε είτε όχι, δυστυχώς, αυτή είναι η ζωή!Κάποιοι ενόχλησαν εσάς σε μια ώρα κοινής ησυχίας και κάποιοι χάλασαν σε μας, μια ωραία και μοναδική βραδιά. Εσείς χάσατε μια ώρα ύπνο, που δεν το νομίζω, γιατί συνεχίσατε εκείνο το βράδυ, να μιλάτε δυνατά με την παρέα σας, μέχρι αργά. Αντίθετα εμείς προσγειωθήκαμε με την Αλήθεια του σήμερα. Η αλήθεια αυτή λέει ότι η γη που αγαπήσαμε, που την ποτίσαμε με τα δάκρυά μας, πουλήθηκε σε "ξένους" κι εκείνοι επέλεξαν να παραμείνουν ?ξένοι?!Θέλησαν να μείνουν μακριά μας, ενώ εμείς πριν καν τους γνωρίσουμε, είχε ανοίξει η πόρτα της καρδιάς μας, γιατί δεν είμαστε ρατσιστές και γιατί ξέρουμε πως τον γείτονα θα δεις πρώτα το πρωί και γιατί είναι κι εκείνοι άνθρωποι. Έχουν τη δικιά τους ζωή, τα δικά τους προβλήματα. Μπορεί να έχουν πολλά λεφτά, μα δεν παύουν να είναι άνθρωποι με αισθήματα.Καληνύχτα κυρία μου, νέα γειτόνισσά μου. Μ΄έκανες να νιώσω πόσο αγαπώ τη γη που γεννήθηκα. Δε θα πουλήσω ποτέ το σπίτι αυτό, όσο κι αν πεινάσω. Ίσως κάνω και αγώνα, να μη πουλήσει κανείς, ποτέ τίποτα! Η γη, οι πέτρες, το χώμα και τα δέντρα μας ξέρουν. Μας έχουν αγαπήσει και αυτά, όπως κι εμείς. Μας έχουν γεννήσει! Θα μας βοηθήσει λοιπόν να κρατήσουμε τη ζωή μας, γιατί αυτή η γη είναι η ζωή μας!Ίσως κι εκείνης (της γης) να μην της αρέσει αυτό που συμβαίνει. Ίσως φταίνε και οι ντόπιοι που δεν ξέρουν να εκτιμούν ή έχουν ανάγκες και πουλούν. Ίσως όμως και κάποιοι άνθρωποι που αγοράζουν γη, να την πονούν το ίδιο, να γίνονται ένα μ΄αυτήν και να σέβονται την ιστορία της. Δεν ξέρω.Κάτι έφταιξε κι εμείς ή μάλλον εγώ, ένιωσα εσάς ?ξένη?! Θέλω να το ξεπεράσω. Δε μ΄αρέσει που αισθάνθηκα έτσι.Ίσως είμαι εγώ η κακιά. Ίσως άλλαξα. Συγνώμη κυρία μου. Τι άλλο να σας πω;Μήπως Καληνύχτα και όνειρα γλυκά, γιατί εσείς εδώ και ώρα κοιμάστε, ενώ εγώ γράφω για σας;
posted by elpida @ 6/26/2006 01:29:00 πμ 7 comments
7 Comments:
At Δευ Ιουν 26, 02:38:38 μμ, scalidi said...
Καλώς σε ξαναβρίσκω, καλή μας ελπίδα

At Δευ Ιουν 26, 02:41:10 μμ, diastimata said...
Όλο νόμοι κι αστυνόμοικαι σπανίως οικοδόμοιΤο κακό παραμονεύεικαι τη χώρα υπονομεύειΜ. Ρασούλης-κάτι ήξερε ο ποιητής

At Δευ Ιουν 26, 03:49:23 μμ, elpida said...
Καλώς σε ξαναβρήκα κορίτσι μου! Αμ΄δεν μου είπες ότι έχεις γράψει και βιβλίο! Χθες το έμαθα απ΄τον ρίντερ. Κάθε επιτυχία σου εύχομαι. Εσύ τουλάχιστον ξέρεις τι θέλεις. Εγώ ακόμα ψάχνομαι!

At Δευ Ιουν 26, 03:51:22 μμ, elpida said...
Οι ποιητές κρύβουν μεγάλη σοφία στα λόγια τους, αρκεί να το ψάξεις.θαυμάζω όλους τους ποιητές που με λίγα λόγια δίνουν την ουσία.

At Δευ Ιουν 26, 11:53:07 μμ, MouToN said...
Όσο και αν σου φαίνεται περίεργο..υπάρχουν ακόμα μερικοί άνθρωποι που εχουν κέφι και διάθεση να γελάσουν και να γνωριστούν....αχ να μην υπήρχαν αυτά τα τοίχοι..

At Τρι Ιουν 27, 01:55:27 μμ, scalidi said...
Ναι, έχω γράψει ένα μυθιστόρημα το οποίο δεν είχε καμία εκδοτική τύχη. έχω εισπράξει έξι απορρίψεις από μικρούς και μεγάλους εκδοτικούς οίκους με την αιτιολογία της ποιοτικής αλλά μη εμπορικής γραφής, αλλά δεν πτοούμαι, γράφω μία νουβέλα τώρα

At Παρ Ιουν 30, 12:53:56 πμ, elpida said...
scalidiΚαι καλά κάνεις και δεν πτοείσαι!Συνέχισε με το ίδιο πάθος και κάποια στιγμή θα δικαιωθείς. Είμαι σίγουρη, γιατί το αξίζεις! Καλές εμπεύσεις στο καινούργιο σου!

ΕΘΝΟΣ - ΕΛΕΝΗ ΓΚΙΚΑ και ΜΑΝΝΑ!

2008-11-14T23:36:00.002+02:00

Κυριακή, Ιούλιος 09, 2006

Μια αγκαλιά λουλούδια κι ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

από καρδιάς,στην εφημερίδα Έθνος για την φιλοξενία του βιβλίου μου σήμερα,στην κυρία Ελένη Γκίκα που επιμελείται τις Νέες Εκδόσεις,για την τιμή που μου έκανε και για τα καλά της λόγια,τον (ή την) ανώνυμο (η), που με ενημέρωσε πρώτος (η)και μου έδωσε αυτή τη χαρά,τις Εκδόσεις Καλυδών που τους άγγιξε "η αλήθεια" αυτού του βιβλίου και του έδωσαν μια ευκαιρία,το blog που μου δίνει την χαρά της επικοινωνίαςκαι όλους εσάς "τους φίλους μου", που χαρήκατε μαζί μου.Σας ευχαριστώ ΟΛΟΥΣ!
posted by elpida @ 7/09/2006 08:58:00 μμ 29 comments
29 Comments:
At Κυρ Ιουλ 09, 09:29:42 μμ, Panic Room said...
Mε πρόλαβαν οι εξελίξεις...μέχρι να αντιγράψω από το Έθνος την παρουσίαση του βιβλίου σου 2 ποστ πριν, πρόλαβες και έβαλες την είδηση...Και πάλι συγχαρητήρια Κατερίνα

At Κυρ Ιουλ 09, 09:57:24 μμ, elgalla said...
Μην ευχαριστείς, Κατερίνα! Το αξίζεις γιατί γράφεις πολύ όμορφα!Μόνο μια ερωτησούλα...σίγουρα θα το έχεις αναφέρει κάπου, αλλά είναι μεγάλο το μπλογκ για να το διαβάσω όλο. Το "μαννα" γιατί με δύο "ν";

At Κυρ Ιουλ 09, 11:27:33 μμ, Serenity said...
Τι καλά! Πολύ χαίρομαι, Κατερίνα! Εύχομαι τα καλύτερα για το βιβλίο αυτό και για όσα θα ακολουθήσουν... ;-)Τα φιλιά μου!

At Κυρ Ιουλ 09, 11:44:51 μμ, elpida said...
Να είσαι καλά φίλε μου! Το άφηνα τελευταίο για να βγει πρώτο, μην το σκεπάσουν τα λουλούδια!Και πάλι ευχαριστώ!

At Δευ Ιουλ 10, 12:02:51 πμ, elpida said...
elgalla μου, πάλι δύσκολα μου βάζεις! Εσύ κάνεις και για δημοσιογράφος συν όλα τα άλλα ταλέντα!Όχι κορίτσι μου, δεν το γράφω σε άλλα ποστ,αλλά ούτε και κανείς με ρώτησε. Μόνο ένας πολύ καλός δημοσιογράφος το 1998 σε μία ραδιοφωνική εκπομπή.Είναι πολλοί οι λόγοι. Υπάρχει και γι΄αυτό μεγάλη ιστορία. 14 ολόκληρα χρόνια! Για άλλο λόγο ξεκίνησε, άλλοι ακολούθησαν και για να μην σας ζαλίσω τώρα, δέξου τον τελικό:Δίνω αξία στη λέξη για όλες τις Μαννάδες που Έφυγαν, για να ξεχωρίζουν! Πώς βάζουν φωτοστέφανο στους Αγίους; Κάτι τέτοιο. Πώς λέμε Άνθρωπος με κεφαλαίο Α, Έτσι λέω κι εγώ Μάννα με 2 Ν. Δική μου γραμματική. Αν κι εγώ πάντα έτσι την έγραφα αυτή την λέξη. Παλιά έτσι γραφόταν κι εγώ δεν την πρόδωσα ποτέ, τουλάχιστον αυτή τη λέξη. Τα τρένα (τραίνα), τα τζάκια (τζάκυα) και πολλά άλλα τα πρόδωσα. Με μάλωναν και μ΄έκαναν να σβήνω χιλιάδες ν απ΄τα γραπτά μου, μα στον τίτλο θα μείνει για πάντα! Σου είπα ήδη κάποιους λόγους. Φτάνουν;

At Δευ Ιουλ 10, 12:12:33 πμ, elgalla said...
Μου αρκούν οι λόγοι, δεν μπορώ να πω!Είναι πολύ ενδιαφέρον θέμα πάντως...κάποια στιγμή ίσως θα μπορούσες να αφιερώσεις ένα ξεχωριστό ποστ σ' αυτό...Για δημοσιογράφος δεν ξέρω!Εγώ η πτωχή (πλην τίμια) ψυχολογία σπουδάζω!:Ο)

At Δευ Ιουλ 10, 12:29:52 πμ, enteka said...
χαίρομαι με τη χαρά σου..:)

At Δευ Ιουλ 10, 12:38:39 πμ, elpida said...
serenityΟι άνθρωποι που χαίρονται με την χαρά του άλλου, έχουν καλή ψυχή. Κι εσύ έχεις πολύ καλή ψυχή! Σου εύχομαι κι εσένα ότι επιθυμείς.Τι άλλο θα ακολουθήσει;Λες να γράψουν κι άλλες εφημερίδες; Λες να πάρω κι άλλες χαρές; Αν γίνει αυτό, πάει ο κήπος μου! θα βγάλω και τις ρίζες! Και ξέρεις τι σημαίνει "ρίζα"! Χωρίς αυτή δεν βγαίνει λουλούδι. Όλος ο θαυμασμός μας για τα λουλούδια στη ρίζα πρέπει ν΄ανήκει. Χωρίς αυτήν...Αν πάρω κι άλλες τέτοιες χαρές και ρίζες θα σκανάρω, αλλά θα τρέξω γρήγορα να τις φυτέψω πάλι!Τότε όμως δεν θα γράφουν για το βιβλίο μου,αλλά πως μια γυναίκα απ΄το Πήλιο, τρελάθηκε!!!!Πέρα απ΄τα αστεία κορίτσι μου, εγώ θέλω να βγάλω ασπροπρόσωπο τον εκδότη μου και την συνεργάτιδά του κυρίως, γιατί πίστεψαν σ΄αυτό το βιβλίο και επένδυσαν πάνω μου. Και πέρα απ΄αυτό, θέλω να δικαιώσω την Μάννα και να καταφέρω να πραγματοποιήσω και το τάμα μου....Και τα δικά μου φιλιά, Καληνύχτα!

At Δευ Ιουλ 10, 12:55:17 πμ, elpida said...
Σ΄ευχαριστώ έντεκα! Ήταν τρεις το μεσημέρι...όταν είδα το μήνυμα του(της)ανώνυμου (ανώνυμε εμφανήσου! Θέλω να σε γνωρίσω!)στο κείμενο του τραγουδιστή Θάνου Νικολάου. Γούρικος ήσουν Θάνο μου! Εύχομαι και σε σένα δικαίωση.Και σε όλους έχουν μεράκια καλλιτεχνικά.έντεκα κι εγώ πάντα χαίρομαι με την χαρά του άλλου. Εύχομαι να έχεις κι εσύ πολλές χαρές, όπου επιθυμείς κι εγώ θα χαίρομαι μαζί σου.Να μην αμφιβάλλεις καθόλου γι΄αυτό!Καλό βράδυ!

At Δευ Ιουλ 10, 01:08:47 πμ, elpida said...
Παιδιά, χρειάζομαι την βοήθειά σας!Έχω απ΄τ΄απόγευμα που προσπαθώ να στείλω ένα ιμέηλ στην κυρία Ελένη Γκίκα, για να την ευχαριστήσω και γυρίζει πίσω. Για βοηθήστε με, γιατί θα σκάσω!Τι κάνω λάθος;Η εφημερίδα γράφει:elgika@pegasus.grΠέστε μου:Πως πρέπει να το στείλω;

At Δευ Ιουλ 10, 01:49:50 πμ, elpida said...
elgalla ΙΣΩΣ κορίτσι μου, αλλά εδώ στο μπλογκ δεν θέλω να μιλάω συνέχεια γι΄αυτό.Ήδη το καταχράστηκα πολύ!Τα γεγονότα βλέπεις! Το κυκλάμινο του βουνού όταν ξεκίνησε δεν είχε στόχο την διαφήμηση αυτού του βιβλίου, ούτε να αποκαλύψω το όνομά μου. Προέκυψε. Καλό βέβαια, αλλά νιώθω ότι το πρόδωσα και θέλω σιγά σιγά να το επαναφέρω και να μιλάω και για άλλα θέματα.Ψυχολογία; Τυχερή!!! και η κόρη μου αυτό ήθελε και πέρασε Γαλλική. Τελειώνει τώρα, αλλά σκέφτεται ακόμα την ψυχολογία. Ίσως πάει του χρόνου. Θα δείξει!Κι εγώ για κοινωνική λειτουργός είχα δώσει, αλλά...Ψυχολόγα μου, πως την είδες την ψυχολογία μου σήμερα; Για κάνε μια ανάλυση να δω αν είσαι καλή μαθήτρια!

At Δευ Ιουλ 10, 02:25:00 πμ, silly blonde said...
Πολλά,πολλά συγχαρητήρια για το βιβλίο σου!Τα καλύτερα,πάντα επιτυχίες και εκδόσεις!:D

At Δευ Ιουλ 10, 02:48:04 πμ, elpida said...
Να είσαι καλά κορίτσι μου κι εσύ ότι επιθυμείς!Λες και γιόρταζα σήμερα! Μαζεύω ευχές, δίνω ευχές!Τα λουλούδια μου σας άρεσαν; Αυτό θέλω να μάθω!

At Δευ Ιουλ 10, 01:04:18 μμ, FunKy_MouToN said...
Μπράβο Kυκλαμινάκι...πολύ χαίρομαι!!!Έψαχνα σα τρελό χτές στις εφημερίδες αλλά δε βρήκα τίποτα...και το έθνος δε το πρόλαβα:((Η κριτική ήταν καλή;Τι έλεγε;Οι φωτογραφίες δεν ανοίγουν και δε μπορώ να δώ..:(

At Δευ Ιουλ 10, 01:06:42 μμ, sofi-k said...
Συγχαρητήρια ελπίδα!!!Και καλή συνέχεια!!!Πολύ χάρηκα!

At Δευ Ιουλ 10, 01:12:27 μμ, FunKy_MouToN said...
αα..άκυρο..είδα τι έγραψε ο/η panic room σε προηγούμενο πόστ...:)))

At Δευ Ιουλ 10, 05:26:12 μμ, simon says said...
Συγχαρητήρια Κατερίνα.Πολλά φιλιά από Θεσσαλονίκη.:Ο)

At Δευ Ιουλ 10, 07:21:11 μμ, apousia said...
Εύχομαι ολόψυχα γλυκιά elpida,να μην τελειώνουν ποτέ οι χαρές που θα παίρνεις!Κάθε σου μέρα,να είναι μια γιορτή!Και να μας κερνάς διαρκώς κείμενα ψυχής και λουλούδια...

At Δευ Ιουλ 10, 07:54:50 μμ, deadendmind said...
Συγχαρητήρια!!! Πολλές αγκαλιές λουλούδια και φιλιά!

At Δευ Ιουλ 10, 08:01:17 μμ, Anonymous said...
@anonymousΒρε Ελπίδα μου οι ανώνυμοι είναι...ανώνυμοι γιατί δεν εμφανίζονται. Πες τα ευχαριστώ εκεί που πρέπει, εγώ απλά σε ενημέρωσα για κάτι που έτυχε να διαβάσω. Κάποιος θα το έκανε ούτως ή άλλως, έχει σημασία ποιός το έκανε;

At Τρι Ιουλ 11, 12:03:32 πμ, elgalla said...
Κατερίνα μου, ψυχανάλυση του καφενείου (ή του μπλογκ, εν προκειμένω!)είναι αντιδεοντολογική!:Ο)Ωστόσο, καθαρά φιλικά, σε είδα πολύ χαρούμενη και δικαίως!Μακάρι πάντα να χαμογελάς και να κερνάς λουλούδια!

At Τρι Ιουλ 11, 02:12:13 πμ, elpida said...
προβατάκι μου γλυκό, το ξέρω ότι χάρηκες. Καλή πρόοδο κορίτσι μου και όλα τα όνειρά σου να πραγματοποιηθούν!Όταν λες δεν μεγαλώνουν, τι εννοείς; Για βόηθα με ρε προβατάκι.Πάνω που λέω έμαθα κι αυτό,όλο και κάτι άλλο ξεφυτρώνει.Έχω αρχίσει και απογοητεύομαι."Τώρα στα γεράματα... μάθε γέρο γράμματα!"Την ξέρεις την παροιμία;

At Τρι Ιουλ 11, 02:14:30 πμ, elpida said...
Sofi_kΞέρω καρδιά μου ότι χάρηκες!Κι εσένα σου εύχομαι όλα μα όλα τα όνειρά σου να γίνουν ΑΛΗΘΕΙΑ!

At Τρι Ιουλ 11, 02:20:52 πμ, elpida said...
ΣιμονΜόλις είδα το λυκάκι να τρέχει και την Θεσσαλονίκη που βγάζει τα καλύτερα παιδιά, μου βγήκε ένας αναστεναγμός! που δεν φαντάζεσαι!Άλλος αέρας αυτός!Μαίστρος ή Βαρδάρης;Εδώ είμαι για να χαρώ πολλές δικές σου χαρές και όλης της παρέας!Ευχαριστώ!Να είσαι καλά!Φιλιά και από Βόλο.

At Τρι Ιουλ 11, 02:24:07 πμ, elpida said...
απουσία μου, σήμερα ήθελα να φιλοσοφήσω "το πόσο κρατάει η χαρά", αλλά το απέφυγα. Προτίμησα τα χελωνάκια.Καλό βράδυ κορίτσι μου και ευχαριστώ για ΟΛΑ!

At Τρι Ιουλ 11, 02:28:19 πμ, elpida said...
eadendmindΠόσο τυχερή είμαι που σε γνώρισα και σένα και την παρέα! Να είσαι καλά! Θέλω να μαθαίνω και δικές σου χαρές! Να τις γράφεις! Να μην τις κρατάς κρυφές. Εντάξει;

At Τρι Ιουλ 11, 02:41:36 πμ, elpida said...
Ανώνυμε, για μένα έχει σημασία μεγάλη. Μ΄αρέσει να ανταποδίδω τη χαρά. Αλλά αν αυτός η αυτή δεν θέλει και καλύπτεται με μόνο ένα ευχαριστώ, εγώ το σέβομαι. Μακάρι να ήμασταν όλοι ανώνυμοι και να μοιράζαμε χαρά στον κόσμο, έτσι απλά! Θα το μάθαινα, αλλά όχι εκείνη τη στιγμή. Εδώ άλλοι την πήρανε, ειδικά γι΄αυτόν τον λόγο και δεν το είδανε! Θεώρησαν ότι τους λέω ψέματα!Μην την ψάχνεις! Θέλω να γίνω ανώνυμη σαν κι εσένα! Μπορείς να μου πεις πως;Να έχω κι ένα μαγικό ραβδάκι και να πραγματοποιώ όλα τα όνειρα του κόσμου! Μπορώ;

At Τρι Ιουλ 11, 02:49:05 πμ, elpida said...
elgalla καλώς την ψυχολόγο μου!Ναι κορίτσι μου, χθες ήμουν πολύ χαρούμενη. Ζω πάντα έντονα και την χαρά και την λύπη. Είμαι ή του ύψους ή του βάθους.Μόνο που η δική μου χαρά ανακατεύεται με την συγκίνηση και άλλα... και μπερδεύεται. Αλλά είναι ΧΑΡΑ! Χαρά δεν είναι μόνο το χαμόγελο. Έτσι δεν είναι; Ε! ψυχολόγα μου;

At Τρι Ιουλ 11, 08:04:24 πμ, elgalla said...
Έτσι είναι, αλλά το χαμόγελο ομορφαίνει κιόλας!Να, έτσι::Ο)

Σκόρπια ... 25

2008-11-14T23:31:00.002+02:00

Τρίτη, Ιούλιος 11, 2006

Ο Έντουαρτ και οι ζαβολιές του
Το τηλέφωνο για μαξιλάρι Η τσάντα δικιά τουΚατάληψη στην βαλίτσα της ΛέναςΚρύφτηκα καλά;Εμένα θα βλέπετε!Στην ντουλάπα του Τάσου
posted by elpida @ 7/11/2006 10:46:00 μμ 15 comments
15 Comments:
At Τρι Ιουλ 11, 11:05:05 μμ, elgalla said...
wow!Κούκλος ο Έντουαρντ!:Ο)

At Τρι Ιουλ 11, 11:30:28 μμ, elpida said...
Μόνο που δεν ζει πια....Ήθελα να βάλλω κι άλλο ποστ αλλά δεν το παίρνει. Το φόρτωσα πολύ φαίνεται. Μελαγχόλησα τώρα που σκάλιζα φωτογραφίες του. Μας λείπει πολύ! 14 ολόκληρα χρόνια κοντά μας. Σαν άνθρωπος! Μόλις Έφυγε η Μάννα πήρα τον Έντουαρτ.Μεγάλη γιατρειά και πάλι μεγάλη απουσία, που τώρα προσπαθεί να αναπληρώσει ο Ουντέζε, μα δεν είναι το ίδιο. (Είναι το ποστ χαρίζω σκυλί που δακώνει!)

At Τρι Ιουλ 11, 11:31:49 μμ, elpida said...
PROBATAKI! Η παραγγελιά σου!Με αγάπη!Και σε όλους σας!

At Τρι Ιουλ 11, 11:41:15 μμ, FunKy_MouToN said...
ΤΡΟΜΕΡΟΣ ΓΑΤΟΣΣΣΣ..με προσωπικότητα!!!..σνίφ..μου θύμησες τον δικό μου τον Ισίδωρο!Ακριβώς ίδιο χρώμα...μόνο με λιγότερη τριχούλα!Επίσης ίδιες σκανταλιές!Δυστυχώς ούτε εκείνος ζεί σήμερα...:((Είσαι φοβερή πάντως..κάθησες και σκανάρισες τόσες φωτος....σ'ευχαριστώ:))Μάκια;********

At Τετ Ιουλ 12, 12:06:56 πμ, elpida said...
Την φωτογραφία στο τηλέφωνο την έχουν όλα τα παιδάκια που πήγα στο σχολείο τους, με αφορμή το βιβλίο "Ιστορία που την έγραψαν παιδιά".(Ηταν θεατής και ο Έντουαρτ). Τον αγάπησαν και τα παιδιά. Ακόμα με ρωτάνε: "Κυρία Κατερίνα, τι κάνει ο Έντουαρτ;"Συχνά λέω "καλά", μην τα πληγώσω...

At Τετ Ιουλ 12, 12:09:49 πμ, elgalla said...
Κρίμα....:Ο(

At Τετ Ιουλ 12, 12:23:55 πμ, FunKy_MouToN said...
Eμένα μου αρέσει πολύ εκεί που είναι στη σακούλα και εκεί που προσπαθέι να μπεί στο κουτί(;).Όπου δούν κουτιά πάντα χώνονται...αφασία!:)Ζεί καλέ ο γατούλης!Μα καλά δεν τον βλέπεις στις καρδιές τους;Νιάοοου(εεε..συγνώμη μπε!)

At Τετ Ιουλ 12, 12:34:49 πμ, elgalla said...
A, ρε funky!Τον βλέπω, τον βλέπω!Αλλά δεν παύει να είναι κρίμα.υ.γ. τώρα, δηλαδή, αν εγώ κάνω "γαβ" (ή μήπως αουουουουουουουουουουού;)θα τρομάξεις;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

At Τετ Ιουλ 12, 12:48:44 πμ, FunKy_MouToN said...
sure..:(υ.γ(κοίτα με τα σκυλιά τα πάμε μια χαρά όταν μας βγάζουν να βοσκήσουμε...τώρα με τους λύκους..έχουμε πρόβλημα!Αλλά επειδή εγώ φυσικά είμαι έξεπρτ στις μεταμφιέσεις δε μου κάνουν τιποτα...μπροοοουυυ)υ.γ2(να...το κτήνος μέσα μου)υ.γ3(νομίζω χρειάζομαι επειγόντως ξεκούραση)Καλιιηνύχτα σιας!!ΜΟύκια!

At Τετ Ιουλ 12, 12:51:12 πμ, FunKy_MouToN said...
Kατερίνα σόρι ..σου τρελάναμε το σπιτι..Elgalla..προτείνω msn next time..see ya!

At Τετ Ιουλ 12, 01:09:11 πμ, elpida said...
ΠροβατάκιΜ΄αρέσει να γεμίζει παιδιά στο σπίτι μου! χαρά μου!Μ΄αρέσει που το χάρηκες. Σκανάρισα κι άλλες, αλλά δεν έρχονται. Άλλη φορά. Ο Έντουαρτ μπορεί να έχει και 1000 φωτογραφίες!

At Τετ Ιουλ 12, 01:28:07 πμ, Johny B.Good said...
Γάτος ο ΄Εντουαρντ !

At Τετ Ιουλ 12, 01:50:38 πμ, elpida said...
Καλώς τον τζόνυ! Ήταν πολύ γάτος!

At Τετ Ιουλ 12, 05:43:48 μμ, deadendmind said...
Ωωωω, τι κούκλος γατούλης! Λυπάμαι που δεν είναι μαζί σου πια...

At Δευ Ιουλ 17, 11:17:25 πμ, ralou said...
Χριστέ μου!Πως μου ξέφυγε αυτό το ποστ;Τι υπέροχο πλάσμα!elpida,όπως λέω συνήθως, κάθε γάτα που χάνω φαίνεται να παίρνει μαζί της ενα κομμάτι από την καρδιά μου. Ομως ποτέ μα ποτέ δεν θα το χρησιμοποιούσα ποτέ αυτό σαν λόγο για να μην ζω μαζί τους.Εζησε 14 χρόνια ε;Ναξερες ποσο λαχταράω για τον Μερλιν μου που τώρα είναι στα 10.

Τρίτη, Ιούλιος 11, 2006

Ο Έντουαρτ φλερτάρει

Με φωνάζειΚαι την καλώ σε γεύμα
posted by elpida @ 7/11/2006 10:37:00 μμ 2 comments
2 Comments:
At Τρι Ιουλ 11, 11:42:24 μμ, FunKy_MouToN said...
Καζανόβας ο Έντουαρτ!

At Τετ Ιουλ 12, 01:11:37 πμ, elpida said...
Ήταν! Στο χωριό ειδικά έκαιγε καρδιές!

Σάββατο, Ιούλιος 15, 2006

Πέτρες που μιλάνε.....

Δώρο σε έναν φίλο μου παραμυθά!Έχω έντωπίσει δυο παραλίες που οι πέτρες μου μιλάνε. Μία είναι αυτή στον Βόλο που οι πέτρες έχουν τρύπες και μιλάνε με γκριμάτσες.Η άλλη είναι στο Πήλιο κι εκεί οι πέτρες είναι πίνακες ζωγραφικής! Εκείνες έχουν φιγούρες, είναι χρωματιστές και μοναδικές! Όταν πάω εκεί για μπάνιο θα σας φέρω και αμέσως θα τις πάω πάλι στον φυσικό τους χώρο.Σήμερα ήμουν βιαστική και δεν είχα χρόνο να διαλέξω καλύτερες. Ελπίζω να σας αρέσουν!
posted by elpida @ 7/15/2006 09:52:00 μμ 3 comments
3 Comments:
At Σαβ Ιουλ 15, 10:53:28 μμ, FunKy_MouToN said...
Aπίστευτες!!Λές και φωνάζουν είναι!

At Κυρ Ιουλ 16, 11:38:04 μμ, Anonymous said...
Απίστευτο! Σ' αυτό το "ποστ" μόνο ένα σχόλιο; Τέλος πάντων και για να μη λέω μεγάλα λόγια ενώ ο κόσμος καίγεται τριγυρω και αλλού και κοντά και μακριά, μόνο ενός τράβηξαν το μάτι αυτά τα πέτρινα αλλά και εκφραστικά πρόσωπα;μια κάποια

At Παρ Αυγ 11, 10:55:31 μμ, elpida said...
Μια κάποια, μα ποιά κάποια;....

Τρίτη, Ιούλιος 11, 2006

Ο Έντουαρτ φοβάται το ποντίκι
το κοιτάζει και φεύγει....
posted by elpida @ 7/11/2006 10:30:00 μμ 2 comments
2 Comments:
At Τρι Ιουλ 11, 11:43:32 μμ, FunKy_MouToN said...
Φοβιτσιάρης όμως..:Ρ

At Τετ Ιουλ 12, 01:17:21 πμ, elpida said...
Είχε αποβλακωθεί απ΄το μέσα. Ήταν του σαλονιού γάτος. Με κορδονάκι τον έβγαζα βόλτα, γιατί γέμιζε το μαλλί του και δεν του άρεσε το μπάνιο καθόλου. Όταν τον κούρευα μελαγχολούσε. Και τα δυο δεν γίνονταν.Και ελευθερία και μακρύ μαλλί. Άσε που κοιμόταν πάντα στο μαξιλάρι μου και έπρεπε να είναι καθαρός.Πέρα που μπορούσες να τον δεις στα πιο απίθανα σημεία.

Τρίτη, Ιούλιος 11, 2006

Η κυρία Σούλα και τα χελωνάκια της

Συνέντευξη
Δευτέρα 24 Οκτώβρη 2005 (μεσημέρι στο σπίτι της)
-Κατερίνα : Κυρία Σούλα σ΄ευχαριστώ πολύ που δέχτηκες να φωτογραφήσω τα χελωνάκια σου και να μιλήσουμε γι΄αυτά.-Κ. Σούλα : Κι εγώ σ΄ευχαριστώ.-Κατερίνα : Ας τα πάρουμε από την αρχή. Πως αποφάσισες να πάρεις χελώνα στο σπίτι σου ;-Κ. Σούλα : Έτσι αυθόρμητα. Πριν εννιά χρόνια την βρήκα στον δρόμο και την πήρα στην αυλή μου. Δεν ήξερα αν είναι αρσενικό θηλυκό, αλλά εγώ την ονόμασα «Μήτσο».-Κατερίνα : Και μετά του πήρες μια δεύτερη για παρέα;-Κ. Σούλα : Μετά από δύο χρόνια βρήκαν την άλλη τα παιδιά στο οικόπεδο που έπαιζαν και μου την έφεραν στην αυλή. Μάλιστα το καβούκι της ήταν χτυπημένο από αυτοκίνητο. Να ! Κοίτα!-Κατερίνα : (ενώ συγχρόνως φωτογράφιζα) Δηλαδή η μία είναι εννέα ετών και η άλλη εφτά ;-Κ. Σούλα : Όχι! έτσι μεγάλες ήταν. Τόσα χρόνια τις έχω εγώ. Το καβούκι του Μήτσου είναι πιο γέρικο. Αυτές ζούνε πολλά χρόνια, αλλά εγώ δεν ξέρω πόσο χρονών είναι η καθεμιά.-Κατερίνα : Και μετά; Πως έγιναν ζευγάρι;-Κ. Σούλα : (εδώ χαμογέλασε ντροπαλά) Εμείς δεν ξέραμε ότι είναι ζευγάρι. Μια μέρα όμως ακούσαμε ένα παράξενο θόρυβο και είδαμε τις δύο χελώνες να ζευγαρώνουν. Τότε τρέξαμε μάλιστα και τις φωτογραφήσαμε.....-Κατερίνα : Και πως ήταν; Πού είναι η φωτογραφία; Θα μου την δείξεις;-Κ. Σούλα : Ε!.. Πως ήτανε; (ντροπαλά)-Κατερίνα : (χαμογελαστή) έλα! Πες μου! Η μία ανάποδα ή μία πάνω στην άλλη;-Κ. Σούλα : Το δεύτερο...-Κατερίνα : Για φαντάσου! Θα μου την δείξεις σε παρακαλώ πολύ ;-Κ. Σούλα : Δεν την έχω Κατερίνα μου. Μου την πήρε μία φίλη μου. Θα της την ζητήσω και θα σου την δείξω άλλη μέρα.-Κατερίνα : Ωραία ! Σ΄ ευχαριστώ! Πάμε παρακάτω. Πες μου για τις γέννες. Κάθε χρόνο γεννάνε;-Κ. Σούλα : Τα τελευταία χρόνια, ναι. Γεννάνε από 3 έως 5 αυγά κάθε φορά. Ποτέ δεν έχω δει περισσότερα. Το θηλυκό γεννάει αυγά που είναι σαν της κότας, λίγο πιο μικρά, αλλά στρογγυλά, άσπρα ή λίγο πιο σκούρα. Τέλος Μάη με αρχές καλοκαιριού γίνεται το ζευγάρωμα. Μετά γεννάει τα αυγά στο χώμα, τα σκεπάζει μόνη της με χώμα και μετά, τέλος οι υποχρεώσεις της χελώνας. Αυτά από την ζέστη επωάζουν μέσα στο χώμα όλο το καλοκαίρι και αρχές Σεπτέμβρη γεννιούνται. Τα μικρά χελωνάκια μόλις γεννηθούν ψάχνουν για φαγητό. Τρελαίνονται για μαρούλια. Τρώνε χορταράκια από τον κήπο, ότι βρούνε.-Κατερίνα : Δηλαδή η μαμά χελώνα δεν τα ταΐζει ;-Κ. Σούλα : Όχι, είναι έτοιμα με το που γεννιούνται και βρίσκουν μόνα τους την τροφή.-Κατερίνα : Δεν είναι επικίνδυνο να βγούνε στον δρόμο ;-Κ. Σούλα : Είναι. Για αυτό έχω βάλει αυτά τους τσιμεντόλιθους γύρω-γύρω από το παρτέρι. Τα προσέχω κιόλας. Τα μεγαλύτερα βγαίνουν και τα προλαβαίνω. Έχουν καταλάβει ότι τα φροντίζω και ότι τα αγαπάω.-Κατερίνα : Είδα πως απλώνονταν στα χέρια σου πριν που τα φωτογραφίζαμε. Μόνο εσένα δεν φοβούνται ;-Κ. Σούλα : Όχι. Γνωρίζουν όλη την οικογένεια. Μόνο με τους ξένους κρύβονται στο καβούκι τους.-Κατερίνα : Αλήθεια κ. Σούλα, τους έχεις δώσει ονόματα ;-Κ. Σούλα : Όχι όλα. Μόνο το πρώτο τον Μήτσο κι ένα άλλο που έτρεχε πολύ και το ονομάσαμε Κεντέρη. Κι άμα είναι θηλυκό.... δεν πειράζει.-Κατερίνα : Όταν ξανά ΄ρθω θέλω να βαφτίσω κι εγώ ένα. Θα μ΄αφήσεις ;-Κ. Σούλα : Ναι, αν τα βρεις έξω.-Κατερίνα : Γιατί ; Που θα πάνε ;-Κ. Σούλα : Τέλος Οκτωβρίου δεν θα ξέρει κανείς που είναι. Μέχρι τέλους Φεβρουαρίου αρχές Μάρτη που θα βγουν. Σκάβουν στο χώμα και μπαίνουν μέσα. Τα παρτέρια δεν τα σκαλίζω ποτέ, μην τα χτυπήσω κατά λάθος. Μια φορά πήγα να φυτέψω ένα λουλούδι κι έσπασα τρία αυγά. Στενοχωρήθηκα πολύ τότε.-Κατερ : Το φαντάζομαι. Εκτός από τα μαρούλια τι άλλο τους αρέσει;-Κ. Σούλα : Τρελαίνονται για το νερό. Το καλοκαίρι τα βάζω κάτω από την βρύση με τις ώρες.-Κατερίνα : Και πως καταλαβαίνεις ότι τους αρέσει;-Κ. Σούλα : Βγάζουν το κεφάλι και κάθονται, δεν κρύβονται.-Κατερίνα : Πες μου κι άλλα κ. Σούλα, πες μου.-Κ. Σούλα : Τι άλλο να σου πω; Δεν θυμάμαι κάτι περισσότερο αυτή την στιγμή, μόνο ότι κάθε πρωί μαζεύονται γύρω μου και περιμένουν να τους δώσω μαρούλια.-Κατερίνα : Τι ώρα κ. Σούλα μου;-Κ. Σούλα : Οκτώ με οκτώμισι.-Κατερίνα : Α ! ξυπνάνε πολύ πρωί. Αν και δύσκολα ξυπνάω πρωί, θα έρθω μια μέρα να τα δω και να τα φωτογραφίσω. Σ΄ευχαριστώ πολύ για την συνέντευξη κ. Σούλα μου. Μου έδωσες μεγάλη χαρά. Μόλις βγουν οι φωτογραφίες θα σου τις φέρω.-Κ. Σούλα : Εγώ σ΄ευχαριστώ.Την μέρα που πήγα τις φωτογραφίες στην κυρία Σούλα, τα χελωνάκια είχαν κρυφτεί στο χώμα. Μόνο τρία είχαν μείνει έξω. Έτσι περιμένω την άνοιξη να τα φωτογραφήσω πάλι όλα μαζί.Μια άλλη μέρα βρήκα τον κ. Νίκο κι ήταν πολύ χαρούμενος. Είχε δει τις φωτογραφίες και του άρεσαν. «Μπράβο, μπράβο» μου είπε.«Να γράψεις κι ότι μια μέρα με πήρε τηλέφωνο και έκλαιγε. Εγώ φοβήθηκα. Το μυαλό μου πήγε στα παιδιά. Κάτι έπαθαν τα παιδιά, σκέφτηκα. Όταν κατάφερε να μου μιλήσει, μου είπε ότι είχαν σπάσει κάτι αυγά από τις χελώνες! Τόση αγάπη!»Εγώ του απάντησα ότι θα το γράψω σίγουρα. Θα ήταν τότε που ήταν κρυμμένα στο χώμα και δεν ήξερε και ήθελε να φυτέψει ένα λουλούδι.
posted by elpida @ 7/11/2006 12:53:00 πμ 15 comments
15 Comments:
At Τρι Ιουλ 11, 01:22:49 πμ, elpida said...
Είναι απ΄το "Στιγμές ζωης- στιγμέςψυχής". Πέρασε η άνοιξη, ήρθε και το καλοκαίρι κι εγώ δεν πήγα να δω την κυρία Σούλα και τα χελωνάκια της. Ίσως το φθινόπωρο που θα αυξηθεί η οικογένεια και ίσως τότε έχω και καλύτερη φωτογραφική μηχανή.

At Τρι Ιουλ 11, 03:20:56 πμ, elpida said...
Παιδιά απόψε θα ξαπλώσω "νωρίς". Συγχωρείστε με που δεν σας επισκέφτηκα. Άρχισαν τα "εντατικά" για να ετοιμαστεί το σπίτι στο χωριό και δεν προλαβαίνω. Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα και ζητώ κατανόηση. Καλοκαίρι είναι, θα περάσει! Όσοι φύγουν για διακοπές, καλά να περάσουν! Εγώ όταν είμαι Βόλο και μπορώ,γιατί περιμένω και μουσαφιρέους, έστω και για λίγο θα μπαίνω.Φιλιά σε όλους σας.Καλά να περνάτε!Κι όσοι έχετε χρόνο, συμπληρώστε όποια ερώτηση θέλετε απ΄το λεύκωμα που είναι στον Μάιο.Πολύ θα το χαρώ!

At Τρι Ιουλ 11, 03:30:13 πμ, elpida said...
Έχει και λίγες ερωτήσεις στον Ιούνιο.

At Τρι Ιουλ 11, 11:36:22 πμ, deadendmind said...
Καλημέρα Κατερίνα! Τι όμορφη ιστορία με τις χελώνες! Εδώ που μένω (Πεντέλη) βρίσκω συχνά χελώνες αλλά δεν έχω κρατήσει ποτέ καμία. Καμιά φορά τις βρίσκω στο δρόμο και τις βάζω κάπου να μην τις χτυπήσει αυτοκίνητο και καμιά φορά τις παίρνω μαζί μου και τις αφήνω στον κήπο, αλλά ποτέ δεν μένουν. Τις αγαπάω πολύ τις χελώνες. :-)

At Τρι Ιουλ 11, 12:33:30 μμ, elgalla said...
Καλημερούδια!Έσκασα χαμόγελο με την ιστορία σου. Πάντα είχα την υποψία ότι οι χελώνες είναι σοφές και κατέχουν όλα τα μυστικά του κόσμου αλλά δε μας αποκαλύπτουν τίποτα...μάλλον θ' αργήσω ακόμη να μεγαλώσω!:ο)

At Τρι Ιουλ 11, 03:02:39 μμ, FunKy_MouToN said...
Yπέροχες οι χελωνίτσες!Πολύ πλάκα έχουν εκεί που είναι όλες μαζί...η χελωνοοικογένεια:)Έχω και γω μια στο παλιό μας κήπο...το θυμάμαι όταν είμασταν μικρά που παίζαμε μπάλα,ερχόταν και μας μάσαγε τα παπούτσια...τι μανία και αυτή...φαίνεται ήθελε να παίξει μαζί μας:))Γατούλες έχεις;υ.γ(elgalla...Πάντα είχα την υποψία ότι οι χελώνες είναι σοφές και κατέχουν όλα τα μυστικά του κόσμου αλλά δε μας αποκαλύπτουν τίποτα...μάλλον θ' αργήσω ακόμη να μεγαλώσω!....πολύ όμορφο..:))

At Τρι Ιουλ 11, 04:40:14 μμ, elgalla said...
funkyευχαριστώ (κοκκίνισμα), είναι που ξυπνάει το πεντάχρονο μέσα μου!:Ο)

At Τρι Ιουλ 11, 05:34:28 μμ, FunKy_MouToN said...
@elgalla..καλά κάνει!!!Ελπίζω έτσι να μείνει..:))

At Τρι Ιουλ 11, 08:39:24 μμ, elpida said...
daeadendmindΧαίρομαι που αγαπάς και προστατεύεις τις χελώνες που βρίσκεις. Αυτό δείχνει χαραχτήρα.Είναι ταξιδιάρικες οι χελώνες. Θέλουν να φεύγουν. Η κυρία Σούλα τις έχει κάνει κατοικίδια και αυτό είναι που με εντυπωσίασε. Τις έχει στην αυλή της, στο σπίτι της, στον Βόλο!

At Τρι Ιουλ 11, 08:41:26 μμ, elpida said...
engallaΕδώ δε μεγάλωσα ακόμα εγώ κορίτσι μου, που είμαι 46 χρονών! θα μεγαλώσεις εσύ; Μείνε εκεί που είσαι, όσο πιο πολύ μπορείς!

At Τρι Ιουλ 11, 08:45:11 μμ, elpida said...
προβατάκι μου, χάρηκα που σ΄αρέσουν! Έχω και φωτογραφίες με γατάκια. Σιγά-σιγά. Μη μου βιάζεσαι.Χαίρομαι για τον διάλογο με την elgalla.Έχετε την ίδια ηλικία, μενετε και στην Αθήνα! Τυχερές!

At Τρι Ιουλ 11, 09:02:51 μμ, elgalla said...
Ουφ!Μόλις τέλειωσα με το λεύκωμά σου!Εξαντλήθηκα!

At Τρι Ιουλ 11, 11:11:02 μμ, elpida said...
elgalla moy,σοβαρά μιλάς; Όλο βρε κορίτσι; Πότε θα διαβάσεις; Πω! Πω! στεναχωρέθηκα τώρα. Δεν ήταν βιαστικό ρε κορίτσι μου! Εκεί είναι αυτό. Διάβασε! Θα σε χρειαστώ για ψυχολόγο! Θα είμαι η πρώτη σου πελάτισσα! Έχω καλό ποδαρικό. Συγνώμη κορίτσι μου! Έπρεπε να το σκεφτώ ότι κάποια παιδιά γράφετε. Αλλά και συ...!Εύχομαι να γράφεις καλά!Πολλά φιλιά και σ΄ευχαριστώ!Θα τα διαβάσω.

At Τρι Ιουλ 11, 11:24:35 μμ, elgalla said...
Όχι, όχι!Παρανόησις!:Ο)Εγώ δε γράφω!Από Σεπτέμβρη, λύθηκε το θέμα και τώρα δίνουν εξετάσεις μόνο οι επί πτυχίω, οπότε μην τρως τσάμπα στεναχώρια, Κατερίνα μου!

At Τετ Ιουλ 12, 01:21:40 πμ, elpida said...
elgallaΧάρηκα! Άρα έχεις χρόνο και μπορείς να με βοηθήσεις σε κάτι απορίες που έχω; Πώς θα γίνει όμως; Αν δεν έχω διεύθυνση, ούτε ιμέηλ μπορώ να στείλω.

Σκόρπια ... 24

2008-11-14T23:22:00.000+02:00

Σάββατο, Ιούλιος 15, 2006

Κίτρινο γιασεμί!

Η γειτόνισσά μου έχει κίτρινο γιασεμί! Έλειπε εκείνη, αλλά εγώ έκλεψα δυο κλωναράκια για να τα χαρίσω στην απουσία μου και σε σας, με αγάπη!
posted by elpida @ 7/15/2006 04:25:00 μμ 10 comments
10 Comments:
At Σαβ Ιουλ 15, 04:43:40 μμ, elgalla said...
Τι όμορφο που είναι!Το σχολείο μου (πρώην σχολείο μου) είναι πνιγμένο στα γιασεμιά!Μπλε, όμως, απ'αυτά που δε μυρίζουν...:Ο(Καλό μεσημέρι!

At Σαβ Ιουλ 15, 05:21:59 μμ, elpida said...
Ούτε αυτά μυρίζουν ελγκάλλα μου, αλλά είναι όμορφα. Το λευκό αγριογιασεμί όμως, είναι πρώτο!Καλό απόγευμα, φιλάκια!

At Σαβ Ιουλ 15, 08:03:30 μμ, dr.Uqbar said...
Κατι τετοια κανεις ... και μας σκλαβωνεις!

At Σαβ Ιουλ 15, 09:56:12 μμ, sofi-k said...
Πολλά φιλιά ελπίδα μου!!!Όταν ήμουν μικρή, στο σχολείο, μας είπαν να μην προτιμάμε τα κίτρινα λουλούδια, γιατί, λέει, είναι το χρώμα του μίσους!Τι ανόητοι άνθρωποι...

At Σαβ Ιουλ 15, 10:15:38 μμ, FunKy_MouToN said...
Aθώα απορία:Σε πόσα χρώματα βγαίνουν..; :Ρ

At Σαβ Ιουλ 15, 10:26:50 μμ, elpida said...
dr.ugbarΕσένα τι σου αρέσει να σου χαρίσω;Κι εσείς μ΄έχετε σκλαβώσει! Όλοι σας!

At Σαβ Ιουλ 15, 10:28:26 μμ, elpida said...
σόφη μου, πολλά φιλάκια! Το κίτρινο λένε είναι το χρώμα της περιφρόνησης. Στα λουλούδια όμως, δεν το δέχομαι!

At Σαβ Ιουλ 15, 10:30:40 μμ, elpida said...
Προβατάκι μου, εγώ ήξερα μόνο τα άσπρα. Σήμερα είδα τα κίτρινα και η ελγκάλλα λέει ότι υπάρχουν και μπλε!Τι να σου πώ; Μπορεί να υπάρχουν και ροζ!

At Κυρ Ιουλ 16, 12:31:44 μμ, elgalla said...
Α, για ροζ δεν ξέρω, πάντως μπλε (για την ακρίβεια έχουν ένα περίεργο μπλε-μοβ χρώμα)υπάρχουν!

At Κυρ Ιουλ 16, 01:48:48 μμ, apousia said...
Να πω ξανά και πάντα Ε Υ Χ Α Ρ Ι Σ Τ Ω !

Σκόρπια ... 23

2008-11-14T23:18:00.002+02:00

Σάββατο, Ιούλιος 22, 2006

Γιατί η πραγματικότητα διαφέρει πολύ απ΄το όνειρο;

posted by elpida @ 7/22/2006 01:26:00 πμ 21 comments
21 Comments:
At Σαβ Ιουλ 22, 02:00:03 πμ, Sailor said...
Γιατί το όνειρο είναιη εικονική πραγματικότητα τηςζωής, που θα θέλαμε να ζήσουμε.όμορφα είναι τα όνειρααλλά δεν είναι η πραγματικότηταπαραμένουν πάντα όνειρακαι αν κάποια στιγμή σταματήσειςνα βλέπεις όνειρα, χάνεις τον κόσμο και όλα σου φαίνονταιδιαφορετκά γιατί επέστρεψεςστην καθημερινότητα της πραγματικότητας της πραγματικήςζωής που πρέπει να ζεις χωρίςόνειραόλοι μας έχουμε όνειραοχι για να τα βλέπουμε όμωςστον ύπνο μαςαλλά για να τα πραγματοποιούμεστη πραγματικότητα της ζωής.Καλό σου πρωινόμε καφεδάκι ζεστό Ελληνικό

At Σαβ Ιουλ 22, 12:18:18 μμ, Markos said...
Μα δεν διαφέρει.Εμείς θέλουμε και τη βλέπουμε διαφορετική!Καλό μεσημέρι

At Σαβ Ιουλ 22, 05:23:24 μμ, elpida said...
Γειά σου sailor! Καλά τα λες!Εγώ χθες αναρρωτιέμουν γιατί κάποια όνειρα (όχι ύπνου)όταν πραγματοποιούνται, γιατί διαφέρουν τόσο πολύ απ΄το όνειρο; Π.χ.Λες θα πάω ένα ταξίδι, πας και δεν το ευχαριστιέσαι όσο το φανταζόσουν.Λες θά ΄θελα "εκείνο", κι όταν το "εκείνο" γίνεται, δεν είναι τίποτα!Καλό απόγευμα!

At Σαβ Ιουλ 22, 05:24:16 μμ, elpida said...
marko έτσι λές; Μακάρι!

At Σαβ Ιουλ 22, 05:26:17 μμ, sofi-k said...
Διαφέρει, αλλά δεν είναι κακό!Έτσι έχουμε κάτι να πιανόμαστε στις μαύρες μας, κάτι να ελπίζουμε, κάτι να περιμένουμε...

At Σαβ Ιουλ 22, 05:26:49 μμ, sofi-k said...
Ελπίδα μου πολλά φιλιά!Ελπίζω να είσαι καλά!!!

At Σαβ Ιουλ 22, 06:18:00 μμ, elgalla said...
"Όσα η αγάπη ονειρεύεταιΤ' αφήνει όνειρα η ζωήΜα όποιος στ'αλήθεια ερωτεύεταιΚάνει τον πόνο προσευχή, βαρκούλα κάνει το φιλίΚαι ξενιτεύεται..."Αλκίνοος Ιωαννίδης

At Σαβ Ιουλ 22, 06:39:27 μμ, In Silence said...
Το όνειρο είναι το φίλτρο μέσα από το οποίο φιλτράρουμε την πραγματικότητα με τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορούμε να ταιριάξουμε μέσα της. Γιατί διαφέρει η πραγματικότητα από το όνειρο; Μα για να μπορούμε να τα ξεχωρίσουμε!Κι όταν πραγματικότητα και όνειρο δε θα διαφέρουν πια, τότε ίσως να έχουμε αγγίξει την ευτυχία.Τα κοινά όνειρα είναι τα πιο σπουδαία. Αυτά που ονειρεύονται την Ειρήνη και την Υγεία για όλους.

At Σαβ Ιουλ 22, 07:30:06 μμ, elpida said...
Κι εσύ σόφη μου να είσαι καλά και όλα τα όνειρά σου να γίνουν αληθινά! Όπως ακριβώς τα φαντάστηκες! Όχι κατά προσέγγιση...

At Σαβ Ιουλ 22, 07:35:54 μμ, elpida said...
elgalla moy, αυτό αφορά τον έρωτα και την ηλικία σας. Εμένα δεν με πιάνει τώρα. Εγώ μιλάω για άλλα όνειρα που τα κάνεις μια ζωή κι όταν με δυσκολία καταφέρνεις να τα πραγματοποιήσεις, δεν παίρνεις την ευτυχία που φανταζόσουν. Πως λες απόψε θα πάω σε μια συναυλία και θα περάσω υπέροχα και μετά γυρίζεις με κατεβασμένα τα αυτιά;Κάτι τέτοιο να πούμε!Φιλάκια πολλά! Είμαι εδώ σήμερα και μπαινοβγαίνω στην παρέα για ανάσες!

At Σαβ Ιουλ 22, 07:38:55 μμ, elpida said...
in silenceΑ!.... στην ευτυχία καταλήγουμε!Και που είναι αυτή; Ποιό λεωφορείο πάει κατά κει; Μήπως βάρκα ή αεροπλάνο;

At Σαβ Ιουλ 22, 09:58:25 μμ, Sailor said...
Γειά σου Ελπίδαμε τα λεωφορεία και της βάρκες,όταν δρομολογηθούν να μην ξεχάσειςνα με ειδοποιήσηςνα πάμε παρέα για την ευτυχίαγιατί θέλω να εχώ παρέα μου τηνΕλπίδα.καλό σου βράδυ όμορφομε χαμόγελο γλυκόδροσερό καλοκαιρινό

At Σαβ Ιουλ 22, 10:57:47 μμ, elpida said...
Μην Ανησυχείς σαιλόρ! Με τα πόδια θα πάμε όλοι μαζί και θα την βρούμε σίγουρα! Τα λεωφορεία βογγούν στην ανηφόρα, βάρκες δεν πάνε, τα αεροπλάνα, παίζεται αν θα βρουν πάρκιν.Για σιγουριά, όταν την εντωπίσουμε, πάμε με τα πόδια!

At Κυρ Ιουλ 23, 12:02:13 πμ, apousia said...
Το όνειρο είναι η πραγματικότητα που δεν έχουμε,η πραγματικότητα που ονειρευόμαστε...Θα συμφωνήσω με τον sailor.Μα δες και η in silence,μας δίνει και την ιδανική εκδοχή!Μακάρι elpida μου,να γίνει πράξη σε σένα,τα όνειρά σου και η καθημερινότητά σου,να ταυτίζονται!Σ'αγαπώ πάντα!

At Κυρ Ιουλ 23, 12:19:34 πμ, elpida said...
Κι εγώ σ΄αγαπώ πάντα κορίτσι μου!Μακάρι! Όλος ο κόσμος απουσία μου!Κι εσύ που το αξίζεις!Φιλιά πολλά! Καλό βράδυ!

At Κυρ Ιουλ 23, 02:38:29 μμ, Justelene said...
Ή αλλιώς.."Why is so far the dream from my reality?" (Εlectric Dimension)..

At Κυρ Ιουλ 23, 11:51:17 μμ, elpida said...
justeleneΝα ήξερα και Αγγλικά, καλά θα ήτανε!

At Δευ Ιουλ 24, 04:34:06 μμ, sofi-k said...
Σημαίνει ελπίδα μου: γιατί να είναι τόσο μακριά το όνειρο από την πραγματικότητά μου...;ο)

At Δευ Ιουλ 24, 10:56:13 μμ, elpida said...
Ευχαριστώ σόφη μου, για την μετάφραση. Πολύ σοφά λόγια!

At Τρι Ιουλ 25, 11:14:50 μμ, Little A said...
Διαφέρουν.... διαφέρουν ίσως γιατί τα όνειρα τα σκεφτόμαστε, τα πλάθουμε ιδανικά. Ενώ η πραγματικότητα σπάνια είναι έτσι. Ίσως πάλι να διαφέρουν επειδή δεν κάνουμε τα πάντα για να τα πραγματοποιήσουμε. Ακόμα κ αν το κάνουμε, μπορεί κ τότε πάλι να μας λείπει κάτι άλλο. Ίσως γι' αυτό όταν τα πραγματοποιούμε να μην μας δίνουν την χαρά που αναμέναμε.Ναι, ίσως όταν δεν διαφέρουν κ τόσο πολύ να έχουμε κάνει ένα βήμα προς την ευτυχία.... πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε κιόλας αυτό όμως! Συνηθίζουμε άλλωστε να είμαστε ανικανοποίητοι κ άπληστοι νομίζω.Ίσως αν το καλοσκεφτούμε, σε ορισμένα θέματα να μην διαφέρουν κ τόσο. Πρέπει όμως κ τότε να παλέψουμε για να τα κρατήσουμε έτσι.

At Τετ Ιουλ 26, 11:45:38 μμ, elpida said...
little aΜια χαρά το ανέπτυξες! Είναι λίγο απ΄όλα μάλλον.Μερικές φορές μπορεί να το θεωρούμε όνειρο μακρυνό, μα στην πορεία μπορεί να αποδειχτεί και εφιάλτης... Άστο να πάει!

Τετάρτη, Ιούλιος 19, 2006

Η ανακάλυψη και το δώρο της sevarose!

Αυτό θα πει blog!Συνεργασία, φιλία, εκτίμηση, ευχές, αλήθειες, δώρα και όχι μόνο! Η καλή μου sevarose όταν είδε το προηγούμενο ποστ με τις πέτρες που μιλάνε, θέλησε να μου χαρίσει τον δικό της θησαυρό που ανακάλυψε στην Ρόδο και μου τον έστειλε για να σας τον χαρίσω εγώ!Καλή μου sevarose η κίνησή σου αυτή δείχνει ξεχωριστό χαραχτήρα ανθρώπου. Σε συγχαίρω πρώτα γι΄αυτό που είσαι και μετά για την ανακάλυψή σου!Όντως μοιάζει με τοτέμ, πέτρες με άμμο ενωμένες παράξενα, μόνο που εγώ μη έχοντας στοιχειώδης γνώσης χειρισμού του υπολογιστή, δεν το μετέφερα σωστά.Ήθελα όμως να τιμήσω την απλόχερη προσφορά σου!Γι΄αυτό βάλ΄το κι εσύ στις σωστές του διαστάσεις και χρώματα, γιατί εγώ μη ξέροντας, το αδίκησα και είναι κρίμα!Μετέφερα όμως σίγουρα σωστά, ότι μια κοπέλα δίνει απλόχερα τους θησαυρούς της...Εύχομαι κορίτσι μου, την επόμενη φορά να ανακαλύψεις "θησαυρό" αν και τον έχεις μέσα σου!Σ΄ευχαριστώ από καρδιάς!Με συγκίνησες πολύ!Να είσαι καλά κι εσύ και η οικογένειά σου!Κι όλοι οι άνθρωποι που αγαπάς και όλος ο κόσμος!
posted by elpida @ 7/19/2006 12:07:00 πμ 5 comments
5 Comments:
At Τετ Ιουλ 19, 12:49:29 πμ, apousia said...
Πραγματικά υπέροχο και ξεχωριστό!Να ευχαριστήσουμε κι εμείς την sevarose,για το όμορφο δώρο προς εσένα,και μέσω εσού,σε όλους εμάς που σε αγαπάμε!Σε φιλώ γλυκιά μου!

At Τετ Ιουλ 19, 04:27:45 μμ, sevarose said...
..elpida μου πω πω...κοκκίνησα με τα τόσα καλά σου λόγια, σε ευχαριστώ ...Την πέτρα αυτή δεν την βρήκα εγώ - να το διευκρινήσω- αλλά η μικρή μου εξάχρονη κόρη !Έχουμε μανία οικογενειακώς με την συλλογή παράξενων πετρών αλλά και άλλων μικρο θησαυρών από την πανέμορφη μας θάλασσα όπως και εσύ !Γι'αυτο μόλις είδαμε το ποστ με τις φοβερές σου πέτρες αμέσως σκεφτήκαμε να στη στειλουμε ..αλλωστε η ζωή δεν έχει αξία αν δεν μοιράζεσαι τις ομόρφιές της με τους άλλους!Σε ευχαριστώ για τις γλυκες ευχές σου!!

At Τετ Ιουλ 19, 04:44:42 μμ, elpida said...
απουσία μου, είμαστε μια αγαπημένη παρέα! Τι καλά! Φτου φτου! μη μας ματιάσουν!Φιλιά πολλά!

At Τετ Ιουλ 19, 04:46:57 μμ, elpida said...
sevaroseεγώ σ΄ευχαριστώ κορίτσι μου!Δεν ήξερα αν πρέπει να το γράψω για την κορούλα σου. Να την χαίρεσαι!

At Τετ Ιουλ 19, 05:05:17 μμ, sevarose said...
,,μόλις σου απάντησα και στο μέιλ ...

Κυριακή, Ιούλιος 16, 2006

Λουλουδένια Χρόνια στην Μαρίνα την φίλη μου

Και σε όλες τις Μαρίνες και Μαρίνους που γιορτάζουν σε λίγες ώρες.
Μαρίνα, αγαπημένη μου φιλενάδα, η γιορτή σου που σε λίγο πλησιάζει, με βρήκε απροετοίμαστη.
Δεν έχω χρόνο να σου χαρίσω κάτι καλύτερο, απ΄αυτά τα λουλούδια. Τα μάζεψα σήμερα.
Φυτρώνουν δίπλα στην θάλασσα και είναι τόοοοοοοσο όμορφα! Δεν ξέρω πως τα λένε.
Αγριολούλουδο πάντως είναι σίγουρα και όπως λέει και ένα αγαπημένο μου τραγούδι:
"Κι αν χιονίζει και αν βρέχει, τ΄αγριολούλουδο αντέχει!"
Έτσι θέλω ν΄αντέχεις κι εσύ και να ξεπερνάς τις δυσκολίες που έφερε η ζωή. Αυτό το λουλουδάκι, μαζί με μένα σου εύχονται Χρόνια Πολλά και ευτυχισμένα! Όλα τα όνειρά σου να γίνουν Αλήθεια!
Ελπίζω να σου αρέσει. Εννοείται πως σου χαρίζω όλους τους κήπους κι αυτούς που έχω, κι αυτούς που δεν έχω. Και όλα τα λουλούδια του κόσμου! ( Δεν ήθελα να επαναλάβω τα ίδια λουλούδια. Γαρδένιες, γιασεμιά, ορτανσίες, τριαντάφυλλα κ.λ.π. Σου τα χαρίζω απ΄τα προηγούμενα ποστ.)
"ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΣΕΝΑ!
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ!"
posted by elpida @ 7/16/2006 10:34:00 μμ 14 comments
14 Comments:
At Κυρ Ιουλ 16, 11:23:40 μμ, apousia said...
Καλησπέρα αγαπημένη μου elpida!Να σου πω πόσο συγκινήθηκα,νομίζω είναι περιττό.Δε φτάνουν οι λέξεις για να σου πω ''ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!''.Τα τελευταία χρόνια,ξέρεις πως η μέρα αυτή είναι αρκετά δύσκολη..Μα σήμερα,πήρα το πιο ζεστό,τρυφερό δώρο που θα μπορούσα να πάρω!Από μια ευγενική ψυχή,από μια ψυχή-κήπο!Να σου πω ένα νοτισμένο από δάκρυ συγκίνησης,ευχαριστώ!Να σου ευχηθώ κάθε καλό!Να σου ευχηθώ,πάντα τα όνειρά σου να σε πάνε,σε πολιτείες με αυλές και κήπους σαν αυτούς που ανθίζουν στην καρδιά σου!Να είσαι πάντα καλά elpida!!

At Κυρ Ιουλ 16, 11:47:55 μμ, elpida said...
Κι εσύ να είσαι πάντα καλά απουσίαμου! Να είσαι γερή, ευτυχισμένη και Πάντα δυνατή!Δε θέλω άλλα δάκρυα. Θέλω να χαγελάς Πάντα και να είσαι ευτυχισμένη.Σου αξίζει!Ακόμα όμως, δεν πήγε 12 και ένα!αΧ! Πάντα βιαστική! "Βιαστούρα" με λέει η αδελφή μου και έχει δίκιο.

At Δευ Ιουλ 17, 12:03:53 πμ, aggelos-x-aggelos said...
Χρόνια πολλά Ελπίδα, να τη χαίρεσαι!

At Δευ Ιουλ 17, 12:46:05 πμ, FunKy_MouToN said...
XΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και απο μένα..υπέροχη Απουσία!Σε αγαπάμε πολύ...*************************************************************************************************************************************

At Δευ Ιουλ 17, 12:57:40 πμ, elpida said...
Την χαίρομαι άγγελέ μου! Όλοι μας την χαιρόμαστε!

At Δευ Ιουλ 17, 12:59:00 πμ, elpida said...
Πες τα!προβατάκι μου!

At Δευ Ιουλ 17, 02:05:48 πμ, Sailor said...
Καλημέρα Ελπίδαδεν θα ήθελά να διακόψω αυτήν τηνπολύ όμορφη στιγμή της αφιέρωσης σου την τόσο γλυκιά και ανθρώπινηκυρίως.Μπήκα να σου γράψω ότι είναιτιμή για μένα να μου ζητάνεσυγνώμη και για αυτό σε ευχαριστώ.εσύ πρέπει να ξέρεις τι σημαίνεικαταπάτηση της ομορφιάς της πατρίδας μαςγιατί ζεις σε ένα από τα πιο όμορφα μέρη του κόσμου.Δεν νευρίασα ούτε έγινα επιθετικόςαν θέλεις μπες στην σελίδα μουνα διαβάσεις και αν αξίζειάφησέ μου λίγα λόγιααν όχικαλό σου πρωινόκαι σε ευχαριστώ

At Δευ Ιουλ 17, 03:51:12 πμ, elpida said...
sailor,εγώ σ΄ευχαριστώ! Όχι μόνο αξίζουν, αλλά προτρέπω όλη την παρέα να το διαβάσει.Χαίρομαι που σ΄αρέσει η πατρίδα μου!Καλό σου βράδυ!

At Δευ Ιουλ 17, 04:25:55 πμ, Stavros Katsaris said...
Γλυκό και τρυφερό κείμενο!Να την χαίρεσαι.

At Δευ Ιουλ 17, 07:25:18 μμ, elpida said...
Την χαίρομαο Σταύρο μου,όπως την χαιρόμαστε όλοι μας!

At Δευ Ιουλ 17, 11:02:17 μμ, In Silence said...
Τι όμορφα λουλούδια είναι αυτά;Ευωδιάζει ο τόπος.Να σας χαιρόμαστε και τις δυό γιατί κοντά σας κάθε μέρα είναι γιορτή!

At Δευ Ιουλ 17, 11:17:02 μμ, Katerina ante portas said...
Χρόνια πολλά και από μένα, φίλη φίλης! Με τέτοιο δώρο, δώρο καρδιάς, πως να μη συγκινηθεί κανείς..

At Τρι Ιουλ 18, 12:56:51 πμ, elpida said...
in silenceΚαλώς το κορίτσι μας! Μ΄έκανες και ζήλεψα! Θα βγω κι εγώ τώρα βόλτα με το σκυλί!

At Τρι Ιουλ 18, 12:59:13 πμ, elpida said...
Katerina μου, πάμε μια βόλτα; Πολύ μελαγχολία σήμερα και δεν την αντέχω! Θα ΄ρθεις; Και δε λέει να βρέξει λίγο...