Σκόρπια ... 29

Τετάρτη, Ιούλιος 12, 2006

Μία κυρία μας εξομολογείται για τα ναρκωτικά

Πέρυσι τον Νοέμβριο η πεθερά μου έκανε μια εγχείρηση στο πόδι της και έμεινε στο Νοσοκομείο 17 μέρες. Εγώ ήμουν κοντά της και την μέρα όταν έπρεπε, αλλά τις νύχτες τις είχα αναλάβει αποκλειστικά εγώ. Εκεί εκμεταλεύτηκα τον χρόνο και μίλησα με πολλούς αρρώστους. Έμαθα πολλές ιστορίες ζωής. Από κάποιους ζήτησα να μου τις γράψουν, για να τις εκδόσω στο "Στιγμές". Τα μεσάνυχτα που η πεθερά μου κοιμόταν, εγώ καθόμουν έξω στο μπαλκόνι, την έβλεπα από κει και συγχρόνως ετοίμαζα το " Στιγμές", με ένα κερί που μου το έσβηνε ο αέρας. Το υλικό που μάζεψα τότε, αξίζει πολλά. Χαλάλι το κρύο που έφαγα.Αυτή η κυρία αν και ήταν πολύ χτυπημένη από τροχαίο, αν και την κούραζε πολύ το γράψιμο, έκανε υπεράνθρωπες προσπάθειες να μου γράψει αυτά τα λόγια. Τα θεωρώ πολύ σημαντικά, γι αυτό και σας τα μεταφέρω.(Απαντούσε εννοείται στην ερώτηση του λευκώματος "Εξαρτήσεις"ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ Εγώ Κατερίνα μου θα σου πω την εμπειρία ή μάλλον το πρόβλημα που είχα και την προσπάθεια που έκανα για να κόψω τα ναρκωτικά....Λοιπόν, στα 14 μου χρόνια από τις παρέες μου άκουγα για το χασίς. Ότι δηλαδή καπνίζουν ένα τσιγάρο και αισθάνονται πολύ ωραία. Ήταν πρόσχαροι, ευδιάθετοι μου έλεγαν πως βρίσκονται σε άλλο κόσμο. Κάποια στιγμή λοιπόν, μου προσέφεραν να καπνίσω. Κι εγώ από περιέργεια το έκανα. Ζαλίστηκα κάπως, αισθάνθηκα όμορφα, απελευθερώθηκα. Μου άρεσε και το συνέχισα γιατί μ΄έκανε, εκτός των άλλων και ξεχνούσα τα προβλήματα μου. Κάποια στιγμή γνωρίζω κάποιον και τον ερωτεύομαι τρελά. Είμαστε μαζί 18 μήνες, αυτός δεν είχε καμία σχέση με ναρκωτικά, όσο καιρό ήμουν μαζί του. Δεν έκανα και εγώ τίποτα και ξαφνικά ενώ τα πηγαίναμε πολύ καλά μπήκαν στη μέση οι γονείς του και μας χώρισαν.Εγώ τρελάθηκα. Ψυχο - πλακώθηκα. Είχα τάσεις αυτοκτονίας. Είχαν σβήσει όλα για μένα. Δεν με ένοιαζε τίποτα. Το έριξα στο ποτό για να τον ξεχάσω, αλλά κανένα αποτέλεσμα. Κάποια στιγμή βρέθηκε μπροστά μου κάποιος «φίλος» από παλιά που καπνίζαμε μαζί χασίς. Μες την απελπισία μου του είπα τι είχα πάθει και προσφέρθηκε να μου δώσει πάλι να καπνίσω για να ξεχάσω.Το έκανα. Μαστούρωσα αλλά με πήρε από κάτω που λένε. Μ΄έπιασε κατάθλιψη. Έκλαιγα πολύ και έλεγα πως ήθελα να πεθάνω. Ο «φίλος» που με έβλεπε έτσι μου λέει : Έχω να σου δώσω κάτι που θα ξεχάσεις τα πάντα θέλεις; Έτσι όπως ήμουν του είπα: Ναι !Μου έδωσε ηρωίνη. Όχι σε σύριγγα όπως έβλεπα στην τηλεόραση, αλλά μου έδωσε ένα κομμάτι αλουμινόχαρτο και ένα καλαμάκι....(το πως, δεν το αντέγραψα ούτε στο βιβλίο)..... Το έκανα. Όντως ξέχασα τα πάντα. Το επανέλαβα αρκετές φορές εκείνη την νύχτα, χωρίς να ξέρω ότι αυτό ήταν ηρωίνη. Το πέρασα για κάτι σαν το χασίς, ας πούμε ελαφρύ. Την επόμενη με το που συνήλθα από τον λήθαργο που είχα πέσει, ο «φίλος» μου ήταν ακόμα εκεί και έκανε πάλι το ίδιο πράγμα. Του ζήτησα να μου ξαναδώσει. Το έκανε.Με τα πολλά με τα λίγα αυτό συνεχίστηκε για κάμποσες μέρες 3 με 4 περίπου ολομερής. Ο οργανισμός μου το είχε συνηθίσει και το ζητούσε. Σε κάποια φάση ο «φίλος» μου έπρεπε να φύγει. Μου άφησε δύο δόσεις για να κάνω και έφυγε. Αυτά που μου άφησε τα έκανα και μετά την άλλη μέρα που ξύπνησα δεν είχα να πιω τίποτα. Τρελάθηκα. Πονούσα ολόκληρη. Πονούσαν τα κόκαλά μου όλα, η κοιλιά μου ήταν χάλια. Έκανα εμετό, δεν μπορούσα να πάρω τα πόδια μου. Είχα συνάχι, τα μάτια μου δακρύζανε. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν πως θα έβρισκα να πάρω την δόση μου και όχι το άτομο που ήμουν ερωτευμένη.Πήρα που λες τηλέφωνο τον «φίλο» μου και του είπα να έρθει επειγόντως σπίτι για να μου προμηθεύσει την δόση μου. Το έκανε ευχαρίστως. Αυτή η δουλειά γινόταν για μήνες. Είχα μείνει σχεδόν η μισή. Όλη η ζωή μου πήγαινε χαμένη αλλά δεν μπορούσα να το καταλάβω. Η μάνα μου μαράζωνε έτσι όπως με έβλεπε, χωρίς να ξέρει τι μου συμβαίνει. Δεν της έδινα σημασία. Της φερόμουνα άσχημα. Δεν την υπολόγιζα, μέχρι που άρχισε να υποψιάζεται. Με ρώτησε :-Κορίτσι μήπως έχει μπλέξει με τίποτα παλιοπαρέες;-Όχι μαμά, της απαντάω.-Μήπως παίρνεις ναρκωτικά;-Τι λες μαμά; Τρελή είσαι;αλλά το ένστικτο της μάνας μιλούσε μέσα της και άρχισε να ψάχνει τα πράγματα μου κρυφά. Ώσπου κάποια μέρα βρήκε μέσα στο πορτοφόλι μου ένα φακελάκι με σκόνη. Το πήρε.Εγώ μόλις ξύπνησα πήγα κατευθείαν στο πορτοφόλι. Το πήρα χωρίς να δω ότι το σακουλάκι έλειπε και πήγα στην τουαλέτα για να το πιω. Η μητέρα μου τα είχε καταλάβει όλα και περίμενε έξω από την τουαλέτα για να δει τι θα κάνω. Εγώ με το που κατάλαβα ότι το σακουλάκι έλειπε, τα έχασα ! με το που ανοίγω την πόρτα και βλέπω την μάνα μου απέξω να περιμένει και να με κοιτάει με έντονο ύφος κατάλαβα πως το είχε βρει.Έκατσα και της τα είπα όλα. Τότε πήρα χαμπάρι ότι είχα φτάσει στα 18 μου χρόνια και είχα καταστρέψει την ζωή μου. Μπόρεσα για μια φορά να καταλάβω πόσο χαμηλά είχα πέσει. Η μητέρα μου έκλαιγε. Μου έλεγε να πάω σε κάποιο κέντρο αποτοξίνωσης, γιατί δεν άξιζα τέτοια κατάντια. Αηδίασα τον εαυτό μου και για πρώτη φορά στην ζωή μου είπα πως θα έκανα τα πάντα για να αποτοξινωθώ μόνη μου.Ζήτησα από την μητέρα μου να πάω σε κάποιο εξοχικό σπίτι, που είχαμε μακριά από την πόλη και απόμακρο από τους πάντες και τα πάντα. Το μόνο που είχε εκεί ήταν θάλασσα και δέντρα. Ούτε δείγμα από ανθρώπινη μορφή.Πήγα που λες εκεί, κλείστηκα μέσα σ΄ένα δωμάτιο, ξάπλωσα στο κρεβάτι, τυλίχτηκα με επτά κουβέρτες και πάλι κρύωνα. Πονούσαν τα κόκαλα μου, έκλαιγα, ούρλιαζα. Δεν μπορούσα να φάω τίποτα. Έκανα υπομονή, έφαγα το λυσακά μου που λένε για 15 ημέρες. Περάσανε οι πόνοι οι δυνατοί που είχα, μπόρεσα και πάτησα στα πόδια μου.Πέρασαν και άλλοι 2 μήνες για να μπορέσω να το βγάλω από το μυαλό μου, γιατί και αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο και αυτή την τη στιγμή που σου γράφω έχουν περάσει επτάμιση ολόκληρα χρόνια που είμαι καθαρή και πάνω απ΄όλα ικανοποιημένη γιατί βρήκα τη δύναμη και αποτοξινώθηκα μόνη μου, χωρίς να πάω σε κάποιο κέντρο αποτοξίνωσης.Μπορείς να κάνεις τα πάντα αρκεί να το θες πραγματικά. Ψιψίνα 7Υ.Γ. Κατερίνα μου η ερώτησή σου γι΄αυτό το θέμα με άγγιξε πολύ γι΄αυτό και σου έγραψα. Ηλικία 26, οικιακά.( Εγώ θα σχολιάσω στο επόμενο ποστ. Έχω τους λόγους μου).
posted by elpida @ 7/12/2006 02:33:00 πμ 3 comments
3 Comments:
At Τετ Ιουλ 12, 10:32:36 πμ, elgalla said...
Σου έστειλα μήνυμα με το mail μου. Περιμένω!Την καλημέρα μου!:Ο)

At Τετ Ιουλ 12, 10:17:49 μμ, Markos said...
Καλή η πρόθεσή σου, αλλά ξέρεις πόσο επικίνδυνο είναι να παραθέτεις "μαρτυρίες", που πιθανόν να είναι και αστήρικτες;Πάντως λάθος, είναι.Δεν είμαι υποστηρικτής των διαφόρων κέντρων απεξάρτησης, (γιατί περί απεξάρτησης μιλάμε, όχι αποτοξίνωσης και δεν είναι καθόλου το ίδιο), αλλά αν ήταν τόσο εύκολο, να απεξαρτηθεί κάποιος με μια έστω μεγάλη πίεση 15 ημερών, μάλλον δεν θα μιλούσαμε τώρα για το πρόβλημα (που δεν είναι πρόβλημα, αποτέλεσμα προβλημάτων είναι) των ψυχότροπων (και όχι μόνο ναρκωτικών) ουσιών...

At Τετ Ιουλ 12, 11:19:22 μμ, elpida said...
Μάρκο μου, αστήρικτες δεν είναι!Είναι πολλά τα προβλήματα όμως. Δεν είναι μόνο τα ναρκωτικά, σ΄αυτή την περίπτωση. Συμφωνώ ότι μπορεί να είναι και λάθος. Στο βάθος όμως ελπίζω να έρθει κάποια λύση από μακριά...Από που δεν ξέρω.Δεν ξέρω τι γίνεται με τα κέντρα, δεν έχω εμπειρία. Ήρθε κοντά μου ένα πρόβλημα και δε μπορούσα να βοηθήσω. Αυτό με πείραξε.Θα μου πεις: Να ήταν μόνο αυτή η κοπέλα! Όχι βέβαια! Είναι τόσοι πολλοί οι νέοι γύρω μας, εγώ θ΄αλλάξω τον κόσμο;Και δίκιο θα έχεις!

26 Δεκεμβρίου 96 Πέμπτη.
Ίδια μέρα 9 και μισή το βράδυ

Έγιναν τόσα πολλά! Τελειώνοντας το ημερολόγιό μου ξημερώματα, πήγα στον άλλο κόσμο και γύρισα. Ας είσαι καλά Παναγία μου! Σ’ ευχαριστώ που με βοήθησες. Τώρα κάθομαι στο σαλόνι. Βρίσκομαι σε νάρκη βέβαια, αλλά σε πολύ κατάσταση απ’ ότι τη νύχτα και όλη τη σημερινή μέρα.
Όλα ξεκίνησαν όταν πήγα να ξαπλώσω. Κατά τις δύο παρά ή και. Δε θυμάμαι. Ξαφνικά μ’ έπιασε ένα δυνατό κόψιμο στην κοιλιά. Πήγα τουαλέτα….. και κάθε φορά που ετοιμαζόμουν να σηκωθώ, άντε πάλι απ’ την αρχή. Αυτά μαζί με τους δυνατούς πόνους, με διέλυσαν. Πήγα στην κουζίνα, πήρα το οινόπνευμα και έκανα εντριβή στην κοιλιά μου. Κάπου εκεί τηλεφώνησα στον Δημήτρη να τον ενημερώσω για το τι μου συμβαίνει.
Είχε πάει 3 η ώρα. Αμέσως μετά, αφού τα δρομολόγια στην τουαλέτα επιδεινωνόταν, μ’ έπιασε μια έντονη φαγούρα. Άρχισα να ξύνω όλο μου το κορμί, να το σκίζω στην κυριολεξία και τότε είδα πως, όπου ξυνόμουν, κοκκίνιζα, πρηζόμουν και έβγαζα ψιλά εξανθήματα. Είχα γίνει ολόκληρη κατακόκκινη. Μ’ έτρωγε ακόμη και το κεφάλι μου, τα μάτια μου, ως τις πατούσες μου.
Είδα ότι η κατάσταση χειροτέρευε και τηλεφώνησα πάλι στον Δημήτρη, να ειδοποιήσει τον συνέταιρο, να τον αλλάξει, για να έρθει σπίτι να με πάει στο Νοσοκομείο. Μου είπε ότι είναι δύσκολο και να κάνω υπομονή, μέχρι να σχολάσει.
Κλείνοντας το τηλέφωνο, πήγα να πάρω ξύδι, για να ελαττώσω τη φαγούρα. Πηγαίνοντας στην κουζίνα, είδα ότι η Μαίρη η γειτόνισσα, είχε φως. Ευτυχώς που το είδα, γιατί σε λίγο χρειάστηκα τη βοήθειά της.
Εν τω μεταξύ, παρ’ όλο που φοβόμουν γι’ αυτά που μου συμβαίνουν, έκανα το παν, για να μην ξυπνήσουν τα παιδιά.
Πήγα στο κρεβάτι κι αφού τρίφτηκα ολόκληρη με ξύδι, ξάπλωσα και προσπάθησα να πείσω τον εαυτό μου, ότι θα περάσει γρήγορα. Μάταια όμως. Η φαγούρα δυνάμωνε όλο και πιο πολύ και ξανασηκώθηκα αποφασισμένη να ντυθώ, να πάω μόνη μου στο Νοσοκομείο. Είδα πως είχα πρηστεί, σ’ όλο μου το σώμα.
Κάνοντας ένα βήμα να πάρω τα ρούχα μου, ένιωθα να χάνω το φως μου. Έπεσα πάλι στο κρεβάτι και με το ένα χέρι χαστούκιζα το μάγουλό μου, με όση δύναμη είχα και με το άλλο προσπαθούσα να πάρω το νούμερο του Δημήτρη, να του πω ότι ζαλίζομαι.
Το κατάφερα και άκουσα ένα Δημήτρη, να βρίζει τον εαυτό του και μένα που πήρα και τα δυο φάρμακα μαζί.
Με μεγάλη προσπάθεια και προσευχές, πήγα πάλι να σηκωθώ, τουλάχιστον να ντυθώ. Πάλι έχανα το φως μου, πάλι προσπάθειες και μου ήρθε στο μυαλό, σα σανίδα σωτηρίας, να τηλεφωνήσω στη Μαίρη. Της είπα, έλα σε παρακαλώ σπίτι, αφήνω την πόρτα ανοιχτή, λιποθυμάω.
Δε ξέρω με πόσες προσπάθειες έφτασα στο σαλόνι, πόσες φορές έπεσα και σηκώθηκα, πάντως κατάφερα να κρατήσω τη ρόμπα μπροστά μου και ν’ ανοίξω την πόρτα. Έπεσα στην πολυθρόνα του σαλονιού, χάνοντας τις αισθήσεις μου, αλλά έχοντας την ελπίδα ότι τώρα θα σωζόμουν. Αν και έτρεμα τα Νοσοκομεία, αν και φοβόμουν τις ενέσεις και τις πλύσεις στομάχου, εκείνη τη στιγμή, ήθελα να σωθώ.
Δε ξέρω αν με φύσηξε ο αέρας όταν άνοιξα την πόρτα κι αυτό με βοήθησε, αλλά, ανοίγοντας κάποια στιγμή τα μάτια, είδα τον Έντουαρτ, τον γάτο μας , έτοιμο να βγει απ’ το σπίτι.
Δε ξέρω που βρήκα τη δύναμη, σηκώθηκα και τον πήρα και τον έβγαλα στο μπαλκόνι της κουζίνας. Καλύτερα να κρυώσει σκέφτηκα, παρά να χαθεί κι αυτός.
Μετά, ήρθαν τα παιδιά. Ο Θανάσης περίμενε στο σαλόνι και η Μαίρη ήρθε και με βρήκε στην τουαλέτα.
Από κει και πέρα με βοήθησε η Μαίρη και χαζο - ετοιμάστηκα. Με τις παντόφλες, ξυπόλητη, ένα παντελόνι και μια μπλούζα. Πήρα και 2-3 εσώρουχα, τη ρόμπα, τα φάρμακα που είχα πάρει, και σε τρισάθλια κατάσταση μας πρόλαβε ο Δημήτρης και με πήγε εκείνος στο Νοσοκομείο.
Ο Δημήτρης έτρεχε πολύ, περνούσε κόκκινα
φανάρια κι εγώ με όσο κουράγιο είχα, τον μάλωνα. Μου είπε ότι είχε αναμμένα τα αλάρμ, αλλά ο κόσμος, δεν το καταλάβαινε αυτό. Του είπα να πατάει κόρνα, αλλά εκείνος δεν ήθελε, για να μη ξυπνήσει τον κόσμο.
Στο Νοσοκομείο έφτασα, τρεμάμενη σαν ψάρι. Είχα αποκτήσει και ρίγος μετά. Εκεί παραδόθηκα στα χέρια των γιατρών, άνευ όρων, αν και έλεγα, όχι ένεση και η Νοσοκόμα, μου φώναζε, δε λες να γλιτώσεις, την ένεση φοβάσαι….
Μου έκαναν ένεση, κορτιζόνη προφανώς, μου έβαλαν ορό και κάτι άλλες ενέσεις μέσα σ’ αυτόν. Μετά μέτρησαν την πίεσή μου, δε μου είπαν πόσο είναι, προφανώς πολύ χαμηλή και μετά με έβαλαν σ’ ένα δωματιάκι, κοντά στα ιατρεία, για παρακολούθηση.
Δίπλα μου ήταν και μια γιαγιούλα. Να μην τα πολυλογώ, μου πέρασε η φαγούρα και η ευκοίλια, αλλά τα μάτια μου έκλειναν απ’ την εξάντληση, υπόταση, απ΄ τα φάρμακα, δε ξέρω. Έτσι ένιωθα και όλη μέρα σήμερα στο σπίτι.
Απ’ το Νοσοκομείο φύγαμε 7 η ώρα το πρωί. Ο κ. Παχιός, ο γιατρός που εφημέρευε, είπε ότι έπαθα αλλεργικό σοκ, ότι φτηνά τη γλίτωσα, είπε να προσέχω και να μη ξαναπάρω στη ζωή μου αυτό το φάρμακο. Μου έγραψε κάποια άλλα φάρμακα, να μου τα γράψει ο δικός μου παθολόγος.
Με τον Κώστα τον παθολόγο μου, κατάφερα να επικοινωνήσω απόψε και είπε να πάει ο Δημήτρης αύριο, για να μου τα γράψει και να τα δει και να μου δώσει και άδεια. Μάλιστα φώναζε στον Δημήτρη, γιατί δεν μου τα αγόρασε ακόμα. Αυτό είναι κάτι που νευρίασε και μένα. Όλη μέρα του λέω να μου τα αγοράσει, αλλά εκείνος επιμένει να φάω και σε 24 ώρες θα συνέλθω μόνη μου. Το παίζει γιατρός ή φοβάται ότι κι αυτά τα φάρμακα μπορεί να μου φέρουν τα ίδια προβλήματα; Δε ξέρω.
Τέλος πάντων. Η αγάπη του για μένα εκδηλώνεται πάντα παράξενα. Με νεύρα, φωνές, συμβουλές, όταν εγώ έχω ανάγκη από κάτι άλλο. Δεν πειράζει. Αρκεί που ξέρω ότι μ’ αγαπάει και δεν πειράζει ο τρόπος που το εκδηλώνει.
Δεν έγραψα, ότι πριν φύγω για το Νοσοκομείο, ξύπνησε η Λένα γιατί άκουσε φασαρία στο σαλόνι.
Πήγα με πολύ προσπάθεια στο δωμάτιό της και της είπα ψέματα, ότι θα πήγαινα βόλτα για πατσά με τον μπαμπά, γιατί με είδε ντυμένη. Μου έκανε κάποιες παρατηρήσεις πάνω σ’ αυτό, αλλά μετά με μάλωνε και μου ζήταγε να της πω την αλήθεια. Της είπα τελικά ότι είχα ευκοίλια και θα πήγαινα στο Νοσοκομείο, να μου δώσουν φάρμακα.
Μετά, το κορίτσι μου έκλαιγε, αλλά δε σηκώθηκε απ’ το κρεβάτι. Όταν ήρθε ο Δημήτρης να με πάρει, πήγε και της είπε να μην ανησυχεί κι ότι θα της τηλεφωνήσει απ’ το Νοσοκομείο. Πάλι έκλαιγε. Αργότερα της τηλεφώνησε ότι σε μισή ώρα θα γυρίζαμε, για να κοιμηθεί.
Εμείς βέβαια, γυρίσαμε στις 7. Την βρήκαμε να κοιμάται, αλλά ξύπνησε και μας είπε, ότι την πήρε ο ύπνος. Μέχρι τις 5 και 30 ήταν ξυπνητή και μάλιστα ξύπνησε και τον Τάσο, αλλά εκείνος, πάνω στον ύπνο του, δεν κατάλαβε και της έλεγε, «άσε με να κοιμηθώ».
Αυτή είναι η περιπέτεια που νομίζω, δε τελείωσε ακόμα.
Εκείνα που θα θυμάμαι για πάντα είναι το πόσο
εύκολα μπορείς να φτάσεις, στο χάος….. Στα καλά καθούμενα. Κάπως έτσι φαντάζομαι τον θάνατο. Χάνεις αισθήσεις, κλείνεις τα μάτια και τέλος!
Θα θυμάμαι την συμπαράσταση της Μαίρης και του άντρα της, αυτές τις στιγμές. Είναι και οι δυο τους πολύ «άνθρωποι».
Θα θυμάμαι ακόμα το περιστατικό που συνέβη,
όταν ήμουν εκεί. Μετωπικό τρακάρισμα. Νεκροί οι γονείς και το κορίτσι τους, σπασμένα όλα. Τα κόκαλά του, χέρια, πόδια, κεφάλι, σπονδυλική στήλη. Ο Δημήτρης βοήθησε να την βάλουν στο φορείο κι εκείνη που είχε ακόμα τις αισθήσεις της, του είπε, νομίζοντας ότι είναι γιατρός, «κάν’ τε με καλά»! Του Δημήτρη του κόπηκαν τα πόδια.
Μετά την άκουγα που φώναζε και μου τρύπαγε την καρδιά, η φωνή της…. Την ακούω ακόμα….. Βόηθησέ την Παναγία μου!
Θα θυμάμαι πως έτρεχε ο Δημήτρης, περνώντας όλα τα κόκκινα φανάρια, θα θυμάμαι τα νεύρα του συνδυασμένα με αγωνία και θα θυμάμαι πάντα, όχι τους πόνους και το τι πέρασα, αλλά τις προσπάθειες που έκανα πέρα από τις δυνάμεις μου, να ειδοποιήσω για βοήθεια, χωρίς να ενοχλήσω τα παιδιά. Αυτό ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα…
Σήμερα τηλεφώνησα για «Χρόνια Πολλά» στους εορταζόμενους, πολύ αργά το βράδυ. Δεν ήμουν καλά, όλη μέρα. Ούτε και τώρα είμαι, με το ζόρι γράφω, αλλά κάθομαι για λίγο στο σαλόνι, γιατί δεν θέλω να στεναχωριούνται τα παιδιά που με βλέπουν στο κρεβάτι.


26 Αυγούστου 97

Πρωί

…….Τέλος πάντων, επειδή βιάζομαι, θα γράψω για χθες.
Κυριακή απόγευμα ήρθε ο Παναής με την Φούλα. Το βράδυ συνειδητοποίησε ο Δημήτρης ότι ο Παναής γεννήθηκε 24/8 κι εγώ 25/8 Συγκινήθηκα πολύ και ένιωσα άσχημα που δεν το ήξερα για να τα γιορτάσουμε μαζί. Έτσι, την Δευτέρα δεν πήγα για δουλειά. Πήγα κι αγόρασα κεράκια και ξέροντας ότι ο Δημήτρης θα έφερνε τούρτα, αν και ρώτησα στο ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς νωρίτερα και δε βρήκα. Δεν το έβαλα όμως κάτω, όταν είδα τον Δημήτρη να έρχεται με άδεια χέρια. Ήλπιζα ότι εκείνος θα πήγαινε και σε άλλο ζαχαροπλαστείο, αφού είχε αυτοκίνητο. Απ’ την άλλη ο Παναής ήθελε να φύγει. Με το ζόρι τον κρατούσα, να του κάνω έκπληξη.
Μια και δυο, έκοψα ένα καρπούζι στη μέση, έβαλα στο μισό τα κεράκια του Πανάγου 48 και στο άλλο το μισό 37, τα δικά μου. Τ’ ανάψαμε, τα σβήσαμε, φιληθήκαμε, αγκαλιαστήκαμε, ευχηθήκαμε ο ένας στον άλλο και μετά έφυγε με την κόρη του.


3/11/99 ξημ. 12 και 10

Το σκυλάκι μας. Ο ΠΑΟΚ μας, ο Πατρίκ μας, ο Σαμπρί που είπε ο Τάσος, κοιμάται στο πλάι σαν Παναγίτσα. Θεέ μου, τα πλάσματά σου!
Η μαμά του γέννησε στην αυλή μας, πήρε τα άλλα μαζί της και έφυγε. Άφησε μόνο αυτό και ένα νεκρό. Το γερό το πήραμε σπίτι μας να το σώσουμε.
Κοιμάται και βογκάει. Έχει κοψίματα σαν παιδάκι. Πεινάει κάθε δυο ώρες. Ψάχνει το βυζί της μαμάς του και γυρίζει γύρω – γύρω στο κουτί. Μπλέκεται στα χαρτιά, στις πετσέτες στο σκουφί, στο κασκόλ του ΠΑΟΚ που του χάρισε ο Τάσος για να ζεσταθεί.
Τώρα κοιμάται και κάνει κάτι μεταξύ αχ και γαβ…
Αχ σκυλάκι μου ! Θέλω να μείνεις κοντά μου.

3/11/99 Βράδυ.
Τελικά, δεν μπόρεσα να είμαι συνέχεια κοντά σου, ενώ έπρεπε να σε ζεσταίνω συνέχεια για να ζήσεις. Έπρεπε όμως, να πάω και εγώ στον γιατρό. Η Υγεία μου, βλέπεις. Προτεραιότητα, πάντα ο άνθρωπος. Στην προκειμένη περίπτωση εγώ. Συγχώρεσέ με σκυλάκι μου!
Έδωσα προτεραιότητα στη δική μου ζωή, δεν ήξερα όμως ότι η δική σου κινδύνευε τόσο. Το πρωί σε τάισε ο Τάσος. Μετά έφυγα κι εγώ γιατί είχα ραντεβού στο ΙΚΑ. Όταν έφυγα εγώ, σ’ άφησα να κοιμάσαι, σκεπασμένο και ζεστό. Έμπλεξα στο ΙΚΑ. Καθυστέρησα να έρθω.
Ήρθα. Σε είδα κοιμισμένο παράξενα. Έκανα ότι έκανα. Πάλεψα όσο πάλεψα για να σε σώσω. Βοηθήθηκα τηλεφωνικά, όσο γινόταν απ’ τον Νίκο τον κτηνίατρο. Πήγα στη δουλειά μου καθυστερημένη και με ταξί. Πάλεψα. Πάλεψα και σε ζωντάνεψα τρεις φορές. Το ξέρεις. Όμως ο Νίκος το είπε: «Ίσως να μη θέλεις να ζήσεις. Ίσως η μάννα γι’ αυτό σε άφησε, γιατί ήσουν άρρωστο». Είπε και τα’ άλλο ο Νίκος: «Άνοιξε το ένα μάτι, δεν τα’ άρεσε αυτή η ζωή και το ξανάκλεισε».
……Λείπεις απόψε. Έκλαψα πολλές φορές κρυφά. Λύγισα πολλές φορές στο σκληρό αλλά ευαίσθητο και πονεμένο βλέμμα του Τάσου. Τον αγκάλιασα, μ' αγκάλιασε. Τον είδα να δακρύζει και να σκουπίζεται κρυφά.
Λείπεις. Πρώτα για σένα που δεν έζησες, μετά για το παιδί μου που πονάει και μετά για μένα. Και Η Λένα έκλαιγε το μεσημέρι. Και ο μπαμπάς μας στεναχωρέθηκε. Τον πρόδωσαν τα πολλά τηλεφωνήματά του. Σε όλους λείπεις. Ίσως και στον Έντουαρτ που γυρίζει και μυρίζει γύρω – γύρω και κατεβάζει τα’ αυτιά. Του έφυγε ο εγωισμός και η ζήλια που είχε αυτές τις δυο μέρες και τα είχε σηκωμένα.
Θυμάσαι; Είχα πει ότι αν ζήσεις θα σε λέμε «Τυχερούλη». Ήταν γραφτό να μη ζήσεις. Ήταν γραφτό μόνο να σε θυμόμαστε και να μη σ’ έχουμε κοντά μας. Κάποιοι φταίνε γι’ αυτό. Δεν θα δικαστούν όμως, ποτέ. Εκτός από μένα, φταίνε και κάτι σύλλογοι που ενδιαφέρονται για τα’ αδέσποτα, μόνο επιφανειακά.
……Χθες δεν ήξερα πως σήμερα θα λείπεις. Αν ήξερα, δεν θα έφευγες. Θα το πάλευα πιο πολύ και εγκαίρως. Μεγάλα λόγια, κατόπιν εορτής;

Σκόρπια ... 28

Δευτέρα, Ιούλιος 17, 2006

Πήλιο - Μυλοπόταμος - Τσαγκαράδα

ΣΤΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ

Τσαγγαράδα
Χτισμένο στις πλαγιές του μισοφέγγαρου το σπίτι.Κρεμόταν το μπαλκόνι απ΄την κληματαριάβαρύ τσαμπί ονείρου που θα τρέξειπερί του τέλους του Αυγούστου και θα λείπω.Στις σκαλωσιές του αθέατου τριζόνια μαστορεύαντις ετοιμόρροπες σκεπές της ησυχίαςάσπρα κεραμίδια από γαρδένιες.Κάθησα με την πλάτη γυρισμένη στον γκρεμόκαι την ανάπαυλα προς την μεριά που τον ξεχνάει.Επάνω μου περιποιητικά κλαδάκια ενός δέντρουράντιζαν τα μαλλιά μου με ελαφριάν αναστάτωσηόπως τους υπαγόρευε ο εύοσμος κυματισμός ανέμου.Μην κάθεσαι από κάτω, απομακρύνσου μου φώναξες,είναι πικρός ο ίσκιος που κάνει η καρυδιά. Τι πείραζε.Κατάπικρος δεν είναι και ο ίσκιοςπου κάνει η απομάκρυνσηκαι δεν πικράθηκε εξ αιτίας του η σκιά μου;Κάτω η θάλασσα έδειχνε ν΄ασπάζεταιτη σκούρα άποψη της νύχταςπαρά των αστεριών τις σκόρπιες αντιρρήσεις.Καιγόντουσαν ξερόκλαδα και φύλλα παραδίπλα.Στον διάπλατο έλα μύριζε ο καπνός.Σπίθες εξάπλωναν τραγούδι.....αυτά που καίγονται τα έκαψα όλακι αυτά που λέγονται τα είπα όλα.Περίεργο. Σαν διάπλατο έλα μοσχοβόλαγεκαι τούτη η απελεύθερη ηρωίδα καύση.Κάποιος απ΄την ομήγυρηως φαίνεται δεν είχε καλοακούσει το όνομά μουκι όλο το βράδυ με έλεγε Νίκη.Ε πια τι λες, με τέτοιο όνομαδεν θα σε κατακτήσω ψέμα;ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑΑπό την συλλογή Η Εφηβεία της λήθης, Ίκαρος, Αθήνα 1999
posted by elpida @ 7/17/2006 11:43:00 μμ 20 comments
20 Comments:
At Τρι Ιουλ 18, 12:33:24 πμ, elpida said...
....αυτά που καίγονται τα έκαψα όλακι αυτά που λέγονται τα είπα όλα!

At Τρι Ιουλ 18, 02:16:56 πμ, Sailor said...
Γεια σου Ελπίδαόλα είναι πολύ όμορφακαι αυτά που είδα και αυτάπου διάβασα.Η Κική είναι από τους αγαπημένουςποιητές.Το πήλιο είναι πανέμορφοεχω ανέβει και κατέβει πολλέςφορές, έχουν περάσει βέβαια αρκετάχρόνια, την τελευταία φορά ήμουνμε την κόρη μου, όταν ήταν 5 χρόνωνκαι παραθερίζαμε στα καλά νερά.έκτοτε σχεδόν κάθε χρόνο πήγαιναστο Τρίκερι, όταν παραθέριζαστο πευκί στη βόρειο Ευβοια.ναι όντως είναι μοναδικάτώρα βλέπεις έγινε και πολύ τηςμόδας, από τους μοδάτους αυτού τουτόπου.Με είχες ρωτήσει τη ζώδιο είμαιψαρι,και σε ευχαριστώ το να βρώ κάποιακοπελιά που να ταιριάζουμεεγώ πότε μου δεν έψαξα να βρώτίποτα και για τίποτα.δεν πιστεύω σε τίποτα ούτε και ελπίζω σε τίποταείμαι ελέυθερος, ανεξάρτητος και αδέσμευτος και έτσι θα παραμείνωμέχρι το τέλος.Δεν χαμπαριάζω από ευαισθησίεςκαι ζώδιαπαρ όλο που είμαι ευαίσθητοςσαν άνθρωπος.Καλό σου πρωινόστο όμορφο Πήλιο

At Τρι Ιουλ 18, 03:36:17 πμ, elpida said...
sailorΓειά σου φίλε μου! Χαίρομαι που σου αρέσουν τα μέρη μου και που τα ξέρεις και από κοντά.Να χαίρεσαι και την κόρη σου και την ελευθερία σου! Εσύ ξέρεις καλύτερα. Τα ψαράκια είναι πολύ ευαίσθητα απ΄ότι ξέρω και από φίλους. Δεν είναι θέμα πίστης, αλλά κάποια κοινά χαρακτηριστικά που έχουν όντως, αυτές οι ομάδες ανθρώπων.Γιατί όμως τόση απαισιοδοξία;Δεν πιστεύεις τίποτα, δεν ελπίζεις τίποτα; Τότε γιατί ζούμε; Να είσαι πάντα καλά και καλό σου ξημέρωμα!

At Τρι Ιουλ 18, 11:03:59 πμ, Jo-Anna said...
Στα χωριουδακια του Πηλιου και στην ομορφη Τσαγκαραδα ξεκινησε το οδοιπορικο του γαμου μου .Περασαμε τις πρωτες κοινες μερες της ζωης μας με μια τροχοσκηνη , το κουκλοσπιτο μας και μ αυτο περασαμε τις πιο γλυκιες διακοπες μας .Στο Πηλιο πηγαμε χρονια αργοτερα και με φιλικα ζευγαρια και περασαμε εξισου καλα με τα χρωματα του χειμωνα .Ελπιδα εισαι μια φωτεινη ελπιδα στις αναμνησεις μου .Ιωαννα στης 20 του μηνα κατεβαινω Ελλαδα .Θα μεινω λιγο στην Αθηνα και μετα θα παω στο εξοχικο μας στην Ευβοια .Υστερα σε κανενα νησακι .Επιστροφη στην βαση στης 30 /8

At Τρι Ιουλ 18, 11:23:12 πμ, sevarose said...
..ΑΧ.. ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΑΕΙ ΑΚΟΜΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΜΟΥ!!!! ΤΙ ΟΜΟΡΦΙΕΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ!!ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΟΥ ΣΤΕΙΛΑ ΤΟ ΜΕΙΛ ,,ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!

At Τρι Ιουλ 18, 11:25:24 πμ, sevarose said...
..ΩΧ ΤΩΡΑ ΤΟ ΕΙΔΑ ..ΗΤΑΝ ΛΙΓΟ ΜΕΓΑΛΗ Η ΦΩΤΟ ,,,ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑΤΗΝ ΜΙΚΡΥΝΕΙΣ;

At Τρι Ιουλ 18, 11:33:42 πμ, Sailor said...
Ζούμε για να ζήσουμε απλά τη ζωή με τις ομορφιές καιτις ασχήμιες τηςΈτσι, απλάο Δημιουργός έχει φροντίσειγια όλαεμείς το μόνο που πρέπει να κάνουμεείναι απλά να ζήσουμε.Καλό σου πρωινό

At Τρι Ιουλ 18, 12:46:58 μμ, kyriaz said...
Εξαιρετικές οι φωτογραφίες,υπέροχο το ποίημα.Η Δημουλά θα έπρεπε να έχει ήδη πάρει το Νόμπελ...

At Τρι Ιουλ 18, 01:47:53 μμ, elgalla said...
Ωραία μέρη, ωραίες φωτογραφίες...Καλημέρα!!!!

At Τρι Ιουλ 18, 03:22:37 μμ, Stavros Katsaris said...
Φοβερές φωτογραφίες και η Δημουλά κόλλησε άψογα!Ζήλεψα!

At Τρι Ιουλ 18, 08:27:25 μμ, In Silence said...
Σ'ευχαριστώ για το όμορφο ταξίδι.Έχω να επισκευτώ το Πήλιο από παιδί.Ντροπή μου...

At Τρι Ιουλ 18, 10:41:39 μμ, elpida said...
Τζοάννα μου, χαίρομαι που σου ξύπνησα καλές αναμνήσεις. Να έρθεις με το καλό και να περάσεις το πιο όμορφο καλοκαίρι της ζωής σου, σου εύχομαι, με όλη μου την καρδιά!

At Τρι Ιουλ 18, 10:45:08 μμ, elpida said...
sevaroseΣ΄ευχαριστώ πολύ! Το θέμα τώρα είναι πως θα το μεταφέρω εδώ που σ΄αυτό είμαι άσχετη. Αν δεν τα καταφέρω, θα σου στείλω μήνυμα να το βάλλεις εσύ. Θα δοκιμάσω τώρα, σε λίγο. Έτσι κι αλλιώς όμως, θα σου στείλω μήνυμα.Φιλιά πολλά!

At Τρι Ιουλ 18, 10:52:04 μμ, elpida said...
sailorκαλά τα λες! Νομίζω όμως πως μας βάζει στο παιχνίδι για να παίξουμεκαι περιμένει από μας καλούς ρόλους.Καλό σου βράδυ! Ας μην αναπτύξουμε αυτό το θέμα απόψε.Σηκώνει πολύ συζήτηση και δεν έχω χρόνο τώρα.Ας τ΄αφήσουμε για άλλη φορά.

At Τρι Ιουλ 18, 10:55:03 μμ, elpida said...
kyriazΤης το έχει δώσει προ πολλού ο κόσμος! Θα το πάρει όμως κάποια στιγμή. Της αξίζει!

At Τρι Ιουλ 18, 10:57:31 μμ, elpida said...
elgalla μου, όταν ετοιμαστεί το σπίτι θα σε καλέσω. Υπολόγισε όμως από Σεπτέμβρη.Φιλάκια, θα τα πούμε!

At Τρι Ιουλ 18, 10:59:49 μμ, elpida said...
Σταύρο μου, να τα κολλήσω ήθελα κι εγώ. Αφού το κατάφερα είμαι ευχαριστημένη.Να είσαι καλά! Τι ζήλεψες όμως;

At Τρι Ιουλ 18, 11:02:55 μμ, elpida said...
in silenceμη σταναχωριέσαι κορίτσι μου! Θα σε καλέσω εγώ το φθινόπωρο. Αυτό που γίνεται! Εμείς να είμαστε καλά κι όλα θα γίνουν!

At Τετ Ιουλ 19, 12:14:12 πμ, g help me said...
Πήλιο...Τι να πεις elpida, έχεις δίκιο τα έγραψες όλα. Και πάλι λίγα είναι.Όπου και να πάω το Πήλιο στο δρόμο μου. Παράξενο... και όμορφο μαζί. Δροσιά στο καλοκαίρι.Το έφερες λίγο ποιό κοντά. Ευχαριστώ...

At Τετ Ιουλ 19, 03:25:43 πμ, elpida said...
g help meκι εγώ σ΄ευχαριστώ!καλή σου μέρα!


Τετάρτη, Ιούλιος 12, 2006

Αλκοόλ

ΑΛΚΟΟΛ"Το αλκοόλ Κατερίνα μου το ξεκινάς για να ξεχάσεις και να ξεχαστείς. Εγώ είχα μια ερωτική απογοήτευση και μιας και δούλευα σε ένα κλαμπ, έφτασα στο σημείο να πίνω δύο μπουκάλια τζιν την ημέρα για να ξεχάσω, αλλά δεν καταλάβαινα την ζημιά που έκανα στον εαυτό μου.Πίνοντας έχανα τον έλεγχο, δεν καταλάβαινα κανέναν και τίποτα, χαλούσα το στομάχι μου, έκανα εμετούς, έκανα φασαρίες με φταίγανε όλα. Ήμουν εξαρτημένη από το αλκοόλ, όπως με τα ναρκωτικά. Αν δεν έπινα μια μέρα, δεν ήμουν καλά. Κάτι μου έλειπε.Σταμάτησα αναγκαστικά από τη δουλειά μου και με πολλή προσπάθεια μετά από 2 μήνες κατάφερα να το κόψω έχοντας πολλά νεύρα. Ένιωθα πως κάτι μου λείπει.Όταν όμως θες πραγματικά κάτι, όσο δύσκολο και να είναι, μπορείς να τα καταφέρεις. Τώρα είμαι αποτοξινωμένη από το αλκοόλ εδώ και 6 χρόνια και αισθάνομαι πολύ υγιής". Ψιψίνα 7
posted by elpida @ 7/12/2006 11:35:00 μμ 5 comments
5 Comments:
At Πεμ Ιουλ 13, 12:27:51 πμ, Λύσιππος said...
Ας πιούμε στην υγειά σου λοιπόν!

At Πεμ Ιουλ 13, 12:54:47 πμ, elpida said...
Στην υγεία όλων λύσιππε!

At Πεμ Ιουλ 13, 01:08:35 πμ, ONOMATODOSIA said...
geia mas.ola me metro,kai den trexei tipote.

At Πεμ Ιουλ 13, 04:06:06 πμ, elpida said...
Καλημέρα! σε όσους κοιμηθήκατε.Εγώ έχω ταξίδι σε λίγο. Πάει το μπλογκ μου! διαλύθηκε με τις φωτογραφίες. Εξαφανίστηκαν όλα από δίπλα!

At Πεμ Ιουλ 13, 04:07:45 πμ, elpida said...
onomatodosiaΑν υπάρχει μέτρο, όλα είναι εντάξει!

Τετάρτη, Ιούλιος 12, 2006

Το δίλημμα της αλήθειας

Εδώ και χρόνια, από τότε που κάποια γραπτά μου έρχονται στο φως της δημοσιότητας, έχω μπει σε μια πολλή δύσκολη διαδικασία. Διχάζομαι στο αν πρέπει να γράψω όλη την αλήθεια, ή όχι. Απ΄τη μια δεν νιώθω καλά με την συνείδησή μου, απ΄την άλλη σκέφτομαι τι θα πληγώσει λιγότερο τους τρίτους, ή τι θα βοηθήσει περισσότερο τον αναγνώστη. Υπάρχουν θέματα που μπορείς να τα γλυκάνεις, να κρύψεις λίγη απ΄την αλήθεια τους, γιατί ο σκοπός είναι ιερός. Το πια θέματα είναι αυτά όμως, ποιός θα το κρίνει;Δύσκολο. Πολύ δύσκολο για μένα.Χθες βράδυ που σας πόσταρα αυτό το θέμα, δεν έκλεισα μάτι. Σκεφτόμουν πόσο και εάν θα βοηθήσει αυτή η εξομολόγηση της κυρίας, έστω και έναν άνθρωπο, οπότε θα έχω πετύχει κάτι. Απ΄την άλλη σκέφτομαι μήπως γράφοντας την αλήθεια, πετύχω πολλά περισσότερα.Ίσως μάλιστα βρεθεί τρόπος και βοηθήσω και την ίδια την κυρία.Είμαι αποφασισμένη όμως να το κάνω, γιατί το ίντερνετ απευθύνεται σε πολύ κόσμο και όχι στη γειτόνισσά μου ή στην φίλη μου που θα της χαρίσω το βιβλίο και δεν ξέρω κι αν θα το διαβάσει κιόλας. Από δω μπορεί να το διαβάσει ένας άνθρωπος που έχει πρόβλημα με τα ναρκωτικά και να θαυμάσει το θαύμα και την προσπάθεια της κοπέλας (που έκοψε τα ναρκωτικά), να προσπαθήσει, να αποτύχει και να τον σκοτώσω εγώ η ίδια!Αν και δεν ξέρω αυτό το θέμα από κοντά, παρά μόνο ότι ακούω, διαβάζω ή βλέπω, μακάρι κανένας μας να μην χρειαστεί να τα γνωρίσει από κοντά, νομίζω ότι χρειάζεται οπωσδήποτε ιατρική και ψυχολογική στήριξη, για να μπορέσει κάποιος να απεξαρτηθεί για πάντα.Η κοπέλα η "ψιψίνα 7" έγραψε την αλήθεια της μέχρι ενός σημείου. Ίσως το έκανε για να εμψυχώσει κάποιους. Ίσως δεν ήξερε πως θα γνωριζόμασταν περισσότερο στην πορεία και θα μου έλεγε ή θα ανακάλυπτα και μόνη μου κι άλλα πράγματα.Τις πρώτες μέρες λοιπόν, αφού μου έγραψε αυτά, συζητήσαμε πιο πολύ. Εκεί έμαθα πως μια κοπέλα 26 ετών, είναι μια ζωντανή- νεκρή. Μου είπε για τα οικογενειακά της προβλήματα που είναι πολύ σοβαρά. Της είπα να βοηθήσω αλλά μου είπε "φοβάται!" Της είπα να ζητήσει βοήθεια και μου είπε, όταν γίνει καλά. Ίσως αργήσει πολύ να περπατήσει μετά το τροχαίο.Όταν γίνει καλά, θα τρέξει να ζητήσει βοήθεια και τότε θα με βρει εκείνη μόνη της.Ρώτησα κάπου.... και μου είπανε αν δεν καταγγείλει μόνη της, δεν μπορώ να κάνω τίποτα εγώ. Κι ύστερα λένε γιατί δεν ενδειαφέρεται ο πολίτης... (Δεν είναι το μόνο θέμα που βρίσκω πόρτες κλειστές. Ακόμα και μια πεθαμένη, η ίδια πρέπει να καταγγείλει! Άλλη περίπτωση αυτή! )Έβλεπα αυτό το όμορφο κορίτσι να μου εξιστορεί τη ζωή της και δεν ήξερα που να κρυφτώ!Ντρεπόμουνα γι΄αυτά που λέω εγώ δικά μου προβλήματα.Η "ψιψίνα7" δεν μου είπε τίποτα άλλο για τα ναρκωτικά. Ούτε εγώ το σκάλισα, γιατί αν δεν λυθούν τα άλλα της προβλήματα..... δεν θα μπορέσει να λυθεί και αυτό, που μα την αλήθεια, έχω πειστεί ότι το θέλει πολύ! Θέλει να ζήσει και ζητάει βοήθεια, αλλά δεν ξέρει από που και πως και πότε!Μα, την αλήθεια μου, ούτε εγώ ξέρω!Πίστευα πως μεσ΄τους γιατρούς, μορφωμένοι και με ειδικότητες άνθρωποι, θα καταλάβουν πιο πολλά. Δεν νομίζω όμως....Η "ψιψίνα7" λοιπόν, ένα βράδυ μου ζήτησε το κινητό μου να στείλει ένα μήνυμα. Της το έδωσα με μεγάλη ευχαρίστηση.Αργότερα, ξημερώματα, εγώ καθόμουν στο μπαλκόνι κι έγραφα με το κερί, όταν άκουσα να μου κλείνουν την πόρτα απ΄τον διπλανό θάλαμο, απότομα και νευρικά. Ανησύχησα και για την κοπέλα, μην έπαθε κάτι και έτρεξα. Μου είπε "ήρθε ο άντρας μου και κλείσαμε λίγο!"Το σεβάστηκα. Το ζευγαράκι ήθελε να μείνει μόνο του.Μου είχαν κλείσει και τα παντζούρια και ήμουν αποκλεισμένη στο μπαλκόνι. Αν η πεθερά μου ξυπνούσε και χρειαζόταν κάτι, πως θα έμπαινα; Έβγαινα απ΄την πόρτα της ψιψίνας που εκείνη την είχε πάντα ανοιχτή, γιατί κάπνιζε πολύ.Τα λεπτά που έμεινα έξω μου φάνηκαν χρόνος. Άκουγα κάτι αλουμινόχαρτα και σκεφτόμουνα ότι της έφερε να φάει. Απ΄την άλλη μέρα και μετά, έβλεπα συνέχεια μια κοπέλα ναρκωμένη.... Νόμιζα ότι ήταν απ΄τα φάρμακα.Μετά έμαθα κι ένα κουτσομπολιό που μαθεύτηκε εκεί μέσα. Μετά η κοπέλα με απέφευγε, με την δικαιολογία ότι νυστάζει.Έτσι χαθήκαμε.Μετά από καιρό, όταν πήγα να σβήσω τα μηνύματα απ΄το κινητό μου, γιατί είχε γεμίσει, βρήκα το μήνυμά της."Έλα τώρα αμέσως! Δεν αντέχω άλλο!"Τότε σιγουρεύτηκα για όλα. Η καλή μου η "ψιψίνα7", όσο κι αν το πάλαιψε, δεν κατάφερε να ξεφύγει για πάντα απ΄τα ναρκωτικά. Αν δεν υπάρξει στήριξη από οικογένεια και κράτος,φοβάμαι πως τίποτα δεν γίνεται.Έκανα καλά ή άσχημα που σας είπα ολόκληρη την αλήθεια; Δεν ξέρω! Νιώθω όμως καλύτερα με την συνείδησή μου. Εύχομαι μόνο, τόσο η "ψιψίνα7", όσο και όλοι οι άλλοι που έχουν αυτό το πρόβλημα, να βρουν τον τρόπο να ξεφύγουν, για Πάντα!
posted by elpida @ 7/12/2006 05:42:00 μμ 8 comments
8 Comments:
At Τετ Ιουλ 12, 07:21:13 μμ, apousia said...
H αλήθεια έχει κάποτε επικίνδυνες ισορροπίες,μα είναι ο μόνος δρόμος που σου ανοίγεται μπροστά σε τέτοια διλήμματα.Τώρα διάβασα και το χτεσινό post!Είναι γροθιές στο στομάχι όλα αυτά,μα είναι και μια δυνατή οδός αφύπνισης..Έπραξες και πράττεις άριστα!

At Τετ Ιουλ 12, 07:45:58 μμ, elgalla said...
Φυσικά και έκανες καλά, Κατερίνα μου. Γιατί η αλήθεια είναι, όσο σκληρό κι αν ακούγεται, ότι όταν μπλέξει κανείς με ναρκωτικά είναι πολύ-πολύ σπάνιο να ξεφύγει. Κι αυτό δεν το λέω εγώ, το λέει κι ο μπαμπάς μου που είναι τόσα χρόνια ψυχίατρος και πολλά έχουν δει τα μάτια του. Υποθέτω ότι από μια άποψη έχει λογική. Για να βγεις από κάτι τέτοιο χρειάζεται τρομαχτική δύναμη θέλησης. Αλλά αν αυτή η δύναμη υπήρχε θα έμπαινες σ'αυτό το τριπάκι ευθύς εξαρχής; Και τελικά, όλοι λίγο-πολύ βρίσκουμε τρόπους να ξεφεύγουμε από αυτά που μας πονάνε. Μερικοί είναι ανώδυνοι, όπως το να βγεις για καφέ με τους φίλους σου και να ξεσπάσεις. Αλλά μερικοί άλλοι...τα ναρκωτικά είναι ένας τρόπος, όμως υπάρχουν πολλοί, πάρα πολλοί ακόμη. Εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που χαρακώνονται, που κάνουν απόπειρες, που πίνουν ακατάσχετα, που πηδιούνται (με συγχωρείς για την έκφραση, αλλά είναι η καταλληλότερη) ακατάσχετα κι όλα αυτά για να ξεχάσουν...για να νοιώσουν, έστω και λίγο, ζωντανοί. Υπάρχουν τόσες και τόσες κοπέλες που πάσχουν από ανορεξία. Δεν ξέρω αν τα ναρκωτικά είναι το χειρότερο. Δεν ξέρω αν υπάρχει πραγματικά τρόπος να ξεφύγει κανείς. Σίγουρα χρειάζεται πολλή αγάπη και υποστήριξη, όμως...είναι αρκετά αυτά; Μερικοί επιστήμονες λένε πως όλα (τα συναισθήματα και ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο, ουσιαστικά αυτό που αποκαλούμε ψυχή) είναι στην πραγματικότητα χημεία του εγκεφάλου. Άλλοι επιστήμονες λένε πως παίζει ρόλο η οικογένεια και η ανατροφή. Και ορισμένοι λένε πως παίζουν ρόλο και τα δύο. Δεν μπορώ να σου πω ποιος απ' όλους έχει δίκιο. Όμως λένε πως όλοι μας χάνουμε 21 γραμμάρια βάρους από το σώμα μας όταν πεθαίνουμε. Τι μπορεί να χωράει σε 21 γραμμάρια; Μια ζωή; Μια ψυχή; Μια ιστορία;Αν η ψυχή μας είναι χημεία, αυτό σημαίνει πως γεννιόμαστε με κάποιες προδιαθέσεις και πως, κατά κάποιον τρόπο, η ζωή μας είναι προδιαγεγραμμένη. Αν η ψυχή μας είναι ανατροφή και περιβάλλον, αυτό σημαίνει πως όλα όσα είμαστε και όλα όσα κάνουμε εξαρτώνται από τους άλλους. Είτε έτσι είτε αλλιώς δηλαδή, δεν αποφασίζουμε μόνοι μας για τίποτα. Ίσως λοιπόν να γεννιόμαστε με κάποια εφόδια και προδιαθέσεις. Ίσως να μας εφοδιάζει και το περιβάλλον μας με κάποια άλλα πράγματα. Ίσως όμως να υπάρχει κι ένα κομματάκι κάπου σ' αυτά τα 21 γραμμάρια που εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο απο μας. Ένα κομματάκι όπου μπορούμε να κρίνουμε και να αποφασίσουμε μόνοι μας για τις πράξεις μας.Και κάποιες αποφάσεις, άπαξ και τις πάρεις δε γίνεται να γυρίσεις πίσω.Διότι το γεγονός είναι ένα. Υπάρχουν άνθρωποι που περνάνε τα χίλια μύρια και παίρνουν ένα πιστόλι και αυτοκτονούν.Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν περάσει ούτε το ένα εκατομυριοστό από τα χίλια μύρια και κάνουν ακριβώς το ίδιο.Και υπάρχουν άνθρωποι που περνάνε τα χίλια μύρια και παρόλα αυτά, κάθε φορά που πέφτουν έχουν τη δύναμη να σηκωθούν και να συνεχίσουν. Χίλια συγνώμη για την κατάχρηση του χώρου σου, μου βγήκε πολύ μεγαλύτερο απ' ότι περίμενα. :Ο(

At Τετ Ιουλ 12, 10:54:39 μμ, elpida said...
Μακάρι απουσία μου! Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα απ΄το να θες να βοηθήσεις και να μην μπορείς.

At Τετ Ιουλ 12, 11:02:12 μμ, elpida said...
elcalla μου, σ΄ευχαριστώ που ανέπτυξες το θέμα τόσο καλά! Θα γίνεις άριστη ψυχολόγος κι απ΄ότι φαίνεται ο μπαμπάς σου έκανε πολύ καλή δουλειά και με σένα! Μπράβο του! Σ΄έχει ενημερώσει πλήρως!Το θέμα είναι αν μπορούμε να βοηθούμε και εμείς οι τρίτοι να ορθοποδήσει κάποιος. Κι αν κάποιες υπηρεσίες κινούνται σωστά...Εκεί θέλω να καταλήξω.

At Τετ Ιουλ 12, 11:17:10 μμ, elgalla said...
Μπορούμε να προσπαθήσουμε, αλλά δεν κάνει καλό σε μας, τελικά, να έχουμε πολλές ελπίδες σε τέτοιες περιπτώσεις. Μερικοί μπορεί πράγματι να τα καταφέρουν, αλλα οι περισσότεροι όχι. Πάντως το σημαντικό, όπως λες είναι να ξέρουμε ότι κάναμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας.

At Τετ Ιουλ 12, 11:31:00 μμ, elpida said...
elgalla θέλω να πιστεύω ότι υπάρχει πάντα λύση κι ότι η ελπίδα ποτέ δε χάνεται!Αυτό είναι το κακό! Ότι μπορούν να περάσουν λίγα απ΄το χέρι μου, ενώ θα ήθελα να μπορούσαν πιο πολλά.

At Τετ Ιουλ 12, 11:37:23 μμ, elgalla said...
Θα'θελα να'μουν αισιόδοξη όπως εσύ και να βλέπω παντού την ελπίδα (υποθέτω ότι σου ταιριάζει το όνομα!). Η καλύτερή μου φίλη είναι έτσι και μερικές φορές τη ζηλεύω. Εγώ είμαι πολύ προσγειωμένη...ρεαλίστρια σε βαθμό αηδίας!:Ο)Υ.Γ.Είσαι πολύ καλός άνθρωπος, Κατερίνα,είναι πολύ όμορφο που θες να βοηθάς όλον τον κόσμο!Μακάρι να βοηθήσεις όσους περισσότερους γίνεται!Έτσι θα πάρεις κι εσύ χαρά!

At Πεμ Ιουλ 13, 01:03:34 πμ, elpida said...
elgalla μου, πίστεψέ με, βοηθάω περισσότερο κι απ΄όσο μπορώ! Μα δεν καταφέρνω πάντα κάτι καλό κι αυτό με στεναχωρεί πολύ. Μια ζωή με μαλώνει ο άντρας μου, ότι εγώ δεν θα σώσω τον κόσμο! Μια ζωή αδιόρθωτη. Κρυφά και φανερά, όπου μπορώ βοηθάω.Γι΄αυτό είχα πει παλιότερα για σύλλογο ή ομάδα εθελοντών σε κοινωνικά, αλλά ήταν λάθος εποχή. Ίσως το φθινόπωρο να κάνουμε κάτι να δίνουμε χαρά και να παίρνουμε συγχρόνως. Θα δείξει!Να είσαι καλά! Ευτυχώς που δεν γράφεις μαθήματα!Καλό βράδυ!

Σκόρπια ... 27

Τρίτη, Ιούλιος 25, 2006

Για να μην πληγώσουμε την γοργόνα.....

....Οι Γοργόνες είναι ωραίες γυναίκες αλλά από τη μέση και κάτω έχουνε ουρά ψαριού. Βρίσκονται στη Μαύρη Θάλασσα και πολλές φορές κατεβαίνουν και κάτω στα νερά μας. Στα εξήντα τόσα ένα καράβι τις απάντησε έξω από τη Θάσο. Μερικοί λένε πως τις περισσότερες φορές φαίνονται το Σάββατο κατά τα μεσάνυχτα.Άμα τύχει κανένα καράβι στο δρόμο της Γοργόνας, το αδράχνει από την πλώρη και ρωτάει:«Ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος;»Οι ναύτες πρέπει να ειπούν:«Ζει και βασιλεύει» ή «Ζει και βασιλεύει και τον κόσμο ειρηνεύει» ή«Ζει και βασιλεύει και ζωή να έχετε και εσείς».Τότε η Γοργόνα από τη χαρά της γίνεται ωραία κόρη, παύει τους ανέμους και τα κύματα, και παίζει τη λύρα της και τραγουδά γλυκά τραγούδια, κι από αυτή μαθαίνουν οι ναύτες τους καινούργιους σκοπούς. Γι΄αυτό όταν ακουστεί κανένα καινούργιο τραγούδι με νεόβγαλτο σκοπό, λεν για κεινον που το τραγουδά, πως τ΄άκουσε από τη Γοργόνα.Αν όμως δεν ηξεύρουν οι ναύτες και κάμουν λάθος να ειπούν πως ο βασιλιάς Αλέξανδρος πέθανε, αγριεύει η Γοργόνα και δίνει μια και πετά ψηλά το καράβι και πέφτει και πνίγονται όλοι στη θάλασσα. Ή φεύγει με θρήνους και μοιρολόγια κι από τα κλάματά της σηκώνει φουρτούνα και πνίγει το καράβι και δε γλιτώνει κανείς..... Απόσπασμα απ΄το βιβλίο του Ναούμ Θεοδοσιάδη,«ξωτικά», εκδόσεις Αρχέτυπο, σελίδα 285-286
posted by elpida @ 7/25/2006 07:26:00 μμ 5 comments
5 Comments:
At Τρι Ιουλ 25, 07:36:20 μμ, elpida said...
Γειά σας παιδιά! Αφού το διάβασα εγώ, θέλησα να σας ενημερώσω κι εσάς, μην πληγώσετε άθελά σας την γοργόνα....Ήθελα να βάλλω και φωτο αλλά μου γράφει σφάλμα ο διακοσμητής του εξπλόρεν και κάτι τέτοια. Όποιος ξέρει ας μου πει αν θα γίνει μόνο του ή πρέπει να πάρω τεχνικό.Σας σκέφτομαι πολύ και μου λείψατε.Καλά να περνάτε όλοι σας!

At Τρι Ιουλ 25, 09:44:53 μμ, Εργοτελίνα said...
MOZILLA ή αλλιώς Αλεπού της Φωτιας Fire - Fox...Kανε ο,τι σου λεειαπλο ειναι download,Save to DiskΓρηγορος και ασφαλεστεροςαπεναντι σε ιούς σε σχεσημε τον ΙΕxplorer.........

At Τρι Ιουλ 25, 09:48:17 μμ, Εργοτελίνα said...
Και εχω γραψει και εγω για τον Αλεξανδρο....................Γοργονες στο Βόλο δεν νομιζω να δεις.........προτιμουν ανοιχτες θαλασσες.....Απο το Πηλιο φαινεται η Θασος;;;

At Τρι Ιουλ 25, 10:39:13 μμ, elpida said...
εργοτελίνα μου, δε ρισκάρω τίποτα μόνη μου, μη χαλάσω και αυτά που έχω. Όταν έχω χρόνο (κι αν μπορεί)θα πάρω τον τεχνικό και θα του ζητήσω αυτό που μου προτείνεις.Σ΄ευχαριστώ!Να περνάς καλά!Κάτι φαίνεται μερικές φορές που είναι ανοιχτός ο ορίζοντας, αλλά θα σε γελάσω αν είναι η Θάσος!

At Κυρ Ιουλ 30, 01:12:47 πμ, ΤΡΥΦΕΡΗ ΝΥΧΤΑ said...
This post has been removed by the author.

Παρασκευή, Νοέμβριος 03, 2006

Exilio

για το exilio.................................................................................................................................................................................................................................................
posted by elpida @ 11/03/2006 03:33:00 πμ 4 comments
4 Comments:
At Παρ Νοε 03, 10:56:52 πμ, Exilio said...
................................................................................................................................................................................!

At Παρ Νοε 03, 03:04:24 μμ, μεθυσμένα χρώματα said...
να βάλω και εγώ ..............................................................................................;καλημέρα Ελπίδα!

At Παρ Νοε 03, 04:01:44 μμ, Sailor said...
ΚατερίναΚαλή σου ημέρακαλό πρωινό

At Παρ Νοε 03, 10:30:50 μμ, sevarose said...
ΤΙ ΩΡΑΙΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ ΠΟΥ ΤΟ ΠΕΤΥΧΕΣ!!

Τετάρτη, Νοέμβριος 01, 2006

Έρχεται παγωνιά

Έρχεται παγωνιά, λέει, κι εγώ έτρεξα στον κήπο μου να προστατέψω τα λουλούδια μου. Μη τα προλάβει ο χιονιάς και μου παγώσουν.
Άλλα τα σκέπασα, άλλα τα μετέφερα μέσα στο σπίτι. Μέχρι να περάσει η καταιγίδα.
Τα λουλούδια είναι οι μόνοι φίλοι που δεν σε προδίδουν ποτέ. Μένουν εκεί σταθερά, στέλνοντας πάντα το ίδιο άρωμα, σε όλον τον κόσμο. Αυτά δεν ξεχωρίζουν πλούσιους και φτωχούς, καλούς και κακούς, φίλους ή εχθρούς. Γι΄αυτό τ΄αγαπώ και πάντα θα τα αυξάνω. Είμαι υπέρ της δημουργίας και όχι της καταστροφής. Γι΄αυτό, ότι κλαδέψετε, μην το πετάξετε. Φυτέψ΄τε το!
Ναι. Και εγώ σήμερα φύτεψα νέες τριανταφυλλιές. Είναι η εποχή τους. Από κάθε κοτσανάκι θα γεννηθεί μια νέα τριανταφυλλιά και θα μου χαρίζει τα λουλούδια της και το άρωμά της όλο το καλοκαίρι. Θα μου λέει "ευχαριστώ" για την κίνηση που έκανα σήμερα. Όπως μου λένε οι περσινές, οι προπέρσινες και πάει λέγοντας.
Τα λουλούδια υπάρχουν για να μαλακώνουν τις ψυχές των ανθρώπων που έχουν μπερδευτεί, υπάρχουν για τους ερωτευμένους, για τους ευαίσθητους, για τους ρομαντικούς, για τους αρρώστους, για τους ευτυχισμένους, για τους δυστυχισμένους, γι΄αυτούς που φεύγουν και γι΄αυτούς που μένουν φυσικά. Για όλους είναι τα λουλούδια!
Έκοψα και τα τελευταία τριαντάφυλλα για φέτος. Και του χρόνου! Να είμαστε γεροί όλοι μας, γιατί πάνω από όλα είναι η υγεία! Αυτό το έχουμε ξεχάσει τελευταίως και δεν πρέπει.
Καλόν μήνα και καλόν χειμώνα σε όλους σας!
Και η ζωή συνεχίζεται....
Τι είπατε;
Τα αγριοκυκλάμινα αντέχουν! Μην φοβάστε! Αυτή είναι η εποχή τους. Τρέφονται απ΄τις θύελες, τις καταιγίδες και τις παγωνιές. Τα άλλα να προστατέψετε. Τα ευπαθή που νομίζουν πως θ΄αντέξουν και καμαρώνουν στα μπαλκόνια, στις σκάλες ή στους κήπους. Για την προστασία τους όμως απ΄το ψυχρό κύμα κακοκαιρίας που έρχεται, υπεύθυνοι και κηδεμόνες είμαστε μόνο εμείς οι Άνθρωποι. Γι΄αυτό, όσο είναι ακόμη νωρίς προστατέψ΄τε τα!
Έτσι δεν είναι; Ή κάνω λάθος;
posted by elpida @ 11/01/2006 02:46:00 μμ 7 comments
7 Comments:
At Τετ Νοε 01, 07:17:35 μμ, scalidi said...
ναι, να τα προστατεύσουμε...παίρνω τις ζελατίνες μου και βγαίνω στο μπαλκόνι, αλλά ξέχασα, δεν έχω γλάστρες να με χρειάζονται, μόνο ένα αγέρωχο αιχμηρό κακτάκι να με επιπλήττει όποτε χρειάζεται απέναντί μου στο γραφείο...Φιλιά κυκλαμινάκι και πρόσεχε τα κρύα

At Πεμ Νοε 02, 12:38:17 πμ, George said...
Πώ πώ τα ξέχασα να τα βάλω μέσα. Ελπίζω να μην πάθουν τίποτα μέχρι αύριο το απόγευμα.

At Πεμ Νοε 02, 01:46:22 πμ, Exilio said...
Kυκλαμινάκι;Πάρε μια αγκαλίτσα:)

At Πεμ Νοε 02, 10:49:59 πμ, ralou said...
Γιατί όλοι λένε ότι το φθινόπωρο είναι η εποχή που μαραίνονται όλα;Από την στάση στο γραφείο σήμερα το πρωί -εκατό μέτρα όλα κι όλα- είδα ενα σωρό ανθισμένους θάμνους. Ως και ενα δέντρο είχε βγαλει λουλούδια!p.s.ετσι και εγώ Ελπίδα.Ουτε ενα κοτσανάκι να μην πάει ποτέ χαμένο! Ασε, το αδιαχώρητο σε ενα κηπάκι μια σταλια.

At Παρ Νοε 03, 01:05:38 πμ, Exilio said...
ΦιΛιά!

At Παρ Νοε 03, 02:29:13 πμ, sofi-k said...
Καλό χειμώνα να χουμε ελπίδα μου!!!Από αύριο χιόνια λένε...Πολλά φιλιά!

At Παρ Νοε 03, 11:19:35 πμ, Ραφαέλλα said...
Ποπο... τι μου θύμησες Ελπίδα μου..Η mother μου, που την είδαμόνο 2 βδομαδούλες τον Αύγουστο, έχει τρέλα με τα λουλούδια..Τα λατρεύω κι εγώ..Και τη χαζεύω όταν τα φροντίζει. Πάντα τέτοιο καιρό έφερνε τόσα χρυσάνθεμα σπίτι, τόσα τριαντάφυλλα...Αχ να' σαι καλά..Θα την πάρω τηλέφωνο τώρα.Φιλάκι!

Σκόρπια ... 26

Κυριακή, Ιούλιος 09, 2006

Πολλά λουλούδια!

posted by elpida @ 7/09/2006 08:22:00 μμ 2 comments
2 Comments:
At Κυρ Ιουλ 09, 09:09:26 μμ, apousia said...
Μπορεί να τα είχε ο κήπος σου,εγώ όμως είμαι σίγουρη,πως τα μάζεψες απ'την καρδιά σου!Γιατί δεν είναι άλλο η καρδιά σου,ένας ανθόκηπος είναι!Την αγάπη μου!

At Κυρ Ιουλ 09, 09:27:03 μμ, elpida said...
Η δική σου κορίτσι μου είναι Παράδεισος!Να είσαι ΠΑΝΤΑ καλά και να Σε προσέχεις!Σ΄αγαπάω πολύ!Το γιασεμί και οι γαρδένιες είναι για σένα που σου αρέσουν! Όλα είναι για σένα! και για όλον τον κόσμο! Κερνάω σήμερα! θα σας μεθύσω με λουλούδια!


Κυριακή, Ιούλιος 09, 2006

Κι άλλα λουλούδια!

posted by elpida @ 7/09/2006 08:12:00 μμ 2 comments
2 Comments:
At Κυρ Ιουλ 09, 09:07:47 μμ, apousia said...
Σαν όλα αυτά τα πανέμορφα λουλούδια,με τέτοια χρώματα και τέτοια αρώματα,να κυλάει όλη η ζωή σου,αγαπημένη elpida!Ευχαριστούμε που ομορφαίνεις τις ώρες μας!

At Κυρ Ιουλ 09, 09:29:33 μμ, elpida said...
Τι ωραία συνάντηση! Τι ωραία παρουσία! Άμα έχεις "μπακτσέ" ψυχής, βγαίνει!Δεν κρύβεται!Εγώ ευχαριστώ γλυκιά μου παρουσία!


Κυριακή, Ιούλιος 09, 2006

Κερνάω λουλούδια......

Ροδοπέταλα
Κλαδί ελιάς,
τριαντάφυλλο,
γαρδένιες,
ορτανσίες μπλε, ροζ, άσπρες,
τριαντάφυλλα,
ότι έχει ο κήπος μου αυτή την εποχή!
γιασεμί
posted by elpida @ 7/09/2006 07:37:00 μμ 4 comments
4 Comments:
At Κυρ Ιουλ 09, 09:05:51 μμ, apousia said...
Το πιο ακριβό κέρασμα που θα μπορούσες να χαρίσεις!Κι αυτό το γιασεμί,τόσα χιλιόμετρα έτρεξε το άρωμά του,μέσα σε οθόνες μπήκε,κι όμως,τόσο έντονο!Να είσαι πάντα καλά!Σε φιλώ!

At Κυρ Ιουλ 09, 09:25:18 μμ, Panic Room said...
'Ετσι...να κεράσεις!Για τα συχαρίκια...Στη σελίδα 14 του ένθετου ΑΟΥΤ του Έθνους της Κυριακής με τις νέες εκδόσεις, που επιμελείται η Ελένη Γκίκα, στη στήλη "Οδηγός" ένα από τα 3 βιβλία που παρουσιάζονται στη στήλη, είναι το δικό σουΤίτλος βιβλίου: ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗ ΜΑΝΝΑ... με δύο ν. Εκδόσεις ΚαλυδώνΣυγγραφέας : Κατερίνα Σταματίου-ΠαπαθεοδώρουΠοιος είναι : Γεννήθηκε στη Ζαγορά Πηλίου το 1960. Έργα της " Γράμμα στη μάννα με δύο ν, η αλήθεια που πονά", "Ιστορία που την έγραψαν παιδιά", κ.ά.Είδος: Αυτοβιογραφικό αφήγημαΥπόθεση: Το πορτρέτο μιας γυναίκας που δεν είχε και την ευκολότερη ζωή του κόσμου, από την κόρη της.Γλώσσα/Ύφος: Λυρική, συναισθηματική, προσωπική και γι' αυτό συγκινεί μέσα στην ειλικρίνειά τηςΠλεονεκτήματα: Τα πρόσωπα της ζωής μας όταν τα χάσουμε τα αντιλαμβανόμαστε. Η συγγραφέας κάνει μια ελεγεία για τη μάνα της.Γιατί να το διαβάσουμε: Για την αλήθεια του

At Κυρ Ιουλ 09, 09:32:07 μμ, elpida said...
Όταν το έκοβα κορίτσι μου εσένα σκεφτόμουν! Πέρασε όμως η εποχή του και μόνο αυτό υπήρχε. Θα σου φέρω απ΄το χωριό πολλά!

At Κυρ Ιουλ 09, 09:37:27 μμ, elpida said...
panic roomΑυτό κι αν είναι κέρασμα! Έκανες τόσο κόπο να το αντιγράψεις; Για πάρτυ μου;Σ΄ευχαριστώ!!!!!Τόση χαρά, αγάπη, συγκίνηση όπως σήμερα.... δεν έχω ξανανιώσει!Γι΄αυτό έτρεξα στον κήπο! Το μόνο που μπορούσα να σας κεράσω ήταν (οπτικώς)μόνο λουλούδια!Λουλουδένια να είναι η ζωή όλων σας! Σας αγαπάω όλους!


Παρασκευή, Ιούλιος 07, 2006

Το πανηγύρι της Αγίας Κυριακής στη Ζαγορά Πηλίου

Σήμερα είναι η γιορτή της Αγίας Κυριακής. Χρόνια πολλά σε όλους όσους γιορτάζουν.Κάθε χρόνο τέτοια μέρα μελαγχολώ. Μία εκκλησία του χωριού μου γιορτάζει, η Αγία Κυριακή και κάθε χρόνο κάνει πανηγύρι. Έχω πάρα πολλά χρόνια να πάω σ΄αυτό το πανηγύρι. Μετά τη Μάννα προτιμούσα ν΄ακούω την μουσική και τα τραγούδια απ΄την αυλή μου.Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή η Μάννα μου αγόραζε λίγα μέτρα καινούργιο ύφασμα, πάντα έντονα χρώματα ή λουλουδάτα και με πήγαινε στη μοδίστρα για να μου πάρει μέτρα, για το καινούργιο φουστάνι που θα φόραγα στο πανηγύρι αυτό.Η χαρά μου δεν περιγράφεται! Χοροπηδώντας πήγαινα για πρόβα, χοροπηδώντας γύριζα!Τρείς οι πρόβες! Πάντα!Θυμάμαι που όταν ήμουν πιο μικρή απορούσα, γιατί μου έβαζε χάρτινα γιακαδάκια και τσεπάκια. Μεγαλώνοντας όμως κατάλαβα.Το φόρεμα πάντα το παίρναμε στο παρά πέντε! Η κυρία Ασπασία έραβε καινούργια φουστάνια για όλο το χωριό. Μ΄αγαπούσε όμως και ποτέ δε μ΄άφησε χωρίς καινούργιο φουστάνι!Μέχρι τα δεκατέσσερα - δεκαπέντε πηγαίναμε μαζί με την Μάννα και κοιτάζαμε τους άλλους να χορεύουν ευτυχισμένοι, να γελάνε με τις παρέες τους, να τρώνε τα ψητά τους.Έβλεπα τις κοπέλες με τα ακριβά φουστάνια τους να κάνουν βόλτα πέρα - δώθε, πέρα - δώθε, καμαρωτές και γελαστές και από πίσω τους τ΄αγόρια να τις φλερτάρουν.Μεγαλώνοντας πήγαινα με άλλα κορίτσια και με καλύτερα φουστάνια κι όχι από το ύφασμα απ΄το τόπι που κάνουν ρόμπες οι πλούσιες νυκοκοιρές... (Βόηθησαν και τ΄αδέλφια σ΄αυτό που μας βοηθούσαν οικονομικά).Τότε έκανα κι εγώ βόλτες, καμάρωνα κι εγώ το καινούργιο μου φουστάνι, φλέρταραν κι εμένα τ΄αγόρια!Χόρευα κι εγώ με τις μεγάλες παρέες και το χαιρόμουνα πραγματικά αυτό το πανηγύρι.Ξεχνιόμουνα εκεί .... στη χαρά, μέχρι που ερχόταν η Μάννα με τον φακό και μου έκανε σινιάλο πως άργησα...Την έπαιρνα αγκαλιά και φεύγαμε μαζί και το τραγούδι"ένα μελανούρι μ΄άναψε φωτιά....", μ΄ακολουθούσε ακόμη και στο σπίτι.Ξαπλώναμε για βράδυ κι εγώ άκουγα απ΄το ανοιχτό παράθυρο όλο το ρεπερτόριο."Σα λυγώνεις τα δυο σου ματάκια γλυκιά Κατερίνα....."και ξημέρωνε!Δεν τ΄αντέχω απόψε να το συνεχίσω. Στοπ! Τζίζ!Αντί για συνέχεια όμως, θα σας μεταφέρω ένα κείμενο που αντέγραψα το 2000 που σταμάτησα απ΄τη δουλειά και πνιγόμουν στο σπίτι. Είχα ζητήσει την άδεια απ΄την εφημερίδα Θεσσαλία και μου επέτρεψε να ψάξω τα αρχεία της εφημερίδας. Ήθελα να κάνω κάτι για το χωριό μου, αλλά οικονομικοί λόγοι (και όχι μόνο), δεν το επέτρεψαν.Αφού ευχαριστήσω την εφημερίδα Θεσσαλία για άλλη μια φορά, για την έμπιστοσύνη που μου έδειξε τότε, σας μεταφέρω εδώ στο μπλογκ ένα κείμενο απ΄τα πολλά κείμενα που αντέγραψα τότε. Ευκαιρία να δείτε πως σχολιάζει ο δημοσιογράφος Βολιώτης, το πανηγύρι αυτό το 1904!
ΤΙΜΗΣ ΕΝΕΚΕΝ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ
Την ΖΑΓΟΡΑ ΠΗΛΙΟΥ
ΘΕΣΣΑΛΙΑ
Έκαστον φύλλον λεπτά 25
13 Ιουλίου 1904
Από το Πήλιον
Εκ Ζαγοράς
-Η πανήγυρις της Αγίας Κυριακής δεν είναι μόνον ζωηρά μ΄όλας τας προσπαθείαςτης οικογένειας Ε. Θεολογίδου, της εκ των τα πρώτα εν Ζαγορά Φερουσών.-Ο κ. Θεολογίδης ανήγειρεν εις τον ναόν της Αγίας Κυριακής μεγαλοπρεπές κωδωνοστάσιον.-Και ξένοι ολίγοι το έτος τούτο και εκ των εντοπίων πολλοί έλλειπαν.-Μετά τον δείπνον έγινε χορός και τας τρείς ημέρας πάλιν τη πρωτοβουλία του κ. Θεολογίδου και του κ. Πάντου.-Ο γυναικείος κόσμος της Ζαγοράς πολύ ζωηρός αλλά και εντροπαλός. Πολύ αγαπά ταβαρέα και πολυτελή φορέματα, τα οποία είναι κακή υπερβολή και μάλιστα δι΄έναχωριό.-Οι καυμένοι οι άνδρες σκέπτονται σοβαρώς δια τούτο.-Και δι΄αυτό ενθουσιάσθησαν όλοι με την απλήν ενδυμασίαν κάποιας οικογένειας απότον Βόλον και την επρότειναν ως παράδειγμα.-Εις το Σορευτόν είναι πρώτης τάξεως θερινή διαμονή, η θάλασσα μαγνητίζει, το αχανέςΑιγαίον προκαλεί ρεμβασμούς και οι άνωθεν λόφοι με τας ρευματικάς επαύλειςκαταθέλγουν.-Κατ' αυτάς θα κατέλθη όλος ο καλός κόσμος της Ζαγοράς και θα γίνει κέντρον θερινόνπρώτης τάξεως.-Δυστυχείς Βολιώται καταδικασμένοι να υποφέρετε την ζέστην και σκόνην και μονοτονίαν.-Η ωραία πλατεία του Αγίου Γεωργίου με τας πλατάνους και τας φιλλύρας δίδει όψινπόλεως τώρα μάλιστα που αντηχούσιν οι σκοποί εγκατασταθέντες υπό τινος γυρολόγουφωτογράφου.-Γάμοι πολλοί εν Ζαγορά την τελευταίαν Κυριακήν δύο συγχρόνως. Το ωραίον είναι, ότι μετά την εν τη εκκλησία στέψιν, διοργανούνται χορός εις την πλατείαν της εκκλησίας.-Η κοινωνία της Ζαγοράς μορφωμένη, αι γυναικείαι καλλοναί αφθονώτατοι, προ πάντων δε κάποιον κύκλον, όστις είναι μυθικών καλλονών. Δυστυχώς η πολυτέλεια έχει κυριεύση πολύ την κοινωνίαν αυτήν, το οποίον έχει κακκάς συνεπείας πολλάς, όχι μόνον δια τα θυλάκια των ανδρών.Βολιώτης
posted by elpida @ 7/07/2006 11:11:00 μμ 9 comments
9 Comments:
At Σαβ Ιουλ 08, 12:51:35 πμ, elpida said...
Παρακαλάω εδώ και μία ώρα μια φωτογραφία να μπει και δεν μ΄ακούει. Λυπάμαι! Πάλι κάπου κάνω λάθος. Θα μάθω! Που θα μου πάει;

At Σαβ Ιουλ 08, 02:05:43 πμ, FunKy_MouToN said...
Όμορφες και πολύτιμες οι αναμνήσεις..αρκεί να μη σε ρουφάνε στο πάτο.Κοίτα..φώς!Πάρε μια ανάσα!Φιλιά πολλά "ελπίδα" μου

At Σαβ Ιουλ 08, 10:19:23 πμ, elgalla said...
Για τις φωτογραφίες, μπορείς να κατεβάσεις από το Google το Picassa. Εγώ αυτό χρησιμοποιώ και είναι πολύ πιο εύκολο. Βάζεις τις φωτογραφίες που θες, γράφεις και το κείμενό σου και μετά το στέλνεις κατευθείαν στο μπλογκ.

At Σαβ Ιουλ 08, 02:12:12 μμ, scalidi said...
σημειωσούλα, χωρίς παρεξήγηση: "όλους όσοι γιορτάζουν"

At Σαβ Ιουλ 08, 07:03:47 μμ, Serenity said...
Τι όμορφο να ταξιδεύεις στο χρόνο μέσα από ένα κείμενο!Μπράβο, Κυκλάμινο! :)

At Κυρ Ιουλ 09, 12:33:50 πμ, elpida said...
Γειά σου προβατάκι μου.Γι΄αυτό το σταμάτησα χθες απότομα. Πήγαινε να με "ρουφήξει" και δεν έπρεπε. Έγραφα στο μλπογκ και όχι στο ημερολόγιο.Κι από μένα φιλιά πολλά!

At Κυρ Ιουλ 09, 12:35:49 πμ, elpida said...
elgalla μου, σ΄ευχαριστώ!θα το δοκιμάσω όταν έχω διάθεση και χρόνο.

At Κυρ Ιουλ 09, 12:48:58 πμ, elpida said...
scalidi μου, γιατί να σε παρεξηγήσω; Ίσα ίσα που σ΄ευχαριστώ. Τώρα όμως αν το διορθώσω δεν θα στέκει το σχόλιο.Δεν πειράζει όμως. Έτσι κι αλλιώς δηλώνω αμόρφωτη. Αυτά που έμαθα πριν 30 χρόνια στο σχολείο τα ξέχασα.Συν η γλώσσα που άλλαξε. Το τζάκι γραφόταν με υ, το τρένο με αι και τόσα άλλα. Ακόμα βάζω τόνους και δασείες!Γράψε εκφραστικό λάθος, αν και στην καθημερινότητα το λέμε! Εδώ ο Θέμος ασχολείται με τα λάθη που κάνουν σημαντικά πρόσωπα κι εγώ που δεν είμαι τίποτα;Θα μου πεις...το παίζεις συγγραφέας! Θα σου πω:Δεν είμαι! Άλλοι με λένε έτσι.Εγώ το λέω αλλιώς. Αλλά και πάλι, γι΄αυτό υπάρχουν οι διορθωτές, ακόμα και για τους συγγραφείς!Την αγάπη μου!

At Κυρ Ιουλ 09, 12:52:57 πμ, elpida said...
serenityΓράφοντας, αυτό κάνουμε κορίτσι μου.Ταξιδεύουμε στον χρόνο! Πότε ανατρέχουμε στο παρελθόν, πότε προσπαθούμε να κρατήσουμε τη στιγμή (το παρόν) που γρήγορα γίνεται μέλλον.Την καληνύχτα μου!


Παρασκευή, Ιούλιος 07, 2006

Πήλιο - Ζαγορά - Χορευτό

( Έμαθα και να σκανάρω!)

Ζαγορά- Παραλία Χορευτού

Πήλιο - Ζαγορά
Παραλία Χορευτού - χειμώνας
Φωτογραφίες Σωτήρης Κουκιάσας
posted by elpida @ 7/07/2006 08:10:00 μμ 14 comments
14 Comments:
At Παρ Ιουλ 07, 09:22:52 μμ, άστεγος said...
Πάρα πολύ ωραίες φωτογραφίες!Καλησπέρα Ελπίδα!

At Παρ Ιουλ 07, 09:38:54 μμ, elgalla said...
Γύρισες;Γύρισες!Υπέροχο μέρος η Ζαγορά...θα μπορούσα να ζήσω εκεί...:Ο)

At Παρ Ιουλ 07, 09:45:55 μμ, deadendmind said...
Τι όμορφο το Πήλιο...

At Παρ Ιουλ 07, 10:25:33 μμ, elpida said...
άστεγοςΧαkaίρομαι πολύ που σου άρεσαν! Ο Σωτήρης είναι μερακλής φωτογράφος!Βγάζει απίθανες φωτογραφίες και τις κάνει κάρτες.

At Παρ Ιουλ 07, 10:28:55 μμ, elpida said...
elgallaΚαλώς το κορίτσι μου! ΄Ηρθα! και το έρριξα στις φωτογραφίες.Στον μέλλον..... που ξέρεις! Μπορεί να κάνεις εκεί εξοχικό και να γίνουμε και γειτόνισσες! Πολύ θα τό ΄θελα!

At Παρ Ιουλ 07, 10:31:59 μμ, elpida said...
deadendmindΠάρε την παρέα και ελάτε! Θα πάω σε λίγο να διαβάσω τι έγινε με την συναυλία. Εύχομαι να την απόλαυσες!

At Παρ Ιουλ 07, 11:21:20 μμ, elgalla said...
Το πράσινο και το νερό με ηρεμούν...όταν είμαι στο χωριό(κοντά σου είμαι, Καρδίτσα) τα ξεχνάω όλα και νομίζω πως θα ζήσω για πάντα, πως μπορώ να κλείσω μέσα μου το σύμπαν...:Ο)

At Σαβ Ιουλ 08, 12:08:31 πμ, elpida said...
elgallaΚι εγώ έτσι νιώθω κορίτσι μου!Καλό βράδυ!

At Σαβ Ιουλ 08, 01:39:50 πμ, FunKy_MouToN said...
Πώπω ομορφιές!!:)

At Σαβ Ιουλ 08, 02:33:59 πμ, elpida said...
προβατάκιΑμ! Τι νόμιζες; Αν δεν ήταν τόσο όμορφα θα σε καλούσα;'άστεγοςΣυγνώμη για το τυπογραφικό λάθος. Να μη σβήσω τώρα το σχόλιο και το ξαναγράψω. (Χαίρομαι)

At Σαβ Ιουλ 08, 09:46:03 πμ, Εργοτελίνα said...
Πολυ καλη δουλεια..Μας υποσχεσαι πολλα στο μελλον...Ουτε εγω ξερω τα παντα γυρω αποτη φωτογραφια..αλλα μου κανει εντυπωσηοταν κανεις κλικ πανω στην φωτοσου βγαζει ????????Error Not Found(Λαθος δεν βρεθηκε)Δηλαδη αν καποιος σε αναζητησειμεσω εικόνων του google δε θα τις βρει,αυτές και το blog σου..Ελπιζω να βοηθησει καποιος που ξερει καλυτερα..

At Σαβ Ιουλ 08, 09:56:06 πμ, Εργοτελίνα said...
http://photos1.blogger.com/blogger/2157/2895/1600/????????????????.0.jpgΑυτη ειναι η διευθυνση της φωτογραφιαςτο ?????? νομιζω το γραφεις εσυοταν την αποθηκευειςΑν εγραφες π.χ synnefo8θα ταν καλυτερο γιατην μηχανη αναζητησης

At Σαβ Ιουλ 08, 02:11:26 μμ, Rodia said...
Η διεύθυνση της φωτογραφίας είναι: http://photos1.blogger.com/blogger/2157/2895/400/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F.jpg και τη βρίσκεις όταν με δεξί κλικ πάνω στη φωτο διαλέξεις (κατω κατω) τα properties, τα οποία διαλέγεις με το ποντίκι και αντιγράφεις (copy paste ) και τα τοποθετείς στη διεύθυνση.. οπότε βλέπεις τη φωτο!Καλό θα είναι, τώρα που η Ελπίδα έμαθε να σκανάρει, να δουλεψει λίγο πάνω στο προγραμμα Adobe Photoshop, ώστε να διαλέγει το μέγεθος των εικόνων και να τις σώζει στο "save for web" -εκεί υπάρχουν 'σκάλες' και καλό είναι να επιλέγει γύρω στο 65 με 70- ώστε να έχουν μέγεθος μικρότερο χωρίς απώλεια στην ποιότητα.. να τις βλέπουμε κι εμείς πιο καλά!Αντε και ΚΑΛΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟΟΟΟΟ[όλα μασημένα τα θέλετε πια;-)]σμουτς!-)

At Παρ Αυγ 11, 11:18:04 μμ, elpida said...
Εργοτελίνα και ροδιαΚορίτσια σας ευχαριστώ πολύ! Τώρα εντώπισα τα σχόλιά σας! Ήδη νομίζω κατάλαβα το λάθος μου και το διόρθωσα. Τις σώζω με τον κωδικό του γκούγκλ και νομίζω λύθηκε το πρόβλημα. Τώρα άλλωστε φεύγω... Το φθινόπωρο θα γίνω πιο καλή!

Παρασκευή, Ιούλιος 07, 2006

Ήρθα και σας κερνάω φωτογραφίες

Χελιδόνια
Πήλιο
Χορευτό
Ουράνιο τόξο!
Οι παλιοί φίλοι μου θα θυμούνται ότι παλιότερα σας ζητούσα να με κεράσετε μια φωτογραφία ενος ουράνιου τόξου. Απόψε αν και πολύ κουρασμένη (σωματικά), θέλω μόνο να σας κεράσω μερικές φωτογραφίες και να σας ευχαριστήσω όλους, γενικά.
posted by elpida @ 7/07/2006 02:17:00 πμ 13 comments
13 Comments:
At Παρ Ιουλ 07, 02:41:13 πμ, elpida said...
Καλώς σας βρήκα όλους! Αύριο ελπίζω να μπορέσω να διορθώσω τους τίτλους Πήλιο που πήγαν στα χελιδόνια και στο ουράνιο τόξο. Καληνύχτα σε όλους σας!

At Παρ Ιουλ 07, 03:04:53 πμ, MouToN said...
Kαλώς το κυκλαμινάκι!Αυτό είναι το πήλιο?Πανέμορφο!Βάλε και άλλες φωτος!Φιλιά!

At Παρ Ιουλ 07, 03:40:45 πμ, enteka said...
τέλειο το ουράνιο τόξο. (προσπαθώ να δω την φωτο μεγαλύτερη αλλά δεν ανοίγει):)

At Παρ Ιουλ 07, 07:56:42 πμ, Εργοτελίνα said...
Σκέτη τρέλλα!...Σε ευχαριστούμε..μόνο βάζε ενα περιγραφικό τιτλο στις φωτογραφίες,για να μπορειτο google να τις βρίσκει...π.χ ουρανιο τοξο 1γιατι τωρα αν κανεις κλικπανω τους,βγαζει ?????????

At Παρ Ιουλ 07, 09:18:06 πμ, Annabooklover said...
Καλώς την!

At Παρ Ιουλ 07, 11:58:53 πμ, dr.Uqbar said...
Ομορφες. Να ξεκουραστείς! Καλημέρα

At Παρ Ιουλ 07, 09:45:40 μμ, deadendmind said...
Καλωσόρισες πίσω! Ευχαριστώ για τις φωτογραφίες και ανταποδίδω με αγκαλιές! :-)

At Σαβ Ιουλ 08, 01:16:48 πμ, elpida said...
Βάζω προβατάκι μου, βάζω!

At Σαβ Ιουλ 08, 01:18:22 πμ, elpida said...
εντεκαΚαι σε μένα δεν άνοιγε. Υπομονή! Θα μάθω και θα τα κάνω σωστά.

At Σαβ Ιουλ 08, 01:28:03 πμ, elpida said...
εργοτελίνα μου, χρειάζομαι ιδιαίτερα μαθήματα, αλλά ποιός θα μου τα κάνει; Δηλαδή εννοείς ότι κάνοντας κλικ απ΄το κείμενο θα σε βγάζει στο google; Και πως θα γίνει αυτό; Εγώ πάω την φωτο στις εικόνες και από κει την παίρνω.Υπομονή πάντως! Θα μάθω! Δεν πρέπει να έχετε παράπονο!Παρόλο την λάθος εποχή και την ηλικία μου και τις γνώσεις μου, ρώτα- ρώτα, προχωράω! Το χειμώνα θα σας έχω φτάσει.Αναγνωρίστε τουλάχιστον την προσπάθεια για να πάρω κουράγιο να συνεχίσω.Γιατί αλλιώς θα απογοητευτώ πολύ. Δεν θέλω να πω δεν τα κατάφερα!Αφού το θέλω πολύ, πρέπει και να τα καταφέρω! Έτσι δεν είναι;

At Σαβ Ιουλ 08, 01:29:39 πμ, elpida said...
annaboocloverΚαλώς την Αννούλα!Αχ! Αννούλα του χιονιά...Το ξέρεις αυτό;

At Σαβ Ιουλ 08, 01:33:25 πμ, elpida said...
dr.ugbarΤο να ξεκουραστώ μια κουβέντα είναι. Ύπνο χρειάζομαι μα που να τον βρω;Είχα μάθει να κοιμάμαι τα πρωινά και τώρα οι υποχρεώσεις δεν μ΄αφήνουνε. Τώρα έγινε κι αυτό ευχή!

At Σαβ Ιουλ 08, 01:34:51 πμ, elpida said...
deadendmindΝα είσαι καλά φωτοβολίδα!

Δευτέρα, Ιούνιος 26, 2006

Το Παλιό Σπίτι του χθες και οι κακές στιγμές

«Εγώ γι΄ αλλού ξεκίνησα κι αλλού η ζωή (το blog) με πάει....»
Αφιερωμένο στο προηγούμενο κείμενο που βγήκε απ΄το θέμα του.*
* *Το κείμενο που θα σας μεταφέρω σήμερα, δένει με το χθεσινό. Έχουν αλλάξει πολλά από τότε. Δεν παύουν όμως να υπήρξαν εκείνες οι κακές στιγμές. Ευελπιστώ σε μια καλύτερη επικοινωνία φέτος το καλοκαίρι. Υπάρχει πρόθεση και απ΄ τις δύο πλευρές. Άνθρωποι κακοί δεν υπάρχουν. Κακές στιγμές όμως, πολλές!* * *(Το κείμενο θα μπορούσε να είναι και μια συνέχεια του βιβλίου:«Γράμμα στη μάννα με 2ν», εκδόσεις Καλυδών)12 Αυγούστου 1998Είναι ξημερώματα Τετάρτης, η ώρα είναι 12 και 10 και παρόλο που είναι πολύ νωρίς για μένα και την παρέα μου (τους αγαπημένους μου ανθρώπους, παιδιά, άντρα, αδέλφια, ανίψια και γαμπρούς), όλοι κοιμούνται κι εγώ μόνη κάθομαι στην λατρεμένη μου αυλή και κοιτάζω απέναντι, το Παλιό σπίτι, την καινούργια βίλα τώρα και αρχοντικό.Κάποια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να κλαίει. Δεν ξέρω γιατί ή μάλλον ξέρω και δεν θα ντραπώ να το εξομολογηθώ. Λυπάμαι και πονάω, γιατί το χθες δε γυρίζει πίσω, γιατί οι άνθρωποι έπαψαν να είναι Άνθρωποι, γιατί η γη πουλιέται σε ξένους, γιατί ο εγωισμός, η υπερηφάνεια και τα πλούτη σκοτώνουν την ανθρωπιά.Όταν πουλήθηκε το Παλιό Σπίτι, χάρηκα. Ένας καινούργιος άνθρωπος, είπα.Mια νέα οικογένεια θα δώσει ζωή και ομορφιά στη γειτονιά μας. Θα έρχομαι και δεν θα φοβάμαι το σκοτάδι, πια. Όταν μάλιστα είδα τον πλούσιο φωτισμό, χάρηκα πολύ.Επειδή δυστυχώς δεν υπάρχει χρόνος να έρχομαι συχνά στο χωριό, παρά μόνο 10 μέρες το καλοκαίρι κι άλλη μια δυο φορές στα πεταχτά, ενδιάμεσα του χρόνου. Δεν πρόλαβα να γνωρίσω την κυρία, την οικοδέσποινα του Παλιού Σπιτιού, της καινούργιας βίλας.Φέτος, λόγω οικονομικών και οικογενειακών προβλημάτων, δεν κατάφερα να δω τ΄αδέλφια μου. Έτσι κανονίσαμε κοινές διακοπές στο χωριό. Όλοι μαζί. Δεν μας ένοιαζε το αν θα κοιμηθούμε μέσα ή έξω, αν θα κρυώσουμε ή θα κουραστούμε, το μόνο που θέλαμε ήταν να σμίξουμε. Τίποτ΄άλλο!Φτωχοί σε χρήμα ?ίσως- για κάποια άνεση σε ξενοδοχείο, μα πλούσιοι σε αγάπη, νοσταλγία και λαχτάρα και κοινό στόχο για ?όλοι μαζί?. Ακόμα κι οι γαμπροί. Και τα παιδιά που θέλουν τις ανέσεις τους και την καλοπέρασή τους.Τα καταφέραμε. Εγώ και η οικογένειά μου, μαζί με την οικογένεια της Ελισάβετ, ήρθαμε μαζί. Δευτέρα ήταν. Παρασκευή ήρθε κι ο Αγγελής. "Ο Αγγέλαρος!", όπως λέει ο ίδιος. Πέμπτη ήρθε η Δάφνη με τον άντρα της, τον Στέργιο. Γαμπρό μου και αδερφό μου μαζί, γιατί τον έζησα πιο πολύ απ΄ τ΄αδέλφια μου. Και συμπληρώθηκε το καρέ. Έλλειπαν μόνο δυο αδέλφια. Η Στέλλα που είναι στην Αθήνα και δεν κατάφερε να έρθει και ο Πέτρος που είναι στην Αμερική.Μαζευτήκαμε λοιπόν δώδεκα άτομα κι ένας ο Έντουαρτ ο γάτος μας, δεκατρία, σε δυο δωμάτια, ένα σπίτι 40 τετραγωνικά.Ο Στέργιος είναι αισθηματίας και γλεντζές. Κάθε βράδυ ήθελε τα τραγουδάκια του, τα κρασάκια του, τον χορό του. Ήθελε να δείξει πόσο χαρούμενος ήταν κοντά μας. Είναι ή μάλλον έγινε ο τρίτος αδελφός. Δε θελήσαμε να του χαλάσουμε χατίρι, όταν χόρευε τις ζεμπεκιές του, ούτε να του την "σπάσουμε" χαμηλώνοντας τη μουσική. Άλλωστε, η παλιά γειτονιά μας ξέρει. Ακόμα και κάποια ποιο μακρινή γειτόνισσα είχε πει, πως προτίμησε ν΄ακούει το γλέντι μας και να μας χαίρεται, παρά να πάει στο πραγματικό πανηγύρι του Σωτήρος. Αυτά όλα όμως συνέβαιναν πριν κάποια χρόνια, όταν το παλιό σπίτι ήταν έρημο και χωρίς αφεντικά. Τα χρόνια άλλαξαν κι εγώ δεν το κατάλαβα. Δίπλα μου είχαμε νέους γειτόνους, ανθρώπους της πόλης, που δεν μας ήξεραν και που ήξεραν μόνο τα δικαιώματά τους. Η ώρα κοινής ησυχίας το βράδυ είναι 12 και όχι 12μισή η μία!Έτσι ένα βράδυ, δε θέλω να θυμάμαι πιο, έγινε μια παρατήρηση. Η μουσική μας ενοχλούσε τους καινούργιους γειτόνους. Οι άντρες, δεν θέλω να αναφέρω ποιος -δεν έχει σημασία άλλωστε- χαρούμενοι και λυπημένοι μαζί, για ότι έφυγε και δεν μπορέσαμε να ζήσουμε από κοντά, (για την απόσταση, για την οικογένεια και την αγάπη), ήπιαν δυο και πέντε ποτήρια παραπάνω.Αυτό ήταν! Η νέα γειτόνισσα θα έφερνε το 100! κι ο Στέργιος με τον Άγγελο το 200!Ήξερα ποιος είχε δίκιο. Η γειτόνισσα βάση λογικής και οι άντρες βάση ψυχολογίας. Αποτέλεσμα Χ, ωστόσο, νίκησε η γειτόνισσα.Η νέα γειτόνισσα έκανε νόμιμα την παρατήρησή της, για τα δικαιώματά της περί κοινής ησυχίας και μια παρέα 12 "χαμένων" ατόμων, ξύπνησαν.«Δεν είναι πια το χωριό μας», είπαν.«Δεν ξέρουν από χαρά, συγκίνηση κι αγάπη», συμπλήρωσαν.«Ανάθεμα στη φτώχεια μας, που πουλάμε τη γη μας στους ξένους και δεν μπορούν να μας νιώσουν».Ο Αγγελής πολύ στεναχωρημένος έπεσε να κοιμηθεί.Απορήσαμε. Προτίμησε πια, να δει στα όνειρα του το αγαπημένο του χωριό, γιατί στο ξύπνιο δεν του άρεσε. Κάποια στιγμή τον έπιασε νευρική κρίση και γέλαγε υστερικά, δυνατά. Κάτι μπερδεμένο. Γέλιο και κλάμα μαζί. Τον μαλώναμε να σταματήσει, για να μην ενοχληθεί πάλι η γειτόνισσα, μα πού να καταλάβει; Φύγαμε από κοντά του, τον αφήσαμε μόνο του να ηρεμήσει και πραγματικά ηρέμησε. Κοιμήθηκε. Ίσως τον βοήθησε η Αυγουστιάτικη πανσέληνος, γιατί κοιμήθηκε έξω.Πέρασαν δυο τρεις μέρες από τότε. Ένα ένα τ΄αδέλφια φεύγουν. Από κείνο το βράδυ, προσαρμοστήκαμε στους νόμους της νέας γειτόνισσας.Αυτή τη στιγμή, ενώ η ώρα είναι προχωρημένη, ακούω την φωνούλα της. Συζητάει δυνατά με την παρέα της για κάτι σεντόνια, για κάτι μπερδεμένα ρούχα κι επειδή δεν είμαι αδιάκριτη, δε θα συντονιστώ στη συζήτησή της. Προτιμώ ν΄αφοσιώνομαι σ΄αυτό που ζω. Κι αυτό που ζω είναι ότι το καλοκαίρι πέρασε, τ΄αδέλφια τα είδα, το χωριό μου το είδα, μα κάτι έμεινε, κάτι που πονάει πολύ. Γι΄αυτό γράφω.Σκέφτηκα μετά την παρεξήγηση αυτή, να πάω να μιλήσω στην κυρία και να της εξηγήσω. Κάτι μ΄εμπόδισε και μ΄εμποδίζει ακόμα. Θέλω να της πω πολλά. Θέλω να της πω, ότι αξία σ΄αυτή τη ζωή, δεν έχουν τα πλούτη, αλλά τα αισθήματα. Θέλω να της πω, ότι κάποτε σ΄αυτό το σπίτι, που τώρα είναι δικό της, η Μάννα με 2ν, γέννησε και μεγάλωσε τα 5 παιδιά της. (Εγώ γεννήθηκα στο δικό μας).Θέλω να της πω, ότι στην αυλή της που τώρα κάνει κοσμικές συγκεντρώσεις ποιότητας (και τότε ξεχνάει κι εκείνη τους νόμους του ωραρίου, ενώ το θυμάται για άλλους), ότι εγώ σ΄αυτήν την αυλή, που ήταν εγκαταλειμένη χρόνια, έκλαψα τον πρώτο μου έρωτα, έκανα όνειρα για τη ζωή, κοίταζα συχνά τη θάλασσα, αν είχε κύμα για να τρέξω κοντά της, μέτρησα αμέτρητες φορές τ΄αστέρια, ότι παρακολούθησα πολλές φορές τη διαδρομή του φεγγαριού, ότι...., ότι.... πολλά ?ότι?!Θέλω να της πω, ότι αυτό τον χώρο, που τώρα είναι δικός της, τον έζησα και τον αγάπησα πολύ. Θέλω να της ευχηθώ καλή διαμονή, να χαίρεται την οικογένειά της, να χαίρεται τη ζωή της και τα πλούτη της, μα να θυμάται να κοιτάζει και λίγο χαμηλά. Μπορεί στο χορταριασμένο δρόμο μας να πετάει τα σκουπίδια της και τις ακαθαρσίες των σκυλιών της, αλλά η ίδια τον επέλεξε αυτό τον δρόμο, για να προστατεύσει το ακριβό αμάξι της. Αυτό δείχνει πολλά. Εμείς δεν διεκδικήσαμε τα δικαιώματά μας, όπως εκείνη έκανε, παρόλο που μας έκλεισε για δυο μέρες το δρόμο του σπιτιού μας. Αντιθέτως πατήσαμε στ΄αγκάθια για να κουβαλήσουμε τα πράγματά μας, τις βαλίτσες αυτών που έφευγαν, ακόμα και τις καρδιές μας!Θα ήθελα να πω σ΄αυτή τη κυρία, πολλά. Σκέφτηκα να της γράψω ένα γράμμα. Μετά πάλι είπα, ξέσπασε Κατερίνα στο ημερολόγιό σου και θα περάσει. Οι άνθρωποι, δεν είναι άγγελοι, όπως σου έμαθε η Μάννα. Η ζωή άλλαξε, οι άνθρωποι όλοι, δεν είναι αγγελικά πλασμένοι. Κι αν κάποιοι σ΄έκαναν αντί να γελάς να κλαις, μαζί με τους αγαπημένους σου ανθρώπους, που τους βλέπεις μια φορά όλους μαζί στα 5 ή στα 15 χρόνια και κάποιοι σ΄εμποδίζουν γι αυτό, μη λυπάσαι!Αν δεν υπάρχουν νόμοι για στιγμές που σμίγουν αδέρφια και κλαίνε και γελάνε μαζί, υπάρχουν χώροι, όπως είναι οι θάλασσες και τα δάση, που είναι όλα δικά σας. Εκεί μπορείτε όλοι μαζί, να θυμηθείτε, να χαρείτε, να χορέψετε και να κλάψετε όλοι μαζί, χωρίς να σας κάνει να νιώσετε ένοχοι, κανένας! Καμιά πλούσια κυρία, καμιά νέα γειτόνισσα, που όταν χαίρεται ένα σπίτι, δεν σέβεται ούτε το ποιοι έζησαν κάποτε σ΄αυτό, ούτε πόσο πείνασαν τότε, (αλλά πόση αγάπη υπήρχε), ούτε ποια είναι η νέα γειτόνισσά της ενδιαφέρθηκε να μάθει.Τα σκυλιά της γαβγίζουν αγριεμένα. Εκείνη κοιμάται ήσυχη.Όχι κυρία μου, δεν σας μισώ! Δεν μίσησα ποτέ κανέναν. Μόνο πληγώθηκα.Μόλις το διαλύσατε και σβήσατε τα φώτα. Σας εύχομαι ότι καλύτερο. Λυπάμαι όμως πολύ που η τύχη θέλησε να μην γνωριστούμε ως Άνθρωποι.Κάποτε σκεφτόμουν να έρθω σπίτι σας με λουλούδια, να σας ευχηθώ καλορίζικο και να σας ζητήσω να μ΄αφήσετε να μείνω για λίγο στην αυλή σας, μόνη! Να δω το ηλιοβασίλεμα και να θυμηθώ τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια.Ντρεπόμουν όμως και δεν το τόλμησα. Δεν πειράζει. Άλλωστε πέρασαν τα χρόνια, άλλαξαν τα πράγματα. Εγώ έχω μείνει πολύ πίσω και πρέπει να κοιτάξω μπροστά. Δε φταις εσύ νέα κυρία του Παλιού Σπιτιού. Κάποιοι άλλοι φταίξανε. Δεν πειράζει. Εύχομαι με όλη μου την καρδιά, να είσαι ευτυχισμένη εσύ και η οικογένειά σου.Όσο για μας τ΄αδέλφια και τις οικογένειές μας, τίποτα δε θα μας εμποδίσει, να δείξουμε την αγάπη μας, την συγκίνησή μας, το ξέσπασμά μας. Ούτε οι ώρες κοινής ησυχίας, ούτε οι κοινωνικές τάξεις θα μας χωρίσουν ποτέ. Όλοι μαζί θα είμαστε ένα!Όπως εκείνο το βράδυ, που εγώ έλεγα ?συγνώμη κυρία μου, έχετε δίκιο?, αλλά τ΄αδέλφια φώναζαν, ?γιορτάζουμε!? Κι εσείς ρωτούσατε ?ποια γιορτή είναι αυτή που κρατάει δυο βραδιές;?Ναι! καινούργια μου γειτόνισσα. Γιορτάζαμε! Μη την ψάχνεις! Την γιορτή αυτή δεν θα την βρεις στο ημερολόγιο.Γιορτάζαμε την αγάπη και το σμίξιμο της οικογένειας και της αδελφοσύνης, που μακάρι να την νιώσουν και να την έχουν κάποτε τα δικά σας τα παιδιά, αν έχετε.Δεν ξέρω δυστυχώς τίποτα για σας. Ούτε πήρα τα σοκάκια για να μάθω. Ήλπιζα πως θα γνωριστούμε από μόνες μας, φυσιολογικά και ανθρώπινα. Όπως γνωρίζονται όλοι οι γείτονες. Μ΄ένα χαμόγελο το πρωί, με μια Καλημέρα! Εγώ όμως δεν ντρέπομαι, αν ρωτήσετε και μάθετε για μένα, την οικογένειά μου και την φτώχεια μας. Αν ήσασταν πιο φιλική, θα σας χάριζα και τα δυο βιβλία μου. Από κει θα μαθαίνατε, κάθε λεπτομέρεια για τη ζωή μας κι ας μας περιφρονούσατε μετά.Μετά τουλάχιστον, θα μπορούσα να βγάλω ένα συμπέρασμα για σας, ενώ τώρα, δεν μπορώ. Φοβάμαι μην σας αδικώ και δεν το θέλω. Εγώ τους ανθρώπους τους αγαπώ, ακόμα και αυτούς που με έβλαψαν ή με πλήγωσαν.Συγνώμη κυρία μου, θα σας έλεγα και άλλα πολλά, μα ξέρω ότι δεν θα το κάνω. Γι΄αυτό δεν έρχομαι στην πόρτα σας, να ζητιανέψω την αγάπη σας. Φοβάμαι τον χαρακτήρα σας, την συμπεριφορά σας και την οποιαδήποτε τυχόν αρνητική αντίδρασή σας, γιατί μετά θα σας μισούσα κι εμένα δεν μ΄αρέσει να μισώ. Γι΄αυτό δεν το κάνω. Γι΄αυτό δεν έρχομαι στην πόρτα σας, γιατί η συμπεριφορά σας και τα άγρια σκυλιά σας, μου λένε: «Απαγορεύεται η είσοδος» κι εγώ έχω μάθει να ζω μια ζωή τίμια και νόμιμα.Κι αν κάποιες βραδιές σας ενοχλήσαμε με την χαρά μας, σας ζητώ και γραπτώς συγνώμη. Δεν ήθελα να σκοτώσω την χαρά των αγαπημένων μου ανθρώπων, ούτε να σταματήσω το δάκρυ, γι΄αυτό σιώπησα.Λυπάμαι όμως, όχι γιατί όλα τ΄αδέλφια αποφασίσαμε να γλεντούμε, αλλού κι αλλιώς, όταν μπορούμε, αλλά γιατί δεν προλάβαμε να γνωριστούμε και να γίνουμε φίλες. Ίσως αν με ξέρατε, λίγο περισσότερο, εκείνο το βράδυ, αντί για παρατήρηση, θα μπορούσατε να ΄ρθείτε κι εσείς στην παρέα μας. Κι αντί εγώ και οι αδελφές μου να κλαίμε για κάποιες συναντήσεις, που ?τελείωσαν? πια, να γελάμε και να σέρναμε το χορό, όλοι μαζί. Ένα χορό σε ρυθμούς αληθινής αγάπης, που τις φιγούρες του τις φέρνει η ζωή, η απόσταση, η ξενητιά, η καλή γειτονία και η αγάπη.Αυτά και άλλα πολλά θα σας έλεγα κυρία μου, που θα ήθελα να ξέρω το όνομά σου. Δεν μ΄αρέσει που σε αποκαλώ έτσι, ούτε ο πληθυντικός. Τον νιώθω εχθρικό. Γι΄αυτό και τον μπερδεύω με τον ενικό. Δε μ΄αρέσει μα, δεν πειράζει. Προέκυψε.Επειδή τηρούμε πια τους νόμους κι όλοι κοιμήθηκαν νωρίς κι εγώ μένω μόνη στην αυλή γράφοντας για σας, ενώ η ώρα πήγε μία και μισή, δύο παρά ίσως. (Δε θέλω να πάω μέσα να δω το ρολόι, μην τους ξυπνήσω).Αφού εκτονώθηκα, αφού σας ζήτησα γραπτώς συγνώμη, ίσως να μη την μάθετε ποτέ. Άλλωστε ότι γράφω, γεμίζει πάντα τα δικά μου ράφια.Τώρα μπορώ να πάω να κοιμηθώ. Ήθελα ν΄ασχοληθώ απόψε με το βιβλίο ?Τα παιδιά ξέρουν καλύτερα? ή ?ιστορία που την έγραψαν παιδιά? ή ?το γατάκι της αυλής?, όπως θες πες το! Δεν έχω καταλήξει ακόμα στον τίτλο. Είναι ένα βιβλίο που θέλει πολύ δουλειά και λεφτά για να βγει, αλλά εγώ προτίμησα να μιλήσω μαζί σας κι ας μη το μάθετε ποτέ. Άλλωστε δεν είστε η μόνη. Πολλοί δεν παρέλαβαν κάποια γράμματα που τους έγραψα. Αρκεί που εκτονώθηκα.Τι σημασία έχει; Άλλωστε ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Γεννιέται. Κι αν αυτή είμαι εγώ κι αυτή είστε εσείς κι αν οι δρόμοι μας δεν έσμιξαν ποτέ ή δεν θα σμίξουν, η ζωή συνεχίζεται και είτε το θέλουμε είτε όχι, δυστυχώς, αυτή είναι η ζωή!Κάποιοι ενόχλησαν εσάς σε μια ώρα κοινής ησυχίας και κάποιοι χάλασαν σε μας, μια ωραία και μοναδική βραδιά. Εσείς χάσατε μια ώρα ύπνο, που δεν το νομίζω, γιατί συνεχίσατε εκείνο το βράδυ, να μιλάτε δυνατά με την παρέα σας, μέχρι αργά. Αντίθετα εμείς προσγειωθήκαμε με την Αλήθεια του σήμερα. Η αλήθεια αυτή λέει ότι η γη που αγαπήσαμε, που την ποτίσαμε με τα δάκρυά μας, πουλήθηκε σε "ξένους" κι εκείνοι επέλεξαν να παραμείνουν ?ξένοι?!Θέλησαν να μείνουν μακριά μας, ενώ εμείς πριν καν τους γνωρίσουμε, είχε ανοίξει η πόρτα της καρδιάς μας, γιατί δεν είμαστε ρατσιστές και γιατί ξέρουμε πως τον γείτονα θα δεις πρώτα το πρωί και γιατί είναι κι εκείνοι άνθρωποι. Έχουν τη δικιά τους ζωή, τα δικά τους προβλήματα. Μπορεί να έχουν πολλά λεφτά, μα δεν παύουν να είναι άνθρωποι με αισθήματα.Καληνύχτα κυρία μου, νέα γειτόνισσά μου. Μ΄έκανες να νιώσω πόσο αγαπώ τη γη που γεννήθηκα. Δε θα πουλήσω ποτέ το σπίτι αυτό, όσο κι αν πεινάσω. Ίσως κάνω και αγώνα, να μη πουλήσει κανείς, ποτέ τίποτα! Η γη, οι πέτρες, το χώμα και τα δέντρα μας ξέρουν. Μας έχουν αγαπήσει και αυτά, όπως κι εμείς. Μας έχουν γεννήσει! Θα μας βοηθήσει λοιπόν να κρατήσουμε τη ζωή μας, γιατί αυτή η γη είναι η ζωή μας!Ίσως κι εκείνης (της γης) να μην της αρέσει αυτό που συμβαίνει. Ίσως φταίνε και οι ντόπιοι που δεν ξέρουν να εκτιμούν ή έχουν ανάγκες και πουλούν. Ίσως όμως και κάποιοι άνθρωποι που αγοράζουν γη, να την πονούν το ίδιο, να γίνονται ένα μ΄αυτήν και να σέβονται την ιστορία της. Δεν ξέρω.Κάτι έφταιξε κι εμείς ή μάλλον εγώ, ένιωσα εσάς ?ξένη?! Θέλω να το ξεπεράσω. Δε μ΄αρέσει που αισθάνθηκα έτσι.Ίσως είμαι εγώ η κακιά. Ίσως άλλαξα. Συγνώμη κυρία μου. Τι άλλο να σας πω;Μήπως Καληνύχτα και όνειρα γλυκά, γιατί εσείς εδώ και ώρα κοιμάστε, ενώ εγώ γράφω για σας;
posted by elpida @ 6/26/2006 01:29:00 πμ 7 comments
7 Comments:
At Δευ Ιουν 26, 02:38:38 μμ, scalidi said...
Καλώς σε ξαναβρίσκω, καλή μας ελπίδα

At Δευ Ιουν 26, 02:41:10 μμ, diastimata said...
Όλο νόμοι κι αστυνόμοικαι σπανίως οικοδόμοιΤο κακό παραμονεύεικαι τη χώρα υπονομεύειΜ. Ρασούλης-κάτι ήξερε ο ποιητής

At Δευ Ιουν 26, 03:49:23 μμ, elpida said...
Καλώς σε ξαναβρήκα κορίτσι μου! Αμ΄δεν μου είπες ότι έχεις γράψει και βιβλίο! Χθες το έμαθα απ΄τον ρίντερ. Κάθε επιτυχία σου εύχομαι. Εσύ τουλάχιστον ξέρεις τι θέλεις. Εγώ ακόμα ψάχνομαι!

At Δευ Ιουν 26, 03:51:22 μμ, elpida said...
Οι ποιητές κρύβουν μεγάλη σοφία στα λόγια τους, αρκεί να το ψάξεις.θαυμάζω όλους τους ποιητές που με λίγα λόγια δίνουν την ουσία.

At Δευ Ιουν 26, 11:53:07 μμ, MouToN said...
Όσο και αν σου φαίνεται περίεργο..υπάρχουν ακόμα μερικοί άνθρωποι που εχουν κέφι και διάθεση να γελάσουν και να γνωριστούν....αχ να μην υπήρχαν αυτά τα τοίχοι..

At Τρι Ιουν 27, 01:55:27 μμ, scalidi said...
Ναι, έχω γράψει ένα μυθιστόρημα το οποίο δεν είχε καμία εκδοτική τύχη. έχω εισπράξει έξι απορρίψεις από μικρούς και μεγάλους εκδοτικούς οίκους με την αιτιολογία της ποιοτικής αλλά μη εμπορικής γραφής, αλλά δεν πτοούμαι, γράφω μία νουβέλα τώρα

At Παρ Ιουν 30, 12:53:56 πμ, elpida said...
scalidiΚαι καλά κάνεις και δεν πτοείσαι!Συνέχισε με το ίδιο πάθος και κάποια στιγμή θα δικαιωθείς. Είμαι σίγουρη, γιατί το αξίζεις! Καλές εμπεύσεις στο καινούργιο σου!